Eric Clapton - Me and Mr. Johnson (2004)

Echt niet altijd zuiver, hangt vaak rond dezelfde noot, weinig tot geen techniek. Eenzijdig en beperkt vooral.

Voor een operazanger zouden dat geen beste kwalificaties zijn. Voor een blues/rockzanger maakt het me geen zak uit zolang hij een goed stemgeluid heeft.

Op een aantal solo platen valt wel iets aan te merken, te mainstream en te netjes. Maar op zijn stem ansicht is weinig op te merken. Vooral live is dat duidelijk, hele toonvaste, wat schorre stoere stem. Hij kan er veel mee. Waar veel tijdgenoten door het verloop van hun leeftijd duidelijk slijtage op de stem vertonen is daar bij Clapton nog geen sprake van. Zijn stem is nog net zo krachtig als 30 jaar geleden.

Omdat ik 'From The Cradle' een mooi album vond heb ik eigenlijk blind 'Me and Mr. Johnson' aangeschaft. Wat ook een factor om het album aan te schaffen was dat ik bekend ben met het werk van Robert Johnson. In 1990 heb ik in San Francisco een box set aangeschaft met alles wat er op dat moment bekend was van de man. Hoe goed ook, de geluidsopnames zijn van niet al te goede kwaliteit en daarom vond ik het mooi dat Clapton zich er over ontfermde. Dat Johnson veel voor hem heeft betekend kun je overal horen en lezen als je er naar zoekt. Al in 1966 nam hij materiaal op van Johnson. Het is als het ware een rode lijn door zijn muzikale leven.

Heerlijke relaxte bluesplaat.

De originelen en deze opnames van Clapton worden veel met elkaar vergeleken, maar dit is eigenlijk niet te doen... Denk daarbij alleen al aan het feit dat er zo'n 70 jaar tussenzit. Ik probeer niet te vergelijken en zie dit als een op zichzelf staande plaat.

Ik moet zeggen dat het me goed bevalt. Vooral de relaxte sfeer (laid back) die Clapton vaak weet over te brengen, maakt het dat de plaat lekker wegluisterd. Clapton hoeft zich hiervoor zeker niet te schamen. Ik ben blij dat Robert Johnson de waardering krijgt die hij verdient. Clapton maakt hem hierdoor wellicht ook toegankelijker voor een publiek dat zich niet door vooroorlogse opnames heen wil worstelen...

3,5*

Dichter bij wat Clapton wil en kan kom je niet. Waarschijnlijk zou hij het liefst alleen nog maar dit soort muziek spelen. Het klinkt in elk geval oprechter dan de 'Collins' periode. Ook leuk, maar in deze plaat zit gewoon meer Clapton.

Fijn blues album en een fijne tribute aan Robert Johnson.

Ik blijf een zwak houden voor Clapton ,hoe kazig sommige albums ook van hem zijn. Het is voor mij ideale muziek om verslagen bij uit te werken en andere werkzaamheden te doen. Ga ik er gericht naar luisteren dan dwalen mijn gedachten af , en vind ik het al snel saai en niet onderscheidend genoeg en zet ik snel iets anders op. Deze cd is voor mij toch een ander verhaal , ook zonder de werkzaamheden boeit deze mij van begin tot eind. Mooi eerbetoon aan Johnson en goede strakke begeleiding .4 sterren is op zijn plek .