Creedence Clearwater Revival - Creedence Clearwater Revival (1968)

Terwijl de psychedelica heerste brengt Creedence Clearwater Revival rauwe bluesrock met messcherpe zang en aparte gitaarsolo's. I Put a Spell on You en Suzie Q zijn wel covers maar dankzij CCR ook evergreens geworden. De overige songs zijn van CCR zelf en ook zeer de moeite waard.

Luister eerst naar SJH en daarna naar Fogerty en besef wat voor matige zanger de tweede is. I put a spell on you is verder een schoolvoorbeeld hoe een cover gedaan moet worden. De twee versies hebben alleen de zangmelodie gemeen.

Fogerty een matige zanger????? hahaha neem ik niet een s serieus

LOL!!

In-f#cking-deed.

ehhm.... mijn interesse is gewekt..... M.Nieuweboer, ik neem aan dat SJH een betere zanger is dan Fogerty? Nu vind ik Fogerty één van de allerbeste strotten van de Rock hebben, dus ben ik heel benieuwd naar SJH. Ik neem aan dat het een afkorting is? Waarschijnlijk heel dom van me, maar ik heb werkelijk geen idee?

De schrijver van het nummer is Screamin' Jay Hawkins, zo moeilijk is dat toch niet ?

Ach natuurlijk... ik zat al met Se Jolling Hones of Savid J. Howie te puzzelen....

Ik houd vandaag een CCR middagje, omdat ik al tijden niet meer naar hun albums had geluisterd.

Dit debuutalbum is wellicht hun meest spontane plaat. Met name de eerste helft heeft bijna een live gevoel, waar het spelplezier vanaf spat. Ik was dan ook geneigd om te verhogen naar 4*, maar de tweede kant blijft toch behoorlijk achter.

'Porterville' vind ik middelmatig, en het psychedelische uitstapje op 'Gloomy' is toch ook niet helemaal aan CCR besteedt. Voor de rest houden ze het op dit album bij her en der een kleine invloed uit de psychedelica, en dat werkt beter.

Veelbelovend was dit album al wel.

Jammer dat het kruit grotendeels verschoten is in de eerste helft. Met het fenomenale I Put A Spell On You wordt gelijk een lat gelegd die daarna bij lange na niet gehaald wordt. De daaropvolgende nummers, The Working Man, Suzie Q en Ninety-Nine and a Half zijn nog steeds behoorlijke nummers. Maar de 4 laatste nummers doen me absoluut niks. Toch jammer.
Maar sowieso kan ik hun blikachtige sound op deze plaat moeilijk hebben.

Prima debuutalbum van CCR.

Porterville is een prima rocknummer, geen middelmaat

Toch wel een hele mooie plaat. De nummers komen lekker rauw over en de lange versie van Suzie Q is om te smullen. De remaster cd's klinken dan ook erg prettig.

Sluit ik mij helemaal bij aan.

Het is een eerste album, een debuut. En gelijk ook een cd om eigenlijk direct in je armen te sluiten.

Wat een machtige stem van John Fogerty en wat een dynamiek in de instrumenten! Die remasters laten het helemaal tot zijn recht komen. Het wordt daarmee een tijdloos album, een rockmonument.

Weliswaar is er af en toe gekozen voor een geslaagde cover, zoals Suzie Q en I put a spell on you. Maar CCR is zo gewiekst om de nummers volledig aan te passen aan het CCR repertoire, dat je in wezen geen onderscheid hoort, ze hadden zo geschreven kunnen zijn door CCR zelf.

Het debuut is net ongeveer 44 jaar geleden uitgekomen, stond een beetje haaks op wat gangbaar was in die tijd maar is juist daarom des te meer opgevallen. Meer zaken vallen op bij CCR: slechts 5 jaar bestaan, 7 albums gemaakt.

Dit eerste album bereikte alleen nog in de VS de LP Top 200 en haalde nog nummer 52. En waarom werd Suzie Q in Nederland geen hit? De 13 uitgebrachte singles van CCR bereikten allemaal minimaal de Top 16.

Ik moet toegeven lange tijd uitsluitend alleen een compilatie van CCR te hebben gehad. Dat is, gezien ook het gebodene op dit album, te weinig. Nu ga ik, in het tempo dat ze destijds werden uitgebracht, ze toch allemaal kopen. Een rare hobby wellicht, Bayou Country volgt dan in juni 2013.

Dan moet je nog lang wachten hoor. Zou het geen idee om het tempo te verdubbelen (en dus de wachttijd te verkorten), scheelt een boel onnodig wachten, terwijl je weet wat voor moois je nog allemaal te wachten staat.... (en hoe lang duurt het wel niet voor je eindelijk hun meesterwerk Willie and the Poor boys mag aanschaffen?) Wat een zelfkastijding! En wat een zelfbeheersing als het je lukt....

Ja, dat speelt een rol als je niets anders hebt om te beluisteren
Ik vind het wel wat hebben, album aanschaf in real time. Overigens, 7 albums in 5 jaar is ook nog prima om te doen.

Zodra je te maken krijgt met artiesten met pauzes van vele jaren wordt het een ander verhaal...

Het is nu misschien moeilijk voor te stellen maar CCR vond in eerste instantie alleen gehoor bij underground liefhebbers en deze LP kon je alleen vinden bij daarin gespecialiseerde winkels. Pas bij I Put A Spell On You werden ze opgepakt door de radio en pas na Proud Mary kregen ze ruimere erkenning en kon je hun platen ook aantreffen in slaapkamertjes van soul-chicks .......

I put a spell on you werd een hitje in de VS in november 1968, ten tijde dus van dit debuut. Na Suzie Q. In Nederland werd I put a spell on you in eerste instantie ook niets, pas toen CCR er mee kapte werd het een nummer 3 hit in de Top 40 (najaar 1972).

Merkwaardig idee moet dat zijn geweest, dat op het moment van de notering alle CCR fans dat nummer allang kenden. Misschien was het wel een soort hommage. Een zwanenzang wil ik nog niet zeggen, volgens mij had CCR in 1973 postuum ook nog 1 a 2 noteringen, o.a. met I heard it through the grapevine.

Maar berouw komt altijd na de zonde! Had iedereen nu maar direct bij dit album CCR in de armen gesloten!
Dat is overigens op zich toch nog wel vrij snel gegaan. Proud Mary werd de eerste hit van CCR in Nederland. Daarna verschenen 13 singles die allemaal minimaal de 16e plek in de Top 40 wisten te halen.

Vrijdag John Fogerty in het Ziggo Dome. Ben benieuwd wat hij gaat spelen en of het een beetje goed uit de verf komt!

CCR was ten tijde van deze plaat nog niet bekend in Nederland. Dat begon pas met de evergreen Proud Mary op het volgende album. CCR werd ook niet helemaal serieus genomen toen. Ik herinner me dat het toch wel werd afgedaan als een simpel rock bandje. Psychedelica en andere moeilijkdoenerij vonden toen opgang. Achteraf gezien een enorme misvatting. De meeste van hun nummers staan nog steeds als een huis. Dat kan van vele andere groepen uit die tijd niet gezegd worden.

Simpel inderdaad, maar o zo effectief. Geweldige songs die geweldig gezongen worden.

CCR stond ver van de psychedelica (enkel Gloomy heeft iets psychedelisch in zich) en koos voor bluesrock en een rauwe aanpak. Uiteindelijk bleek CCR daarmee invloedrijk te zijn en in de juiste plooi te vallen, vele bands keerden eind jaren '60 terug naar de roots van de rock zoals ook The Beatles en Rolling Stones.

Dat bedoel ik: i.t.t. de tijdsgeest die meer richting psychedelica e.d. ging, bleef CCR gelukkig volharden in hun eigen (swamp) rock stijl.

ik heb lang geleden alle creedence albums voor een spotprijs ineens gekocht (behalve de live plaat). kon er geen buil aan vallen. helaas zijn de beste nummers van dit debuutalbum covers. niet dat de rest slecht is, integendeel. heerlijk is het!

Typisch dat de bekendste nummers van dit album eigenlijk covers zijn. De lekker rauwe bluesrock van CCR en het herkenbare stemgeluid van John Fogerty! Waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd, maar mij bevalt het!

Goed debuutalbum van Creedence, die hier al een voorproefje van hun definitieve sound geven.
Mijn interesse in Creedence was gewekt doordat I Put A Spell On You een grote hit was in 1972 en dus veel op de radio werd gedraaid.

Ik vond en vind dit nog steeds een fantastisch nummer. Cover of niet.
Voor de rest hier vooral bluesrock waarvan Suzi Q en 99,5 Won't Do ook weer covers zijn, maar toch ook weer tot de betere nummers behoren.
Van de eigen nummers zijn Walking On The Water en Get Down Woman goed.

Creedence zou hierna een jaar of 4 lang de hitlijsten beheersen met het ene geweldige nummer na het andere.
En John Fogerty blijft voor mij een van de beste rocksterren ever.
Goed debuut dus en hierna werd het steeds beter.
Op vinyl, Canadese persing met op de achterkant van de hoes een verhaaltje over de San Francisco scene, want Creedence kwam notabene uit El Cerrito aan de overkant van San Francisco (aan de Bay) en dus niet uit de moerasbossen van Louisiana .

Porterville en Gloomy vind ik eigenlijk de enige,wat mindere nummers maar voor het overige is dit toch een erg goed debuut.De stem van Fogerty en het geweldige,effectieve gitaarspel gaan regelmatig door merg en been en de jongens van Creedence clearwater revival wisten natuurlijk wel de goede covers uit te kiezen.Daarnaast zijn van hun eigen songs vooral the Working man en Walking on the water erg sterk,alhoewel ze die laatste ook al met de the Golliwogs speelden.Prima album en een opmaat naar nog veel meer moois.

Nee, da's Tony Joe White

De debuut-LP van Creedence Clearwater Revival en direct een hele sterke. Er staan nog geen klassiekers op zoals je die kunt vinden op Bayou Country maar over de gehele lijn bevalt me het debuut beter dan zijn opvolger omdat ik niet het geduld kan opbrengen om 'Graveyard Train' van begin tot eind te beluisteren. Voor mij is 'Creedence Clearwater Revival' de een consistenter album dat ik van begin tot eind kan beluisteren zonder een nummer te skippen. De heruitgave heeft bovendien ook nog bonus tracks die de moeite waard zijn.

Prachtig album met natuurlijk de klassieker I Put a Spell on You. Dat het een cover is, mag de pret niet drukken.

I put a spell on you .. wat een meesterlijke uitvoering, zelfde geldt voor Suzie Q

Kant A is daarom naar mijn smaak wat aantrekkelijker dan de B kant, maar Ninety-Nine and a Half zet de toon aardig voort...
Porterville is het enige nummer wat mij wat minder boeit

Gewoon een lekkere plaat, met een super goede zanger, en heerlijke muziek!

Is dit opgenomen op 8 sporen ? Walking on the water klinkt zo vet net als I put a spell on you. Die drums alleen al. Voor die tijd perfect geproduceerd.

Dit album, dat ik begin jaren 80 op ouderwets vinyl kocht, en circa 1990 op cd, blies me destijds gelijk van mijn sokken. De eerste 5 albums van CCR zijn voor mij sowieso een vaste waarde, en ik grijp er wel eens naar terug als ik even geen zin heb in nieuwe muziek. Ik blik graag terug, want nieuwe muziek is niet per definitie beter dan muziek uit het verleden - maar dat terzijde.

Creedence Clearwater Revival is een debuut dat er gelijk in hakt, geweldig van geluid (en ik heb niet eens de remaster) en zeer consistent en samenhangend. Suzie Q en Get Down Woman maken op mij de meeste indruk; er staat echter geen enkel inferieur nummer op.