The Charlatans - Some Friendly (1990)

Yup, met name Then is ronduit fantastisch. Sonic vind ik ook heel tof.

The Charlatans kwamen net na The Stone Roses in opkomst.
Dat debuut viel niet te overtreffen, waardoor ze duidelijk in hun schaduw bleven staan.
De pech die elke Britse band rond die tijd had.
Pas tijdens de komst van Oasis 4 jaar later werd die vervloeking verbroken.
Gelukkige of ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Ze werden dan ook vaak tot de Madchester groep berekend.
Al lag Birmingham daar wel zo’n 100 mijl vandaan.
Het was duidelijk de opkomst van Britse gitaarmuziek.
Samen met acts als Blur, The La’s, James en Happy Mondays lieten ze in dezelfde periode veel van zich horen.
Ze onderscheiden zich samen met Inspiral Carpets door het veelvoudig gebruik van een orgel in de nummers.

Vanaf You’re Not Very Well is de functie van het orgel.
Behalve een dromerige sfeer wordt er ook een opzwepend geluid gecreëerd.
Helaas zou later door het doorbrengen in het gevang, en later het noodlottig ongeluk van keyboardspeler Rob Collins dat kenmerkend geluid veranderen.
Tim Burgess klinkt als een verkouden Ian Brown.
Ook hier klinkt een arrogantie in zijn stem door.
Wat later het “gemaakte” handelsmerk van Liam Gallagher van Oasis zou worden.

The Only One I Know was voor mij de perfecte zomerhit.
Hij galmde dan ook geregeld over de festival weilanden.
Na Fools Gold de meest geslaagde singles uit die periode.
Then was dan ook een waardige opvolger.
Net zo dansbaar, maar iets duisterder.
Al deed deze het buiten Groot Brittannië niet echt geweldig.
The Charlatans laten al duidelijk een eigen geluid horen.
In de toekomst wordt hier echter nog regelmatig aan gesleuteld.
Some Friendly sluit af met het krachtige Sproston Green.
Al is de U.S.versie die op de cdsingle van Weirdo staat nog mooier.

Net opnieuwe gekocht, nu is er een 20th anniversary versie uit, met een extra cd met heel veel smulwerk erop, Voor mij een echte britpop klassieker deze plaat.
tracklist extra cd:

1. The Only One I Know
2. Imperial 109
3. Everything Changed
4. Then (BBC Peel session)
5. Always In Mind (BBC Peel session)
6. You Can Talk To Me (BBC Peel session)
7. Polar Bear (BBC Peel session)
8. You're Not Very Well (BBC Goodier session)
9. Indian Rope (BBC Goodier session)
10. The Only One I Know (BBC Goodier session)
11. White Shirt (BBC Goodier session)
12. Then (alternate take)
13. Taurus Moaner
14. Polar Bear (12" mix)
15. Over Rising
16. Way Up There
17. Happen To Die (long version)
18. Opportunity Three

is alles op die versie ook weer geremasterd?

heb dit album grijs gedraait op mijn cheape sony walkman in 1990/91.
nu ik het vandaag weer eens luister via youtube met de video's die altijd voorbij kwamen op MTV's 120 minutes moet ik zeggen dat het niet onder doet aan de stone roses debut.

De single "The Only One I Know" heb ik nooit kunnen waarderen. Waarschijnlijk is dat de reden geweest dat ik dit album beginjaren negentig links heb laten liggen en dat is blijkt nu niét terecht.
Dit album heb ik nu een paar keer beluisterd en er staan toch enkele heel mooie nummers op. Het nummer "Flower" springt er bij mij het meest bovenuit, voor mij met "Sonic" verreweg het beste nummer op dit zeer genietbare album. En ja, dat orgeltje klinkt natuurlijk erg mooi.

4,0*

Dit album. waar ik al lang naar op zoek was, nu eindelijk in mijn bezit. Lag op de CD/Vinyl beurs in Arnhem voor slechts € 4,00 te koop. Voor niks eigenlijk, het wordt na herbeluistering steeds beter en voor mij is dit toch een van de beste albums van de beginjaren negentig. Mijn eerdere waardering van 4,0* vind ik daarom ook veel te zuinig. De maximale waardering van 5,0* vind ik beter op zijn plaats.

Net het album voor het eerst integraal beluisterd. De eerste helft viel me eerlijk gezegd wat tegen. Daarvoor in de plaats wel een pracht nummer ontdekt in de vorm van 109, Pt. 2. Daarna wordt het album wel flink sterker.

Lichtvoetig geniaal.

in 1990 moest je goed zoeken naar een lekkere gitaarplaat. The only one I know was dan ook de spreekwoordelijke speld in een hooiberg. Deze toendertijd op vinyl singeltje aangeschaft. Gaat ieder jaar nog wel een keer op de draaitafel. Nog steeds genieten. Voorbode van wat er de jaren daarna allemaal voor leuks uit Engeland zou komen. Alleen bij de VARA werd deze toen gedraaid. Misschien dat de KRO ook nog de moeite nam deze ten gehore te brengen.

En natuurlijk bij Nozems a Go Go/ Villa 65 bij de VPRO

oja, helemaal vergeten.

Net weer ff The only one I know gedraaid, alweer 30 jaar geleden. Kwam net uit militaire dienst en had de hele wereld voor me maar werd al snel teleurgesteld. Slechts 5 weken tipparade, schandalig vond ik dat, nog steeds trouwens........

Dat is inderdaad meer dan een schande.

37 miljoen plays inmiddels op Spotify maar idd hier destijds niet voorbij de tipparade. Geeft wel goed aan hoe mis het was met de top 40 in die jaren.

Dit blijft een erg fijne debuutplaat, nooit meer overtroffen of benaderd helaas. Maar gelukkig staat deze nog als een huis!

Then!

Dat is toevallig. Ik zit nu net weer weken achtereen naar The Only One I Know te luisteren. Het is inderdaad zoals hierboven aangegeven onbegrijpelijk dat deze de tipparade niet uitkwam. Ik vind dat zo'n volmaakt nummer. Alleen springt deze er duidelijk tussenuit, naar de overige tracks grijp ik minder vaak, of het moet Then zijn als mijn tweede keus. Misschien is het singletje meer voor mij bedoeld, tweedehands zal de langspeelplaat vast aardig wat waard zijn.

Ik heb trouwens nog jarenlang een rood T-shirt van the Charlatans gedragen, van Tellin' Stories. De letters waren echter zo klein dat het van afstand moeilijk te lezen was en na een aantal wasbeurten kreeg het een lila kleur. Misschien kent iemand dat T-shirt nog?

The Only One I Know is typisch zo'n Engels nummer dat het daar geweldig doet en hier helemaal niets!
Zou me niet verbazen als een There She Goes van The La's het hier ook matig deed.

Ja ook Blur, Pulp, Suede een paar jaar later hadden de grootste moeite hier hits te scoren, terwijl ze in de UK met gemak top-3 hits scoorden.

Beautiful Ones daar ws top 5, hier onderaan de top 40 max?

Nee Suede kwam nooit voorbij de tipparade, Pulp ook niet. Wel in de Top 2000 later overigens.

Suede en Pulp met geen enkel nummer voorbij de tipparade, in wat voor land leven we
Country House van Blur was daar 1 of 2 zelfs...
Had in Bristol of Manchester geboren moeten worden ofzo

Oasis met Live Forever in de tipparade in Augustus 1996, hoezo laat...

Zelfs Oasis was in Nederland een bandje in de marge. Ik zat overigens begin 1996 nog eens scherp voor de radio om Slight return van The Bluetones op een bandje te scoren. No 1 in de British charts maar dat heeft hier zelfs geen tipparade gehaald. Tja.....

Wonderwall was hier toch wel top 5?

Top-10 wel inderdaad, maar ook als enige.
Stone Roses trouwens ook, met Fools Gold.

Fools Gold top 10 in NL vind ik wel verrassend, in die zin.
Maar die was natuurlijk een stuk eerder dan Wonderwall. Naarmate de jaren 90 vorderden werd de top 40 steeds erger. Of was NL er met Fools Gold ook pas jaren later bij?

Maar in ieder geval nog 5x Top 40. Daar komt geen Britpop band ook maar een beetje bij in de buurt. Blur slechts 1x heel even in de Top 40 (dankzij de PSB 7" remix), zelfs Song 2 welke nu toch als een klassieker wordt gezien haalde de Top 40 niet.

Zelfs Song 2 niet? Man man, tis niet dat we in Vuurland wonen ofzo...

Nee joh een verschrikking. Wat een verademing was de charts destijds. Die volgde ik op de voet zo vanaf 1992

Ik was me destijds niet echt bewust van de charts in de UK Ik nam wel vaak het top 40 blaadje en later het megatop 50 blaadje mee bij de FRS om te kijken of de U2, INXS of R.E.M. singles nog een paar plekkies gestegen waren bv