The Charlatans - Some Friendly (1990)

The Charlatans kwamen net na The Stone Roses in opkomst.
Dat debuut viel niet te overtreffen, waardoor ze duidelijk in hun schaduw bleven staan.
De pech die elke Britse band rond die tijd had.
Pas tijdens de komst van Oasis 4 jaar later werd die vervloeking verbroken.
Gelukkige of ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Ze werden dan ook vaak tot de Madchester groep berekend.
Al lag Birmingham daar wel zo’n 100 mijl vandaan.
Het was duidelijk de opkomst van Britse gitaarmuziek.
Samen met acts als Blur, The La’s, James en Happy Mondays lieten ze in dezelfde periode veel van zich horen.
Ze onderscheiden zich samen met Inspiral Carpets door het veelvoudig gebruik van een orgel in de nummers.

Vanaf You’re Not Very Well is de functie van het orgel.
Behalve een dromerige sfeer wordt er ook een opzwepend geluid gecreëerd.
Helaas zou later door het doorbrengen in het gevang, en later het noodlottig ongeluk van keyboardspeler Rob Collins dat kenmerkend geluid veranderen.
Tim Burgess klinkt als een verkouden Ian Brown.
Ook hier klinkt een arrogantie in zijn stem door.
Wat later het “gemaakte” handelsmerk van Liam Gallagher van Oasis zou worden.

The Only One I Know was voor mij de perfecte zomerhit.
Hij galmde dan ook geregeld over de festival weilanden.
Na Fools Gold de meest geslaagde singles uit die periode.
Then was dan ook een waardige opvolger.
Net zo dansbaar, maar iets duisterder.
Al deed deze het buiten Groot Brittannië niet echt geweldig.
The Charlatans laten al duidelijk een eigen geluid horen.
In de toekomst wordt hier echter nog regelmatig aan gesleuteld.
Some Friendly sluit af met het krachtige Sproston Green.
Al is de U.S.versie die op de cdsingle van Weirdo staat nog mooier.

Toen ik dit indertijd voor het eerst hoorde (als CD met 11 nummers) was mijn reactie: o, de Stone Roses met een orgeltje. Een beetje een flauwe constatering, want nadere kennismaking deed mij redelijk snel beseffen dat deze band toch best een eigen gezicht had, ook al deden de drumpatronen en de enigszins nasale stem me steeds aan Reni en Ian Brown denken. (Deze mannen hebben in ieder geval een iets minder opvliegende relatie met hun platenmaatschappij gehad.) De melodieën en de zang vind ik niet het sterkste punt, maar het heerlijke orgeltje, de gitaar die duidelijk op het tweede plan opereert maar af en toe toch belangrijke lijntjes uitzet, en het algemene enthousiasme maken hier toch een leuke plaat van die me nú eigenlijk beter bevalt dan in 1990 – maar dat is dan ook bijna een mènsenleven geleden, ik schrik er zelf van. (Hoewel ik na al die jaren nog steeds gek word van die drummer: op bijna elk nummer verzint hij iets aparts, hij creëert een eigen variant op de gewone 4/4-beat door in elke maat een tussenroffeltje te plaatsen, en vervolgens speelt hij in bijna elk nummer bijna het héle nummer lang constant datzelfde aparte drumpatroon – de laatste twee nummers met rechttoe-rechtaan-drumwerk komen bijna als een opluchting.)