Simon and Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)

Gaat er dan echt niemand voor 'A Poem on the Underground Wall'?

Ik vind dat zelfs het mooiste Simon & Garfunkel nummer ooit!

Voor mij hun beste plaat, zonder half minder liedje erop, doe ze het maar na!
Ja, Stijn, ik vind A Poem on the Underground Wall ook heel bijzonder, grandioos eigenlijk!

Ik had het aangeduid als favoriet nummer, Stijn. Bij deze

Eindelijk medestanders!

Ook mij mag jij daarbij wel rekenen, Stijn. Ik vind op dit album trouwens nog wel een paar "juweeltjes" staan. The Dangling Conversation bezorgt mij steeds weer kippenvel. Zeker dij de laatste regel; "On the borders of our life" Verder zoals ik in een vorige reaktie al zei ook weg van 7"O Clock News erg mooi. Alle slechte nieuws over de oorlog, terwijl Amerika kerst viert (Silent Light). Ik ben erg blij dat ik dit album heb gekregen van een mede-user bij MM. Ik was in "66 12 jaar oud, maar mijn muziekbeleving van toen was al erg aanwezig. Scarborough Fair en Homeward Bound klonken al veel op de radio en toen waren Simon en Garfunkel nog op zijn puurst m.i.. Nu merk eigenlijk pas hoe mooi de teksten op dit album eigenlijk zijn.

Een van hun beste albums.

Favorieten: Scarborough Fair/Canticle en 7 O'Clock news/Silent night.

Beide een zeer sterke herwerking van een tradioneel folknummer.
In Scarborough is de samenzang gewoon uitmuntend: Hoe Garfunkel soms naadloos aansluit op Simon.

In 7 O'Clock is het gewoon de tegenstelling: De jongens zingen over een hoe kalm en rustig de wereld is, en daar overheen de horrors van die dag.

Dat laatste nummer doet gewoon iets met me wat ik nog steeds niet kan verklaren.

Ik vind eigenlijk het gehele album de moeite waard. Echt zo'n album waarbij ik denk "hij is begonnen, ik kan niet stoppen tot hij is afgelopen". Dat heb ik niet met veel platen, kan ik wel zeggen.

Ik kan het niet beter verwoorden, Waverick. Voor mij ook een "tijdloos"album waar totaal een luisterslijtage komt te zitten, na al die jaren.

Ik ben zuinig met vijfjes maar hiervoor maak ik eens een uitzondering. Simon & Garfunkel zijn helden!

In het Review-topic kreeg ik van Sandokan-Veld dit album van Simon and Garfunkel. De nummers die ik al een keer van hun gehoord heb klonken allemaal erg goed, vooral de samenzang was heel erg mooi. Ik was dus benieuwd hoe een heel album zou klinken.

Ik weet het niet. Ik word er niet echt blij van, ik vind het allemaal maar kabbelen. De 29 minuten lijken eeuwig te duren en er komt bijna niks dat ik echt goed vind, het blijft echt veel te netjes voor mijn smaak. Bij het eerste nummer had ik al een slecht voorgevoel, dat kabbelde enorm en was veel te lang en het was 3 minuten lang! Een analyse gaat er dus niet komen, omdat ik niet echt de neiging heb om dit album nog paar keren te luisteren.

Conclusie: Echt een heel saai album waar echt niks in gebeurt, het kabbelt en kabbelt en kabbelt maar voort voor 29 minuten lang, niks voor mij. Misschien vind ik het beter als ik ouder ben, maar nu in ieder geval niet. 2 sterren voor Simon and Garfunkel.

Ik krijg haast de indruk dat je een ander album van S&G hebt beluisterd. Ik kan me voorstellen dat er composities zijn die kabbelen (dat zijn voor mij eerder de bekende numemrs die je blijkbaar kende). Het is in elk geval een etiketje dat ik totaal niet op juist dít album zou durven plakken: Dangling, Emily, Flower, Robert McNamara en Scarborough Fair & Silent Night: "Vietnam" is diepgeworteld in dit album. Lijkt me sterk dat er niets gebeurd. het is ingetogen en bitter. Prachtig.

Haha, die Dylan-parodie.

Het is voor mij ook lastig om de woorden van Don Cappuccino te kunnen beamen. Het mistige Scarborough Fair zou van mij een hele tijd zo door mogen gaan. En het oordeel 'netjes' komt ook niet in mij op als ik kennismaam met 7 O'Clock News/Silent Night met het protestelement in de vorm van die nieuwsberichten over Vietnam en excessen door de National Guard.

Da's netjes maar wel krieties .......

Op het album The Graduate met Dave Grusin is een langere versie van dit nummer te vinden, welke ik dan ook telkens beluister. Mooi stukje blokfluit tussenin.
Wat een prachtig (ondergewaardeerd) nummer is dit toch, ik zou het nooit beu worden denk ik. Dit album zelf heb ik nog niet vaak beluisterd, maar natuurlijk zijn de indrukken al goed. Ik begin met 4.

Lees a.u.b. mijn review niet meer. Deze heeft namelijk helemaal niks meer te maken met de mening die ik nu heb, mijn beoordeling is namelijk verdubbeld. Scarborough Fair is namelijk een prachtig nummer met een geweldige sfeer. Er staan geweldige teksten op en die samenzang is echt zo mooi!

Gisteren de remaster gekocht (heb al jaren de groene box met al hun albums).
Nog steeds hun mooiste vind ik, meest sfeervolle en poëtische plaat.

Een impressie volgt later nog wel.

Kocht hem samen met het debuut voor 10 euro.
En Bookends een paar weken geleden voor amper 3 euro.

De vijf S&G albums lijken misschien hard op elkaar, maar ik zie toch een evolutie.

* Wednesday Morning 3am: meest folky album.

* Sounds of Silence: hun rock album met de elektrisch versterkte sound.

* Parsley, Sage, Rosemary & Thyme: het poëziealbum van S&G.

* Bookends: S&G go pyschedelic.

* Bridge over Troubled Water: hun pop plaat.

Dat is nogal overdreven. 'Save the Life of My Child' is wel psychedelisch en 'Fakin' It' met wat fantasie. De rest is gewoon folk.

Ik vind de dreun in America behoorlijk wall of sound.
Maar ik geef graag toe dat ik vooral een karikatuur schetste.

En dat oude mannengepraat heeft toch ook een apart sfeertje.

PARSLEY SAGE ROSEMARY & THYME 1966

Mijn favoriete Simon & Garfunkel plaat.
Past als een poëzie bundel op het nachtkastje.

Het begint al met het Victoriaanse Scarborough Fair / Canticle.
Ik waan me in Dead Poets Society, een film uit 1989 met Robin Williams: carpe diem.
De manier waarop de stemmen van Paul en Art zich om elkaar heen strengelen
is meteen de grootste troef van dit album. Alsof ze naast je in de kamer staan.

Patterns heeft een perfecte titel. Een kundige impressie op akoestische gitaar.
Everly Brothers revisited met een opzwepend, tokkelend ritme. Geen Rhythm of the Saints,
maar de kiemen zijn hoorbaar gelegd. In de finale rockt het nummer door het raam naar buiten.

Cloudy is een Garfunkel moment. Een krinkelend vocaaltje dat misschien niet
had misstaan in een musical (The Sound of Music) van Rodgers & Hammerstein.
Kon je toch maar mooi een meisje mee versieren ... in je dromen toch ...

Homeward Bound was de single die tussen het vorige album Sounds of Silence
en deze langspeler in zat. Op sommige herpersingen van die eerste terug te vinden.
Het arrangement heeft minder krulletjes dan de overige songs, swingt meer voor zich uit.
Maar wat een prachtige tekst. Muzikanten op weg naar huis. Better Be Home Soon ...

Twee keer laat Simon zich verleiden tot een rocksong op deze plaat.
Zo loopt hij op The Big Bright Green Pleasure Machine hoorbaar in de voetsporen
van Bob Dylan en The Byrds. Op die manier behoedt hij de plaat slim voor de meligheid.

12 songs in nauwelijks 30 minuten. Dat kan als een paar liedjes afklokken onder de 2 minuten.
The 59th Street Bridge Song is een mini-klassieker. Een klein, maar heerlijk melodietje.
Let ook op het kriebelend fluitje dat zich subtiel in de outro mag mengen.

Het sublieme The Dangling Conversation was één van de singles.
Parels voor de zwijnen, want een song die niet meteen herinnerd wordt
als mensen een lijstje klassieke Simon & Garfunkel hits selecteren.
Het hele album in een mini-symfonie van nog geen drie minuten.

Flowers Never Bend with the Rainfal leunt het meest aan bij hun oudere folk werk.
Maar opnieuw geniet het lied van een bijzonder intelligent arrangement. Met druppelende
tamboerijn en de onweerstaanbare samenzang van Paul en Art. Uit het songwriters boekje.

A Simple Desultory Phillipic blikt al vooruit naar Bookends, de plaat waarop
het duo zich graag laat inspireren door het psychedelische klankbord van de late 60s.
Simon zingt als Dylan en doet aan namedropping. Een potige brok op het juiste moment.

Want nu stapt Garfunkel in de schijnwerpers met een vocaal arrangement waarin hij
net als op Scarborough Fair helemaal loos mag gaan. Later zou Paul zich gaan ergeren
aan dat honingzoet tegen de wind inzingen. Maar eerlijk gezegd: het blijft Arties grootste troef.
For Emily, Whenever I May Find Her is het zoveelste mooie gedicht in deze bundel van twaalf.

Met A Poem on the Underground Wall krijgen we weer zo'n geniaal miniatuurtje.
Mag ik even verwijzen naar Shadow of Doubt op het Omsk album van The Nits.
Korte liedjes met een haarfijn geslepen tekst. Om even je adem in te houden.

Je moet eens horen hoe clever de meeste liedjes op deze plaat eindigen.

Dat Garfunkel met zijn stem een hele kerstboom kan doen branden is geen geheim.
7 O'Clock News / Silent Night mag gedateerd klinken. Het maakt van Parsley Sage Rosemary
and Thyme een tijdsdocument. 1966, een jaar waarin popmuziek nog om liedjes draaide.

Deze recensie werd simultaan geschreven tijdens het draaien van de plaat in 29.26 minuten.

Mooie beschrijvijng, dazzler. Dat mag ook wel eens wat meer gezegd worden en uiteraard ben ik het met je eens. Vandaar ook mijn 5 sterretjes.

Sinds gisteren mijn derde S&G-album in bezit. "Sounds of Silence" en "Bridge over Troubled Water" had ik al. Via mijn vader had ik al kennisgemaakt met "The Concert in Central Park". Sinds ik mij kan herinneren ben ik al fan van dit duo, maar "Parsley, Sage, Rosemary and Thyme" is het eerste S&G-album dat direct vijf sterren van mij krijgt. Wat een prachtig album. Het eerste en het laatste liedje zijn voor mij op dit moment de hoogtepunten van het album.

Wie weet schrijf ik in de toekomst een echte recensie over dit album. Potentieel top 10-materiaal.

Prachtig stuk over prachtig album.

Laatste quote is misschien qua nieuws item, 1966, maar ik ik denk er vele nieuws uitzendingen, van alle tijden er ondergezet kunnen worden. Zodoende is het voor mij een tijdloze combinatie en idee.

Ik was al wel liefhebber van Simon en Garfunkel, door de live in Central Park-plaat die zich in mijn ooms lp-collectie bevond. Maar nu ik zelf deze plaat voor drie luttele euro's heb aangeschaft ben ik helemaal om. Zo ongeveer elk nummer is een pareltje op zichzelf. Ik ga dit heel vaak draaien.

Wel een leuk duo, die Simon en Garfunkel. De uptempo-nummers van Parsley, Sage, Rosemary en Thyme (wat een lange albumtitel btw!) vind ik het best. Die luisteren gewoon lekker weg. De langzamere nummers vind ik echter wat wisselend. Scarborough Fair is wel bijzonder mooi, maar de Silent Night-versie klinkt nu een beetje pathethisch in de oren, maar goed dat zal toentertijd nog wel veel indruk hebben gemaakt.

Dan zou ik beginnen met je review te 'onvinken' als jouw review.

Wat dacht je dan van deze ?

Totaal geen liefhebber van de muziek van deze mannen, maar moet toch even vermelden dat dit album (zelfs voor mij) toch enigszins te beluisteren is!

Die laatste track is best weird.