Yes - Open Your Eyes (1997)

Een Anderson, Wakeman en Rabin band behoort ook nog steeds tot (de laatste jaren door Anderson genoemde) mogelijkheid.......

Ik hoop toch niet dat er weer 2 Yes bands gaan ontstaan.

De rechten lagen bij Squire. Maar hoe dat nu gaat ??

't Is niet gezegd dat ze ook Yes zullen heten....

Voorlopig kondigde Anderson heel wat albums aan, solo en o.a. met Rabin en Wakeman.
Maar voorlopig loopt hij niet al te hard van stapel. Lees dat hij zich bezig houdt met crowdfunding (onbegrijpelijk, maar goed) en ook hij heeft natuurlijk een hele fragiele gezondheid.

Ergelijk slecht. Verder maak ik aan dit wan product geen woorden meer vuil

Het worstelen is nu wel echt in volle gang. Na Union en Talk is alle zin om Yes platen te beluisteren wel echt verdwenen. Stiekem hoop ik nog dat de band een stevige koerswijziging inzet en misschien wel op de laatste platen een soort van back to the roots doet, maar ik verwacht niet dat ik nog met veel sterren ga smijten.

Dit album is vooral een Talk pt. 2. Zonder een mooie epic om het leed nog iets te verzachten. Daar hoopte ik, gezien de speelduur, wel op. Helaas doet Yes het bekende ninetees trucje met een kort nummer veel stilte en na minuten nog een hidden track te spelen waar eigenlijk niemand (ik althans) op zit te wachten. Dat geldt voor mij sowieso wel met veilige, makkelijke AOR.


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Talk
14. Open Your Eyes
15. Union

Hou vol Ruud, hierna wordt het weer een stuk beter .

Ben ik dan in de tussentijd zo'n fanboy geworden dat het me allemaal echt niet zo ergert? Een 2,44 uit 5 gemiddeld op het moment van schrijven... ik verwachtte audio-diarree, maar kreeg in ieder geval Howe's gitaarwerk dat toch beduidend minder standaard/gelikt over komt dan dat van Rabin. Het zorgt ervoor dat de songs nergens te poppy worden. Het klinkt in ieder geval meer Yes dan de vorige albums, omdat het beduidend meer proggy songstructuren zijn.

Dit wil overigens niet zeggen dat het album niet zonder zonden is. Man In the Moon vind ik echt een behoorlijk belabberd nummer. Love Shine doet het ook niet, maar tracks als New State Of Mind, Universal Garden, The Solution en Wonderlove vind ik echt best mooi. Briljant is het niet, maar voor op de achtergrond ergert het me echt niet. En als ik hier het slechtste mee gehad heb, dan kan ik daar alleen maar blij mee zijn.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Talk
11. Tormato
12. Relayer
13. Big Generator
14. Open Your Eyes
15. Union

Jouw beoordeling valt mij alles mee lennert, deze eindigt voor mij helemaal onder aan de discografie nog net boven wan product, Heaven and Earth.
Maar goed, hier uit blijkt wel dat Yes helemaal jouw band is.

Ik kan er alleen maar blij mee zijn eigenlijk dat ik nog geen echte wanproducten gehoord heb!

Nu valt dit album wel in het niet bij The Ladder waar ik nu mee bezig ben. En ja, yes is wel helemaal mijn band inderdaad!