Yes - Open Your Eyes (1997)

Helaas hadden ze beter deze plaat "Drama" kunnen noemen...

Vigil, vind je 'm zo slecht Yes heeft nog wel "dramatischer" albums afgeleverd . Nee Flipper, ik noem geen titels .

Yes heeft inderdaad wel meerdere slechtere albums uitgebracht, maar zo slecht.........

op zeker moment heb ik mij chronologisch door het Yes-repertoire heengewerkt, dus toen ik in 1997 aangeland was, keek ik niet meer echt op van een slechte Yesplaat. Wat dat betreft was de schok bij enkele eerdere platen wel groter geweest... niettemin geloof ik toch ook wel dat al met al dit hun allerslechtste is.

Wisselvallig en een van de slechteren van ze met soms neiging naar hardrock.

Yes? No!

De beoordelingen zijn niet best voor Open Your Eyes . Echter zo dramatisch als de meesten het hier beschrijven is het naar mijn mening ook weer niet .
Het is een plaat die aardig op gang komt met de fraaie krachtige opener New State Of MInd en het daaropvolgende titelnummer is ook niet onaardig .
Het is een veel lichtvoetiger Yes op deze plaat en er staan zeker ook draken op .
Fortune Seller vind ik ook niet onaardig overigens .
Maar het is zonder meer zo dat de groep hier wat karig voor de dag komt . Echt een plaat waar Yes duidelijk zoekende is naar een bepaalde vorm maar daar niet echt in slaagt .

ik word een beetje verdrietig van dit album

weer een ferme trap minder , bloedeloos en geen echte yes songs , nee een slag in het water

Jammer dat Rick Wakeman weer eens boos was afgehaakt na de prima voorgangers Keys of ascension I + II maar Billy Sherwood blijkt een acceptabele vervanger.

Ja, dat je Open your eyes moet gaan vergelijken met het oude Yes werk, dat is eigenlijk toch sinds 90125 niet meer van toepassing! Ik heb buitengewoon veel waardering voor alles wat is uitgebracht tussen 1968-1973 en 1977-1978 maar ik vind dat Open your eyes minimaal 20 jaar na dato ook z'n eigen ruimte moet worden gegund.

Yes maakt hier behoorlijk stevige (symfonische) rock met een glansrol voor het gitaarwerk van Steve Howe. De nummers worden voorzien van de stevige (herkenbare) vocalen van Jon Anderson. Het merendeel van de nummers mag aanstekelijk worden genoemd, krijgen van mij ook een ruime voldoende. Met name tracks als Fortune Seller, Open your eyes en Universal garden.

No way we can lose is dan weer niet zo sterk maar over het algemeen geen onaantrekkelijke Yes plaat. Jammer alleen van de veel te veel aanwezige (background) vocalen van (denk ik) Chris Squire. De man met de rechten op de Yes naam kan goed bassen maar laat de zang alsjeblieft liggen bij Jon Anderson. Ieder zijn vak en Squire kan niet goed zingen, ook al is hij graag op de voorgrond.

Niet met je eens betreft Squire's zijn vocalen . Zijn stem in combi met Anderson kleurt prima . De slagroom op het toetje zeg maar .
Squire is daarintegen weer geen leadzanger , maar kan er prima mee door als coirzanger .

Veel ruimte voor de gitaren en weinig keyboards op dit album. Hetvertrek van Wakeman heeft geen beter album opgeleverd, eigenlijk een stuk minder als Keys I & II. De eerste twee nummers zijn best wel goed en From the Balcony is een mooi duet vanHowe en anderson. De overige nummers kunnen me minder bekoren.
Somehow.....Someday heeft verdacht veel weg van Boundaries, van Anderson zijn Animation lp. (Wanneer zie je die nou eens op cd?)
Na The Solution komt er nog een geinige bonustrack van 16 minuten.

Animation is inmiddels, jawel, digitaal geremasterd te koop (ik geloof sinds 2008).

Somehow...someday heeft álle ingredienten van Boundaries, ik denk dat Jon Anderson het een aardig idee vond om leentjebuur bij zichzelf te spelen.

nou op mijn versie geen bonustrack van 16 minuten en volgens de toevoeging ook niet.
Maar als je extra nummers hebt kan je het toevoegen om het overzicht completer te maken.
Feit blijft dat dit 1 van de zwakkeren is samen met 90125, Big generator en Tomato.
De laatste 3 bezit ik dan ook niet.

Dan is het toch bijzonder dat je die conclusie kunt trekken.....

Met Billy Sherwood in de gelederen betekent dat je een man in huis hebt die een beetje de Trevor Rabin stijl hanteerd , maar dan iets minder nadrukkelijk . Daarbij is dit wat richtingloos en staat de plaat bepaald niet vol met Yeswaardig materiaal .
Op de volgende schijf The Ladder is het allemaal wat beter in balans en is er vooral beter songmateriaal voor handen .

Open Your Eyes is wel spontaan , dat moet gezegd , maar voor Yes begrippen een ondermaats werkje .

Hoezo bijzonder?
Je kan ze toch beluisteren voor je ze koopt?

Na het eind van The Solution krijg je pakweg twee minuten stilte en daarna gaat het nog goed 16 minuten verder, door mij omschreven als bonustrack. Totale speelduur van The Solution komt dan uit op ruim 23 minuten.

Zal het dan eens beluisteren want draai deze praktisch niet. Dit is niet mijn Yes zoals ik het wil horen.

Ik snap de negatieve tendens niet zo. Ze klinken hier wat bondiger dan gemiddeld, het songmateriaal is meer recht-toe-recht-an dan op voorgangers Keys 1 & 2 maar het is een stuk evenwichtiger dan bv. Union. Het ontbreekt aan uitschieters, maar dat is wat mij betreft het enigste minpuntje. Dat bonus-gedoe aan het einde had van mij weg mogen blijven.

Ze beginnen voorbeeldig hier ,goeie start en toen ik het voor de 1e x luisterde dacht ik echt met een fantastische nieuwe Yes te maken te hebben . Maar dat is het helaas niet . Ik gaf al eerder aan , echt dramatisch is het ook niet , maar ik vind dat het halverwege inelkaar stort en dat er een te kort aan echt goede ideeen te vinden zijn .
Je hoort de invloed van Billy Sherwood duidelijk terug . Meer rockgericht , gelikte coirtjes . Mag allemaal best , maar er is te weinig visie .

Heb dat bonus nummer ook voor het eerst gehoord na 2 minuten stilte.
Wat mij betreft hoor ik die niet weer.
Hij is ook niet zo slecht als wat voorgangers Tormato, 90125 en Big generator.

Afgelopen vrijdag heb ik het nieuwste Yes album "Fly from here" gekocht. Ik meldde dat bij het beluisteren van "Fly from here" mijn Yes hart weer is gaan kloppen. E.e.a. heeft geresulteerd in het feit dat ik eerdere Yes albums weer eens heb beluisterd en dus ook "Open Your Eyes (1997)". Gevolg: ik word alsnog hartstikke vrolijk van "Open Your Eyes". Kennelijk moet je soms een album een poosje terzijde leggen om vervolgens alsnog de schoonheid van het album te ontdekken. 4****

Kwam deze tegen in een één andere kringloop tegen. Dus was wel benieuwd wat het brengem zou.

Gezien de negatieven reacties hier op het forum had ik er een zwaar hoofd in. Het viel uiteindelijk best mee. Dit is zeker niet het beste wat Yes heeft opgenomen maar om het nu als een drama af te schilderen vind in nou ook weer te ver gaan. Iemand had het erover dat het neigt naar hardrock. Nu kab ik er veel uithalen maar absoluut geen hardrock. Best een aardig ceedeetje voor die 0.50 euro.

Hier kan ik echt niks mee, terwijl ik Yes echt hoog heb zitten. Overbodige aanschaf, helaas. Geen enkel hoogtepunt wat noemenswaardig is.
Ja ik ben streng voor dit album :-P
Opvolger The Ladder, met nagenoeg dezelfde bezetting, vind ik dan weer hét Yes hoogtepunt, van na Going For The One en brutaal in mijn top 10 gezet. (Stiekem vind ik ook Close to the Edge beter).

. (Stiekem vind ik ook Close to the Edge beter).


Beter hebben ze ook niet gemaakt.....

Ok, het is geen Close To The Edge, maar als iedere nieuwe plaat die Yes maakt hetzelfde zou zijn als Close To The Edge zou het ook snel vervelen want dan zou men klagen dat er steeds hetzelfde gemaakt is.
Uiteindelijk experimenteert elke groep met nieuwe en moderne klanken, en met andere genres.
Dus bekeken vanuit die context vind ik dit lang nog zo'n slecht album niet, integendeel zelfs.
Het is gewoon "anders", maar dat moet ook kunnen, net zoals hun album Tormato dat ook door velen afgeschreven werd als een totale miskleun en naar mijn mening ook niet echt een slechte plaat is.
Het blijft ondanks alle veranderingen nog steeds Yes, en dat is heel goed te horen.

Tormato heeft zeker zijn momenten- zoals elk wat mindere Yesplaat dat wel heeft.
Zo ook Open Your Eyes.
Ik vind het wel lekker geproduceert, beter dan voorganger Talk, maar de coherentie vind ik veel minder als we het hebben over de songs.
Het is wat luchtiger en die aanpak is helemaal niet verkeerd. Een 2e Close To The Edge of Fragile willen maken heeft weinig zin.
Maar zeker de helft van de songs hier zijn voor een band als Yes niet sterk genoeg.
De revanche kwam met The Ladder. Zelfde line-up en ook een fris geproduceerde plaat.

Misschien had deze Yes samenstelling wat langer moeten bestaan.
Meer dan Trevor Rabin begreep Billy Sherwood dat je met een modernere stijl gemixt met oudere invloeden nog prima mee kan.

Maar natuurlijk hield ook deze line- up geen stand.

Tja, vanuit dat gezichtspunt bekeken!
Je moet alleen uitkijken, dat je natuurlijk niet alles pikt wat er vervolgens wordt uitgebracht, vanuit een standpunt dat alles moet kunnen. Er moet wel sprake zijn van een Yes concept, hoewel die er in vele maten en soorten zijn, en de nummers moeten ook goed zijn.

De vele wisselingen van de band hebben evenzovele wijzigingen in sound voortgebracht. Daar zitten veel interessante dingen tussen. Maar globaal gesproken is de line up Anderson, Wakeman, Howe, Bruford en Squire de beste setting ooit geweest. Ik geloof dat je inmiddels in de verleden tijd mag praten.

Zolang er echter 3 van de genoemde musici aanwezig zijn, heb je ook meestal wel de juiste Yes sound te pakken. Zij hebben de creativiteit dat zo te laten klinken en de juiste nummers te schrijven. Hier zijn dat Anderson, Howe en Squire en ze kwijten zich ook redelijk van hun taak. Ik kan de bombast van het eerste deel van het album prima hebben.

De beste Yes albums, die van de jaren '70, duren in beginsel niet langer dan een minuut of 40. Als je Open Your Eyes terugbrengt tot de beste 40 minuten, heb je ook een heel behoorlijk album. Het is jammer van de overige 32 minuten maar het gaat om kwaliteit en het wegsnijden van mindere momenten.

Maar qua sound, beleving en instelling blaast het de laatste Yes albums (met alleen nog Howe en Squire) volledig van tafel.

Terugkijkend kun je stellen dat Yes een grillig artistiek verloop heeft gehad. Maar door de vele bezettingswisselingen idd ook interessante veranderingen liet horen.
Chris Squire ging gewoon mee met de flow, evenals Allan White. Als het te commercieel neigde te worden en zijn ideeen niet echt werden omarmt, haakte Jon Anderson af.
Howe is en was ook geen makkelijke man om mee te werken, maar zijn spel en sound past altijd in het Yesplaatje.
De band heeft best veel toetsenisten gehad, maar Rick Wakeman kwam meestal met het kleurijkste spel.
Hij en Trevor Rabin konden het tijdens de Uniontour uitstekend met elkaar vinden en bijna ontstond er een Yes met die 2 in de band.
Hoe interessant had dat geweest !