The Charlatans - Some Friendly (1990)

"The only one I know" - klinkt nog steeds fantastisch na al die jaren. Wel een bloedneus door opgelopen!

...dat vraagt om uitleg...

De uitleg is nogal sullig: ik was negen toen "het incident" (hmmm - klinkt Harry Mulisch-achtig ) zich voordeed.

De stereo van mijn ouders stond in de woonkamer - mijn nicht (god bless that girl!) had die single "The only one I know" meegebracht en samen gingen we nogal uit de bol - de stereoknop naar rechts draaiend en rondhossend in het huis. Mijn moeder vond het welletjes en riep vanuit de keuken "dat het wel wat stiller mocht".

Wij trokken ons daar natuurlijk niets van aan - op het moment dat mijn moeder de deur nogal hard opende stond ik achter de deur, en ontving nogal een overtuigende slag op m'n neus. Gevolg: bloedneus!

Jemig! Het klonk alsof je bij een of ander legendarisch concert was geweest, maar het was een echt huis-tuin- en keukenongelukje.

Bij mij zijn het ALTIJD sullige ongelukjes

Yep, vond en vind het nog steeds 1 van de beste singles uit 1990. Een perfecte combinatie van de dromerige zang van The Stone Roses en het orgeltje van The Inspiral Carpets.

geweldig

ik cacht dat ik de enige was die the only one i know nog kende..........gellukkig i am not the only one who knows the only one i know

jongjonge wat leuk

na 15 jaar maar weer mn oude cd's tevoorschijn getoverd,en weer genoten van het hammond orgeltje en de dromerige zang,ben weer terug bij af,wat een lekkere muziek uit deze tijd,stone roses,happy mondays,slowdive kortom madchester is back(bij mij dan).heerlijke muziek en herinneringen.

Toén werden ze af en toe afgeschilderd als Stone Roses-kloon. En ik geef toe, de zang heeft er heel veel van weg. Niemand had denk ik kunnen bevroeden dat The Charlatans de Roses qua 'carriëre-lengte' dik zouden overtreffen. Maar een echte klassieker als het debuutalbum van The Stone Roses hebben ze nooit gemaakt. Overigens wel een aantal i.m.o. prachtige albums zoals deze, en vergeet ook opvolger 'Between 10th & 11th' niet (stond toen ik me net op deze site aanmeldde nog in m'n top-10).

Ook ik draai deze plaat regelmatig (1 of 2 x per jaar is toch ook regelmatig?). En er is werkelijk geen slecht nummer op te vinden, elke track is minimaal 4* waard.

Precies wat ik ook vind

Ik kende The Only One I Know al een tijdje maar wist nooit wie de uitvoerende artiest was; ondertussen al de single van Weirdo een tijdje aangeschaft toen ik pas hoorde van wie TOOIK was. Gelijk het album gekocht. Sproston Green is het andere hoogtepunt op dit album.

De hoes is wel een van de lelijkste aller tijden, maar verder is dit inderdaad een fijn plaatje. Ik heb hem ook maar weer eens opgezet.
You're Not Very Well, White Shirt, Then, Sproston Green en natuurlijk The Only One I Know zijn voor mij de hoogtepunten.

Voor mij de beste uit die manchester tijd... Op Pinkpop erg van ze genoten (welk jaar dat was weet ik echter niet meer, die strakke Adidas-shirtjes waren toen net in, maar dat terzijde) Het beste nummer is Fool's gold van de Stone Roses, maar op dit album staan veel minder "missers". Maar dat is mijn bescheiden mening...

Vind de grappig wel leuk eigenlijk. Ik moet altijd denken aan borduurwerkjes zoals die van de tantes van mijn vader die in het klooster zaten. Of aan ministeck.

1994

Helemaal apeshit gaan op Sproston Green lijkt me ook wel wat .
Blijft één van hun beste platen dit vind ik.

idd dat is ook heeeeeeel vaak de afsluiter geweest van concerten.
erg fijne momenten waren dat.

Gisteren weer eens gedraaid, dit fijne nog altijd sprankelende album van The Charlatans. Ik heb het destijds grijs geraaid en het is nog steeds mijn favoriete Charlatans album. Then is voor mij het absolute hoogtepunt. Wat een sfeer gaat er uit van dat nummer. Verder is The Only One I Know nog altijd schitterend en Believe You Me is ook een favoriet. Een lekker danceplaatje zoals ze alleen begin jaren '90 klonken.

Ik schaam me wel een beetje voor mijn 3*. Ik vind The Only One I Know, maar ook Then dikke 5*-nummers, ben best wel een britpop/madchester/etc.-liefhebbern, maar de meeste gewone nummers doen me niet zoveel. Misschien moet ik dit ook maar 's een paar keer achter elkaar draaien, wellicht is het voor mij net zo'n groeiplaat als de eerste van de Stone Roses (die ging van 3 naar 5). Of zouden The Charlatans toch vooral een singlesband zijn?

Ben het wel gedeeltelijk met je eens...als geheel zijn hun albums nogal eens niet overtuigend, terwijl hun singles er meestal uit springen. Ik draai eigenlijk altijd "Melting Pot'' en zelden een album...
edit: dus eigenlijk ben ik het helemaal met je eens lol

Ach herman, slechts 3* voor deze plaat is natuurlijk niet heel erg MuMe politiek correct, maar wat doet dat er nu toe?

De plaat heeft wel enig luistertripgehalte, waarbij de kracht meer ligt in klankkleuren dan in specifieke liedjes. Ga je wel op die specifieke liedjes letten, ja, dan zijn de singles gewoon het sterkste. Het geheel is iets meer dan de som der delen, maar ook weer niet zo heel veel...

Het album weet je dmv dat Hammond orgeltje, "zweverige" zang, laagjes etc wel in een bepaalde sfeer te trekken. Ik ben het met Casartelli eens dat het geheel meer is dan de som....

Heb dit album (lp) na lange tijd weer eens geluisterd. Mijn geluidsapparatuur is ondertussen beter dan mijn setje van jaren terug (en dat was niet eens zo slecht). Waar ik altijd dacht dat dit album ruk geproduceerd was blijkt er nu ineens muzikaal van alles te gebeuren...daarom, halfje erbij naar een welverdiende 4*

Gister weer eens The Only One I Kwow gehoord maar ik kan niet anders dan dit: doen!

Hier sluit ik mij bij aan.

Persoonlijk zou ik de nummers op deze plaat wel in een andere volgorde hebben gezet.

Gewoon heel erg LEKKER.

The Charlatans gaan deze plaat integraal live spelen op het Primavera Sound Festival, dus in het kader van voorbereidend werk heb ik deze plaat maar eens een kans gegeven. Ik dacht bij het horen van de naam Charlatans altijd aan heel foute mierzoete popzooi, maar dat is me alleszins meegevallen.

Zoals hierboven al eerder vermeld, hoor je hier de invloeden van The Stone Roses het meest in terug, soms zelfs op het kloon-achtige af. Toegevoegd element is het orgel, waardoor deze plaat het predikaat 'Stone Roses-kloon' niet verdient. The Only One I Know en Flower zijn de hoogtepunten.

Luister Then en Sproston Green nog eens; erg mooie nummers.
Bij mij viel daarbij ook niet gelijk het kwartje.

Ik ga dit zeker nog eens herbeluisteren en als ze op Primavera niet tegenover pakweg Built to Spill of The Fall geprogrammeerd zijn, ga ik nog een kijkje nemen ook...

net even 'The Only One I Know' van iTunes afgehaald. Nu ik het hoor, ken ik het wel weer. Maar het haalt mij niet over het gehele album aan te schaffen. Ik ben er toch een beetje op uitgekeken.