Eric Clapton - Me and Mr. Johnson (2004)

Wat een heerlijk Cd'tje!

Clapton wou stiekem altijd al een blueszingende neger zijn.
Met zijn ode aan Robert Johnson is hem dat bijna gelukt!
4 sterren voor dit degelijk blueswerkje!

Er is ook een andere versie van deze CD. Deze heet Sessions for Robert Johnson, met een extra live DVD. De CD bevat een aantal andere nummers van Robert Johnson en is met een aantal anderen muzikanten opgenomen.

Dàt klopt, ik zit er momenteel naar te luisteren, en opnieuw enorm te genieten; Dit staat hier nog niet op de site, helaas, want daar geef ik graag maximale score aan! De Dvd is ook een mooie bonus!

Schitterend album met veel hoogtepunten.
Gewoon luisteren

Misschien wel zijn ''lekkerste' blues cd . Een zeer geslaagde ode aan Robert Johnson door een duidelijk begeesterde Clapton. Aanbevolen !

Travelling Riverside Blues is ook opgenomen door Led Zeppelin en staat op de BBC Sessions en de 4CD box.

Als je de Complete Recordings van Robert Johnson (2CD) wil aanschaffen, dan krijg je bijna elk nummer is 2 verschillende versies te horen en geloof me dat het dan de strot uitkomt, deze muziek.

The Complete Recordings van Robert Johnson, moet je ook misschien niet in zijn geheel willen beluisteren.
Ik zie die plaat meer als een soort naslagwerk.
Je hoort een bewerking, een cover van een RJ nummer en je denkt, hé, hoe klonk dat weer origineel , Gauw eens beluisteren, dat nummer.
Zoals je iets in een woordenboek opzoek, zeg maar.
Want geheel dat album na mekaar uitzitten kan ik ook niet.

Afgezien daarvan blijft deze ode van Clapton aan één zijner idolen toch een mooie plaat.

Juist, hier was ik wel een beetje na opzoek het orginele werk van Robet Johnson vind k lelijk gezongen en slechte opnamekwaliteit, dit werkje verbeterd het

Slowhand onwaardige blues die zo lijkt te zijn weggeplukt van een CDA-bedrijfsfeestje. Zo keurig, zo glad, daar krijgt zelfs een olifant de hik van.

Clapton zijn oorsprong ligt natuurlijk in the Blues, hij is één van de belangrijkste grondleggers van de blanke Britse Blues, daarom is het zo verbijsterend dat deze plaat zo weinig uit zijn tenen lijkt te komen, het is allemaal te netjes en te mooi, wat een verschil met zijn blues plaat die hij in de jaren 60 met de bluesbreakers maakte! Het lijkt alsof Clap teveel respect voor Johnson heeft. Slecht is Clapton niet op deze plaat, maar ik mis overtuiging en gevoel. In oor schreef men toentertijd iets over een CDA bedrijfsfeestje, maar dat geld tegenwoordig voor alles wat vroeger groots, vreemd en anders was, Janboerfluitjes is het na 40 jaar ook gaan waarderen.

nee vond dit niet zo geslaagd ,

Teveel een mainstream bluesy popalbum geworden, waar is de sfeer van de duivelspact op de crossroads gebleven. Luister eens naar bluesgitarist John Campbell en dan weet je waar de donkere kant van de blues zich bevindt.
Mijn moeder kan deze plaat wel waarderen, Clapton voor senioren.

Toch echt wel een fijn album. Het spelplezier van Eric, Steve Gadd, en derest van deze heerlijk swingende band, is goed te horen. Het luistert lekker weg en de solo's zijn echt mooi. Nee, dat CDA gehalte kan ik er toch niet in terug vinden. Die zouden een plaatje van Kenny G opzetten.

Niks voor mij dit. Robert Johnson vind ik geweldig, maar dit vind ik niks.

Kom na jaren er pas achter dat dit album wel erg veel lijkt op Sessions for Robert J... Heb ze beide, maar ga toch de nummers die ook op die andere staan eens na elkaar beluisteren.

Robert Johnson is een blueslegende en op "Me and Mr. Johnson" eert Eric Clapton een van zijn grootste invloeden. Veel opnamen zijn er niet gemaakt van Robert Johnson, dus Clapton heeft een groot gedeelte van Johnson's oeuvre op "Me and Mr. Johnson" gezet. Clapton geeft een smaakvolle invulling aan de liedjes van Johnson. Hij wijkt niet veel af van het origineel. Je zou kunnen zeggen dat dit gemakzucht is of inspiratieloos. Ik noem het respectvol en een ode aan de meester zelf. Clapton wisselt akoestisch en elektrisch spel moeiteloos af en het gehele album ademt authenticiteit uit. Uiteraard zijn de opnamen goed geproduceerd en klinkt het geluid veel voller dan de kale rauwe opnamen van Johnson uit de jaren 30. Maar de opnametechniek is natuurlijk ook flink verbeterd en dat maakt de luisterervaring wel zo prettig. Van dit project is ook nog een ander album uitgebracht onder de naam "Sessions for Robert J.". Die bevat een iets andere tracklist en wordt vergezeld door een DVD. Daarop is te zien met hoeveel passie en toewijding Clapton zich heeft ingezet voor dit project. Prachtig om te zien. "Me and Mr. Johnson" vind ik een goed album van een toegewijde Eric Clapton die de nagedachtenis van Robert Johnson levend houdt.

Jij schrijft mooie stukjes, Ronald. Ik lees ze graag!

Dank voor de waardering Rogyros!

Ronald, weet jij iets meer over The Powerhouse en The Immediate All Stars, waarvan E.C. ooit lid was?

Niet zo heel veel eigenlijk.

The Powerhouse lijkt een soort voorbode te zijn geweest van Cream en Blind Faith. The Powerhouse bestond naast Clapton op gitaar o.a. uit Steve Winwood op zang en Jack Bruce op bas. Eigenlijk zou Ginger Baker de drums op zich nemen, maar hij was niet beschikbaar op dat moment. Dit werd toen overgenomen door Peter York. The Powerhouse heeft maar een paar nummers opgenomen en van een album is het nooit gekomen. De betreffende nummers zijn uitgebracht op een compilatiealbum "What's Shakin'" genaamd. Ik bezit die opnamen helaas niet.

Over The Immediate All Stars weet ik eigenlijk helemaal niets.

Succes!

Thanks.

@goldendream: toch nog wat informatie gevonden over The Immediate Alltars.

All-Stars (band) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Wellicht al bekend, maar doe er je voordeel mee

Fantastische bluesplaat. Clapton is een goeie gitarist, maar vooral een geweldige blueszanger.

Eric Clapton een geweldige blues zanger noemen is zo krom als mijn p. De man doet zijn best, maar dat is het. Natuurlijk bracht Peter Green al eerder dan Clapton een Robert Johnson tribute plaat uit. Ook lekker, maar net als dit album van Clapton geen doorleefde blues. Je moet de platen vooral niet vergelijken met het magistrale werk van Johnson zelf. Dan krijgen de beide heren het schaamrood op hun kaken.

Wat een lariekoek. Waarom zouden ze een eerbetoon uitbrengen waar ze zich zelf voor schamen? En wat is er in hemelsnaam mis met Clapton als blueszanger? Als er één blanke deze nummers kan zingen, dan is hij het wel. Trouwens, zonder jongens als Clapton was je waarschijnlijk nog nooit op het idee gekomen om het originele werk van Johnson aan te schaffen. Je zou hem dankbaar moeten zijn, in plaats van er zo laatdunkend over te doen. En die oude opnames..... ik ben zo eerlijk om toe te geven dat ik "dat magistrale werk" niet langer dan 20 minuten kan aanhoren. Het is sfeervol, maar te vooroorlogs. Smaken verschillen. Geef mij deze prachtige, doorleefde, tribute maar.

Clapton vind ik echt een prutszanger. Zo ongeveer na zijn heroïneperiode was 't wel gedaan met zijn toch al niet zo beste stem. Hij moet gewoon zijn mond houden en in een goede band binnen zijn straatje (anders gaat hij af) leadgitaar spelen.

Sorry hoor Buurman, maar ik was veel eerder bekend met het werk van Johnson, als met het werk van Clapton. Mijn eerste dubbel elpee van Johnson kocht ik in 1988. Er stond niet eens een foto van de goede man erop. Toen had ik nog niets van Clapton in mijn bezit. Ik heb nu een vrij grote collectie vooroorlogse bluesmuziek, die ver te prefereren is boven al wat Clapton voortgebracht heeft. En wat blanke blueszangers betreft, volgens Joe Cocker was Elvis de enigste blanke die goed de blues kon zingen(of iets van gelijke strekking). Uiteraard ben ik het daar grondig mee eens. Je hoeft niet in 1935 in Mississippi geboren te zijn aan de grens van een zwarte wijk en vanaf je dertiende in Memphis opgegroeid te zijn, maar het helpt natuurlijk wel.

Prima album, lekker gitaarspel en het geneuzel over Clapton's stem wordt inmiddels bij elk album gevoerd. Niet de beste stem, maar slecht is het ook niet (kan mij slechtere zangers met gitaar verzinnen). Gewoon een goede stem bij de blues die Clapton speelt. Samen met zijn prima gitaarspel is het een mooi eerbetoon aan Johnson's muziek.

Hoezo nou weer een prutszanger? Ieder zijn mening hoor, maar ik neuzel daar graag nog wel even op door. Mooie schorheid, een snikje. Doorleefd en ook live gewoon altijd sterk en zuiver. Een bepaalde coolheid ook, nooit een nootje teveel. Maar goed, een prutszanger dus.