Simon and Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)

In het Review-topic kreeg ik van Sandokan-Veld dit album van Simon and Garfunkel. De nummers die ik al een keer van hun gehoord heb klonken allemaal erg goed, vooral de samenzang was heel erg mooi. Ik was dus benieuwd hoe een heel album zou klinken.

Ik weet het niet. Ik word er niet echt blij van, ik vind het allemaal maar kabbelen. De 29 minuten lijken eeuwig te duren en er komt bijna niks dat ik echt goed vind, het blijft echt veel te netjes voor mijn smaak. Bij het eerste nummer had ik al een slecht voorgevoel, dat kabbelde enorm en was veel te lang en het was 3 minuten lang! Een analyse gaat er dus niet komen, omdat ik niet echt de neiging heb om dit album nog paar keren te luisteren.

Conclusie: Echt een heel saai album waar echt niks in gebeurt, het kabbelt en kabbelt en kabbelt maar voort voor 29 minuten lang, niks voor mij. Misschien vind ik het beter als ik ouder ben, maar nu in ieder geval niet. 2 sterren voor Simon and Garfunkel.

PARSLEY SAGE ROSEMARY & THYME 1966

Mijn favoriete Simon & Garfunkel plaat.
Past als een poëzie bundel op het nachtkastje.

Het begint al met het Victoriaanse Scarborough Fair / Canticle.
Ik waan me in Dead Poets Society, een film uit 1989 met Robin Williams: carpe diem.
De manier waarop de stemmen van Paul en Art zich om elkaar heen strengelen
is meteen de grootste troef van dit album. Alsof ze naast je in de kamer staan.

Patterns heeft een perfecte titel. Een kundige impressie op akoestische gitaar.
Everly Brothers revisited met een opzwepend, tokkelend ritme. Geen Rhythm of the Saints,
maar de kiemen zijn hoorbaar gelegd. In de finale rockt het nummer door het raam naar buiten.

Cloudy is een Garfunkel moment. Een krinkelend vocaaltje dat misschien niet
had misstaan in een musical (The Sound of Music) van Rodgers & Hammerstein.
Kon je toch maar mooi een meisje mee versieren ... in je dromen toch ...

Homeward Bound was de single die tussen het vorige album Sounds of Silence
en deze langspeler in zat. Op sommige herpersingen van die eerste terug te vinden.
Het arrangement heeft minder krulletjes dan de overige songs, swingt meer voor zich uit.
Maar wat een prachtige tekst. Muzikanten op weg naar huis. Better Be Home Soon ...

Twee keer laat Simon zich verleiden tot een rocksong op deze plaat.
Zo loopt hij op The Big Bright Green Pleasure Machine hoorbaar in de voetsporen
van Bob Dylan en The Byrds. Op die manier behoedt hij de plaat slim voor de meligheid.

12 songs in nauwelijks 30 minuten. Dat kan als een paar liedjes afklokken onder de 2 minuten.
The 59th Street Bridge Song is een mini-klassieker. Een klein, maar heerlijk melodietje.
Let ook op het kriebelend fluitje dat zich subtiel in de outro mag mengen.

Het sublieme The Dangling Conversation was één van de singles.
Parels voor de zwijnen, want een song die niet meteen herinnerd wordt
als mensen een lijstje klassieke Simon & Garfunkel hits selecteren.
Het hele album in een mini-symfonie van nog geen drie minuten.

Flowers Never Bend with the Rainfal leunt het meest aan bij hun oudere folk werk.
Maar opnieuw geniet het lied van een bijzonder intelligent arrangement. Met druppelende
tamboerijn en de onweerstaanbare samenzang van Paul en Art. Uit het songwriters boekje.

A Simple Desultory Phillipic blikt al vooruit naar Bookends, de plaat waarop
het duo zich graag laat inspireren door het psychedelische klankbord van de late 60s.
Simon zingt als Dylan en doet aan namedropping. Een potige brok op het juiste moment.

Want nu stapt Garfunkel in de schijnwerpers met een vocaal arrangement waarin hij
net als op Scarborough Fair helemaal loos mag gaan. Later zou Paul zich gaan ergeren
aan dat honingzoet tegen de wind inzingen. Maar eerlijk gezegd: het blijft Arties grootste troef.
For Emily, Whenever I May Find Her is het zoveelste mooie gedicht in deze bundel van twaalf.

Met A Poem on the Underground Wall krijgen we weer zo'n geniaal miniatuurtje.
Mag ik even verwijzen naar Shadow of Doubt op het Omsk album van The Nits.
Korte liedjes met een haarfijn geslepen tekst. Om even je adem in te houden.

Je moet eens horen hoe clever de meeste liedjes op deze plaat eindigen.

Dat Garfunkel met zijn stem een hele kerstboom kan doen branden is geen geheim.
7 O'Clock News / Silent Night mag gedateerd klinken. Het maakt van Parsley Sage Rosemary
and Thyme een tijdsdocument. 1966, een jaar waarin popmuziek nog om liedjes draaide.

Deze recensie werd simultaan geschreven tijdens het draaien van de plaat in 29.26 minuten.

Wel een leuk duo, die Simon en Garfunkel. De uptempo-nummers van Parsley, Sage, Rosemary en Thyme (wat een lange albumtitel btw!) vind ik het best. Die luisteren gewoon lekker weg. De langzamere nummers vind ik echter wat wisselend. Scarborough Fair is wel bijzonder mooi, maar de Silent Night-versie klinkt nu een beetje pathethisch in de oren, maar goed dat zal toentertijd nog wel veel indruk hebben gemaakt.

Dit album toch maar een tweede luisterbeurt gegeven. In eerste instantie kwam het door ruis (anderhalf jaar oud kind) niet helemaal goed door, al was ik vanaf het begin eigenlijk al onder de indruk. Scarborough Fair is subliem gezongen. Prachtig om dat spel van de twee heren te horen. Ik smul van het eigenzinnige Pattern en wegzwijmelen is eenvoudig bij The Dangling Conversation. genretechnisch zit dit nog het meest tegen Europese folk aan. Een handvol songs lijken heel erg op wat Fairport Convention en The Pentangle kort erna zouden gaan doen. Toch mag ik ook heel graag luisteren naar de wat meer progressieve elementen van dit album, zoals op A Simple Desultory Phillipic. Daar waar ik de teksten goed kan volgen, neem ik mijn petje af voor Paul Simon. Dit is toch wel een sterk staaltje poëzie. Ook best indrukwekkend om Silent Night te horen, terwijl iemand zonder enige emotie al het slechte nieuws van de dag opdreunt. Licht tegen de verwachtingen in is dit voorlopig mijn favoriete plaat van Simon & Garfunkel.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Wednesday Morning, 3 A.M.

Oh wow... van prachtige singer/songwriter/folkrock naar acid rock. De muziek voelt dromerig en psychedelisch, de teksten zijn romantisch en maatschappijkritisch en qua vocale capaciteiten verkennen beide heren de grenzen nog wat meer dan op de vorige twee albums het geval was. Sterker nog, het album rockt bij vlagen behoorlijk! The Big Bright Green Pleasure Machine is erg opzwepend. The Dangling Conversation is daarentegen weer een mooie, wonderschone dromerige track die me doet wegdeinen. Op A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara'd Into Submission) moest ik even voorzichtig kijken of Bob Dylan de vocals niet stiekem had overgenomen. Erg geslaagde hommage/persiflage. Scarborough Fair/Canticle en For Emily, Whenever I May Find Her zijn eveneens beide ook wonderschoon. Patterns kende ik van een (compleet onherkenbare) versie van Warrel Dane, die eerder al The Sound Of Silence met Nevermore coverde.

Ik denk dat ik hier wel mijn ultieme jaren '60 album gevonden heb. Geen zwakke track te vinden. Werkelijk alles beroert en in tegenstelling tot wat ik bij onze Beatles-marathon ervoer: werkelijk fantastische teksten die je aan het denken zetten of laten dromen. Als dit me nuchter al zo raakt... Petje af beste heren, petje af.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Wednesday Morning, 3 A.M.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Het vorige album The Sounds of Silence kwam onder zeer grote tijdsdruk tot stand. Dat het zo'n fraai album is geworden lag puur aan Paul songschrijver-talent. En vanwege datzelfde talent was het zelfs mogelijk om een paar maanden later alweer zo'n prachtig album af te leveren met de titel Parsley, Sage, Rosemary and Thyme.

En wat ik al schreef bij het vorige album geldt ook hier: er zit geen enkel, maar dan ook geen enkel minder nummer op. Nog altijd een feest om te luisteren.