Yes - Magnification (2001)

Een van de beste Yes platen van de laatste jaren. 1 t/m10 zijn overigens gewoon studio opnamen dus zou gewoon bij de Album lijst moeten staan en niet bij Live/Verzamel.
Give Love Each Day, We Agree, Dreamtime en In the Presence Of zijn voor mij de absolute toppers.

Dit is het eerste album wat ik van yes heb gehoord(yes is "van voor mijn tijd" en ik heb pas een maand of twee geleden voor het eerst van ze gehoord), zeker niet slecht. Een interresante vorm van progressieve rock. Qua kwaliteit beter dan de albums uit begin jaren 70(die waren voor de tijd al goed imo), maar gelukkig niet verneukt tijdens het masteren zoals sommige muziek van vandaag. Voorlopig 4 sterren.

Een Yes album uit 2001

Ja Marcel, maar 'k zou niet kopen Yes is Yes niet meer als je begrijpt wat ik bedoel.............. Hoewel MuMe 'ers die hier eerder wat hebben geschreven hebben geloof ik een andere mening, dat kan

Met de hartelijke groeten, ook aan Yvonne,

Ik wil nog even wat toevoegen, iemand die yes wel sinds "vroeger" kende vondt dit wel herkenbaar als yes, maar wel iets anders. Ik heb ergens gelezen dat yes ook nog pop muziek in het verleden heeft zitten maken? (misschien dat je het daar mee verward) Ik vind dit een prachtalbum, maar ik heb een voorkeur voor goede muziek die goed opgenomen, gemasterd, etc is. Ik heb geen geen associaties met yes uit de jaren '70(op een jeugd sentiment manier), omdat ik toen nog niet leefde. Ik beoordeel dit zonder die baggage. Ik kan toch dit album adviseren als je van symphonische rock houdt.

Zo heeft ieder zijn eigen mening en dat is maar goed ook!

Met vriendelijke groet,

Dit album Magnification van Yes is zo slecht nog niet. Gisteren geluisterd 2 keer, en beviel me wel aardig. In iedergeval is deze beter dan het matige Union uit 1991. Misschien een keer kopen.

Yes met orkest. Een prachtig opgenomen album, mooi gemastered en veel focus op Jon Anderson. Echter ik mis gewoon hart en ziel in deze plaat. Het is allemaal fijntjes en melodieus, maar leeg. Ik vind geen toegankelijke en "meezingerige" 90125 songs, en het haalt het bij lange na niet met de progressieve meesterwerken van Going for the One. Yes lijkt met deze album dus tussen wal en schip te vallen.

stuck in the middle
Ik ga er nu nog eens naar luisteren met koptelefoon, was al een tijdje geleden

als yes liefhebber zeg ik van dit album: zonde van de tijd

Hm dit is op zich, wat mij betreft, wel een van de betere recente Yesplaten, maar dat zegt helaas meer over die andere recente Yesplaten. Dat orkest doet het zo slecht nog niet en zelf zijn het natuurlijk ook goede musici, maar ik krijg toch regelmatig het gevoel naar een gospelvoorstelling te luisteren. Zonder dat gezweef van Jon A. had ik het waarschijnlijk beter getrokken.

Los daarvan weten de composities me toch ook niet zo te imponeren. Jaren '70 Yes was regelmatig chaotisch of echt vernieuwend en dat wilde de soms wat flauwe liedjes nog wel eens wat verbloemen. Hier lukt dat niet meer.

Wat scoort deze laag, is toch een hele behoorlijke plaat en met goede arragementen.
Heb alleen een andere versie.

In the presence is toch perfect hoor!

Met name de langere stukken zijn Yes waardig, vind ik. In The Presence Of...voor mij kan dit zich meten met het oude werk en vergeleken met de kilte die opstijgt uit platen als Big Generator is deze als een warme douche. Laten we hopen dat dit de laatste Yes geweest is, dan houden ze de eer aan zichzelf, kan Anderson zich wijden aan het beluisteren van Sibelius en het schrijven van balletsuites en kunnen de fans zich tegoed doen aan een uitputtende, maar gevarieerde Yes-catalogus, die tot in lengte van dagen zo vernieuwend zal blijken, dat het maken van nieuw werk volmaakt overbodig geworden is!

als deze 30 jaar eerder was gemaakt, zou hij veel hoger scoren.

Absoluut een van de beste platen van Yes!

Dikke aanrader, voor Yes liefhebbers,.. en liefhebbers van mooie muziek natuurlijk

zeer sterke yes cd , prachtig

redelijk goed yes album. de prachtige jaren 70 periode ligt achter hun maar slecht is het niet. eigenlijk is dit Yes slechtste plaat,volgens mij, en dat zegt alles over het niveau van yes

EDit: de slechtste yes plaat is het zeker niet

Zeker nooit Open Your Eyes gehoord....bleghh...

en niet union en big generator. drama vond ik eigenlijk best goed.

een overhaaste uitspraak maar yes heeft dan ook veel moois gemaakt

ik ben namelijk na drama gelijk op dit album overgestapt. de hele tussenligende periode had ik nog niet gehoort op 6 augustus. heb ik op het moment wel. yeswest is vanaf drama tot talk geen zak aan.

Zeer goed album van Yes. In plaats van een nieuwe toetsenist hebben de heren voor een orkest gekozen en dat pakt goed uit.(Ook beter uitgebalanceerd dan op Time and a Word.)
De eerste twee nummers beslaan13 minuten samen dus de stemming zit er meteen al goed in.
Het mooie is dat je het weer vaker moet horen om een goed oordeel te vormen, ik tenminste wel.
Ja en na dit uitstekende begin krijg je eigenlijk alleen maar goede nummers te horen.
Qua muzikale uitspattingen komt het redelijk ingetogen over; Howe staat beslist niet op de voorgrond en de solide ritme-sectie Squire/White beukt er minder op los dan gewoonlijk. Toch kan ik me op deze aardkloot geen betere bassist* dan Squire voorstellen en ook ik mag graag over White zijn stevige drumwerk.(* van wat je kent kan je maar één tot je no.1 benoemen.)
Anderson valt zonder tekstboekje weer bijzonder goed te verstaan en ik mag hier graag over zijn positieve teksten. Bij het negende nummer kan ik een glimlach niet onderdrukken als hij "if we were flowers - we would worship the sun" zingt, maar zover zijn we nog niet.
Op Can You Imagine horen we leadzang van Squire; een goed album mag zijn minpunten hebben.
Het ingetogen Soft as a Dove is best wel een favorietje; lijkt me een goed vervolg op From the Balcony. Het beste van het album is vermoedelijk toch wel Dreamtime. Da's toch wel weer een echte Yes-kraker. Ze draaien er de hand niet voor om, om met In the Presence of er een andere kraker van 10 minuten er achteraan te gooien. De korte afsluiter Time is Time komt geslaagder op me over dan het ,qua mijn idee, vergelijkbare Nine Voices van The Ladder. Het album Magnification bevalt me dan ook beter.

Lekkere 'latere' Yes-cd. Het laat horen hoe de band met hun tijd kan meegaan incluis een orkest zonder ook maar enigszins oubollig te gaan klinken. Na m'n eerste luisterbeurt zet ik in met een 4.

Ook leuk is de bonus-cd. Eigenlijk een volwaardig live-album die je erbij krijgt!

De live-nummers zijn bij mij trouwens Close To The Edge, Long Distance Runaround en The Gates Of Delirium.

Behoorlijk cheesy plaat van Yes. Je hoort heel duidelijk dat dit een filmorkest is i.p.v. een écht orkest. Ik vind het ook geenszins een vervanging voor Rick Wakeman. Yes zonder toetsenist, waar gaat het heen met deze wereld? Of welke wereld dan ook, als we Jon Andersons spirituele gebrabbel moeten geloven. Die man is hier wel op zijn irritants. Chris Squire moet ook geen lead meer zingen.

Het klinische geluid wordt er daarnaast niet beter op met die doffe drumklank. Steve Howe is er persoonlijk verantwoordelijk voor dat het album nog enigszins beluisterbaar is.

Ook dit album valt me vooralsnog tegen. Voor mijn gevoel zit de band hier gewoon op een dood spoor. Dit album klinkt voor mij wel wat geïnspireerder dan de voorgangers. Er zitten wel wat interessante momenten in, maar het grote deel gaat voorbij zonder indruk te maken. Er zit weinig instrumentaal geweld in. Steve Howe speelt op veilig, Chris Squire is me helemaal niet opgevallen en geen Wakeman (sowieso geen toetsenist aanwezig...). Dat dit de laatste met Anderson is, voelt raar. Natuurlijk wisten ze dat zelf nog niet, maar toch. Het is ook allemaal niet slecht. Tegelijkertijd is het heel onmemorabel.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Magnification
14. The Ladder
15. Talk
16. Open Your Eyes
17. Union

Het laatste echt mooie Yes album wat mij betreft. Hierna viel voor mij het doek definitief dicht... bijna dan.

Ik ben stiekem een beetje voor gaan lopen op de marathon door van het weekend eerst twee live dvds aan te schaffen en te kijken, namelijk Keys To Ascension en het in de Heineken Music Hall opgenomen Symphonic Live. Daar speelde men in ieder geval al de titeltrack, In The Presence Of en Don't Go, waardoor ik toch wel benieuwd werd naar Magnification als album. Geen toetsenist? Dat is sowieso al een vreemd iets op een Yes-album...

Toch werkt het geheel wel. Het heeft een beetje een rock-opera/musical-vibe (en The Moody Blues' Days Of Future Past, maar de band en orkest werken prima met elkaar samen in de composities. En dan is er de productie: verdorie, wat klinkt Squire hier vet. Vooral in het vrij stevige Spirit Of Survival komen zijn Rickenbacker-klanken zo heerlijk naar voren. Zijn leadzang op Can You Imagine is overigens ook zeker de moeite waard. Ik had de beste man nog nooit zo hard naar voren horen komen, maar begrijp nu goed hoe hij en Anderson samen perfecte harmonieën kunnen maken. Ook Anderson's gerijpte stem is nog steeds genieten.

Het materiaal is bijna allemaal raak. Ja, het blijft absurd dat men live dan Don't Go moest spelen, want dit liedje is dan weer precies alle suikerzoete hippieliefde van Anderson samengeprakt in een flauwe meezinger. De rest... veel beter tot werkelijk waar prachtig. We Agree werkt dan echter ineens wel. Het komt veel oprechter over en heeft dat obligate meezinggehalte van Don't Go. Howe speelt hier tevens mooi ingetogen partijen die me goed raken. Het type song dat een band eerder aan het einde van de carriere maakt dan aan het begin, maar verdomd als het niet mooi is. Hetzelfde geldt voor het folkloristische Soft As A Dove waar Howe's akoestische partijen en de fluit een hoofdrol spelen. De soundtrack van een rustig landschap bij een zonsopgang.

Het echte muzikale geweld komt het beste naar voren bij de twee openingstracks en de epics aan het einde. Op Dreamtime zijn de sitar van Howe en basgitaar van Squire in duel met dreigende strijkers en blazers, terwijl Anderson een opzwepend betoog zingt om mij over te halen de teksten er weer bij te pakken. Wat een heerlijk spannend nummer dat vertrouwd en toch vernieuwend klinkt voor de band! In The Presence Of kondigde Anderson live al aan als de gedachte dat we omgeven zijn met het goddelijke. Gezapig en suikerzoet... maar toch ook oprecht en mooi.

"And I know this love is real
(Deeper than every river)
Realize this is meant to be
That's what your eyes they say to me
You are listening to how I feel
So expectedly
(Brighter than every morning)
From the ocean to the sky
(Beautiful as the sunset)
Every river to the sea
Nature surrounds me constantly
We can hear love constantly
This is for you and me"

Het musicalgehalte is hier wederom hoog, maar onder de juiste beelden werkt het prima. Howe speelt daarvoor toch ook prima partijen onder Anderson's zang en White's galmende drums slaan op het juiste moment terwijl het orkest verder aanzwelt en Anderson de volgende teksten spuit:

"Can you imagine
Any reason
To know you're only fooling yourself
And then you'll understand why
You'll understand why"

Okay man, ik denk dat ik je snap. En ik ben helemaal niet spiritueel, maar ik maak hier wel een uitzondering voor. Ik had niet verwacht dat ik in het nieuwe milennium de band nog zo'n score zou geven. Als dit daadwerkelijk de laatste plaat met Anderson is, dan heeft hij in ieder geval zijn alles gegeven.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. Magnification
8. 90125
9. Tales From Topographic Oceans
10. Yes
11. The Ladder
12. Talk
13. Tormato
14. Relayer
15. Big Generator
16. Open Your Eyes
17. Union

Ja, want voor de volledigheid zou je eigenlijk dit album
Yes - Keystudio (2001) - MusicMeter.nl
moeten beluisteren, uit 1996 en 1997 waarbij Rick Wakeman was teruggekeerd bij de band.
Het album wordt ten onrechte overgeslagen bij de studio albums, want officieel studio nummers op een voor de rest live cd.
Maar uiteraard is van de studionummers ook één album te maken en dan wordt het erg verrassend, kan ik alvast verraden.

Ik moet zeggen dat ik nog nooit van dit album had gehoord, toen ik het aantrof in de Vinylloods. Voor de 1,5 euro toch maar meegenomen.
Yes is voor mij echt interessant door de jaren 70 werken, de omslag in jaren 80 (owner of a lonely heart) vond ik lastig . Hoewel dat nummer geniaal is en werk daarna is toch wat blijven liggen in vergetelheid bij mij.
Dus zonder veel verwachtingen deze cd opgezet en vanzelfsprekend wat erover gelezen. Yes zonder toetsen, dat is eigenlijk niet voorspelbaar, maar het orkest speelt zodanig dat het eigenlijk niet echt opvalt.
Het kan niet echt tippen aan de werken in de jaren 70, maar er zijn maar weinig groepen uit die jaren die later beter werk maakten dan in deze toch specifieke jaren. Als je alles daar tegen af zet doe het nieuwere werk ook geen recht.
Dit album valt mij niet tegen.
Een uur lang worden we toch ondergedompeld in 'yes' achtige muziek, Jon Anderson zingt de sterren van de hemel (voor het laatst bij Yes) en verder zijn de nummers redelijk onderhoudend. Niet vernieuwend, niet meer experimenteel, maar toch echt wel Yes, met bepaalde overgangen, herkenbaar basspel. De gitaar had wat explicieter mogen klinken, maar al met al zeker geen slecht album. De heren zijn wat ouder geworden, misschien de wat wilde haren wat kwijtgeraakt, maar desondanks steekt het toch nog wel uit boven het gemiddelde. Een aantal wat langere nummers, orkest dat redelijk wordt ingezet, een prettige plaat.
De puristen onder ons zullen zich hier waarschijnlijk niet helemaal in herkennen, maar ik ben redelijk mild over deze plaat. Toch vreemd dat deze zo onbekend is gebleven.

Ik ben niet meer zo enthousiast over dit album zoals aanvankelijk bij aanschaf. Sterker nog, ik vind er nog maar weinig aan, al zitten er wel degelijk goede passages tussen. Toch wat het steriele geluid dat het album nekt en het mist de pit die The Ladder wel heeft. Verder was dat orkest ipv. toetsenist aanvankelijk wel leuk, maar ben er nu snel flauw van. Enfin, na alles weer gedraaid te hebben, mijn Yes-albumtop (wat hierna komt heb ik niet meer gevolgd).

1. Going for the One
2. Close to the Edge
3. The Yes Album
4. Fragile
5. Tales from Topographic Oceans
6. 90125
7. Drama
8. Time and a Word
9. Yes
10. The Ladder
11. Talk
12. Big generator
13. Relayer
14. Tormato
15. Magnification
16. Open Your Eyes
17. Union

Aardige plaat die nergens echt los komt. Spirit of Survival steekt er bovenuit. Jon Anderson komt weer aan met een regel over 'the eyes of a child', dan heb ik liever zijn poëtische rants van vroeger.

1. Close to the edge
2. 90125
3. The Yes Album
4. Fragile
5. Union
6. Tormato
7. Going for the one
8. Big generator
9. The ladder
10. Time and a word
11. Drama
12. Talk
13. The Quest
14. Yes
15. Open your eyes
16. Magnification
17. Relayer
18. Tales from topographic oceans

(Heaven & Earth en Fly from here ken ik niet goed genoeg)

Bizar idee, Yes zonder toetsenist (behalve dan Alan White incidenteel op piano), maar ik moet zeggen dat het orkest de band goed aanvult en soms domineert maar soms ook goed op de achtergrond blijft. De muziek zelf is een mooie mix van klassieke gecompliceerde structuren en stevige rock waardoor Yes op een waardige manier de 21ste eeuw binnen kan stappen zonder concessies te hoeven doen aan de eigen muzikale identiteit. Spijtig dan dat de echt sterke muzikale structuren en composities van The ladder hier grotendeels ontbreken, waardoor bijvoorbeeld de twee lange epics op het einde van de plaat een beetje doelloos voortkabbelen zonder dat er veel punch in zit en ook zonder een echte climax – het is allemaal zeker niet slecht, maar mijn enthousiasme na de eerste twee keer draaien heeft inmiddels plaats gemaakt voor een zekere ontnuchtering omdat veel nummers eigenlijk daarna niet meer groeien. Het openingsnummer is voor mij meteen het hoogtepunt, met een paar typische Yes-melodiebuigingen, een klassieke Howe-break en een lekker zware bas, en ook Give love each day blijft het hele nummer door interessant, maar bij de rest van de plaat blijft de echte opwinding toch uit. En ja, die teksten van Jon Anderson, "If we were flowers / We would worship the sun / So why not now?" (nou, bijvoorbeeld omdat we géén bloemen zijn?) en "To justify, to magnify, to realize that everything is love", ik heb daar af en toe toch wel enige moeite mee. Zeer onaantrekkelijke hoes ook.