Ghost - Infestissumam (2013)

dit plaatje laat zich goed luisteren.
Soms iets té poppy zoals Idolatrine maar wel een gevarieerd album en dus allesbehalve saai.
Favo ? Zombie Queen.

De nieuwe EP If You Have Ghost (met covers) zal nog meer poppy zijn vermoed ik.

Album van deze jongens gedownload omdat ze binnen een paar weken op Graspop te bewonderen zijn. Niet slecht, had het wat zwaarder verwacht, maar het luistert lekker weg en heeft hier en daar wat progressieve kantjes

Minder pakkend en aanstekelijk dan het debuut, met overwegend wat langere, meer complexe songs. De aanpak blijft effectief; knap hoe de band tegelijkertijd poppy en sinister weet te klinken. Een track als het lange Ghuleh/ Zombie Queen is ijstersterk, maar jammergenoeg halen niet alle songs dat niveau. Blijft een interessante band, maar men kan beter, vermoed ik.

Ik vind dit album net een tandje beter dan hun debuut. Dat had magnifieke songs als "Stand By Him", "Con Clavi Con Dio" en "Ritual", maar hier gaan ze een stapje verder. Langere nummers ook - dat bevalt me wel. "Secular Haze" bijvoorbeeld, geweldige track. "Per Aspera Ad Inferi", "Year Zero", "Monstrance Clock", "Ghuleh / Zombie Queen" en "Jigolo Har Megiddo" is toch een mooi rijtje tracks van dit album. Ze zetten een sfeertje neer dat me erg bevalt. Mooie samenzang ook. Benieuwd naar de opvolger (en Paus Emeritus III?).

Een geweldige opvolger van hun debut album. Ook dit is een album die ik van begin tot eind kan luisteren zonder nummers te skippen. Het enige wat ik jammer vind is dat het geluid wat minder is. Loudness war noemen ze dat toch? Wat Metallica met Death Magnetic heeft gedaan. Verder echt een super plaat. Ben heel benieuwd naar de nieuwe die hopelijk volgend jaar uit komt.

Wat is dit toch een catchy bandje zeg. Toen dit album begon, de eerste keer, was ik onmiddellijk nieuwsgierig naar het vervolg. Hun voorganger vond ik al best leuk, maar dit album luisterde nog beter weg. De nummers zijn ietsje complexer, maar nog altijd luchtig genoeg om de aandacht er goed bij te houden.
Wat me vooral aantrekt aan deze band is hun nieuwsgierigheid die ze opwekken. Eerst en vooral omdat hun identiteit min of meer geheim is, ook hun geheimzinnig geluid dat ze in hun songs verwerken zoals het begin van 'Ghuleh/Zombie Queen'. De plaat, of misschien wel de band, geeft me het gevoel dat ze subtiel meer duistere zaken aan het licht proberen te brengen dan zo wat de gemiddelde Satanische black metal band kan doen. En inderdaad, kwaadaardig komen ze dan ook weer niet over, maar toch.

Uitschieters van dit album vind ik toch wel, zoals velen hier blijkbaar, het hierboven reeds vermelde 'Ghuleh/Zombie Queen' en zijn opvolger 'Year Zero'. Oh wat is 'Year Zero' zo heerlijk catchy en geniaal anderzijds. De drama die wordt opgevoerd met ieder refrein, in tegenstelling tot de 'in toom gehouden' strofes, heerlijk.

Hierboven vermeldde ik dat dit album beter weg luisterde dan hun voorganger, maar voor mij zouden beide albums toch even hoog scoren. Dit omwille dat ik vind dat ieder album gewoon scoort op hun eigen typische kenmerken.
Nog even vermelden dat dit album nog beter klinkt op vinyl, daarom zou ik dit album zeker aanraden voor de vinylliefhebbers.

Op teruggekomen. Paar keer in de auto gehad deze week en eindelijk de vibe te pakken gekregen. Punt erbij.

Slappe hap die ik nauwelijks serieus kan nemen.Jigolo Har Megiddo en Year Zero vind ik nog wel aardig maar de rest is veel te soft en poppy voor mij.Doe mij dan maar een band als Samhain daar zit tenminste echte dreiging in de sound.............Aangezien ik bijna de enige ben die er zo over denkt ga ik me toch ook aan hun nieuwste album wagen,misschien dat het kwartje dan toch nog enigszins valt,maar ik betwijfel het.

Verwarrend bandje: oogt als Marilyn Mansonadepten maar klinken als radiovriendelijke net niet powerrockers. Productie is behoorlijk '70s maar waarom? Is dit allemaal expres?? Worden zowel popliefhebbers als rock/metaladepten hier bewust in de maling genomen en mis ik de grap? Of is dit gewoon ontzettend matig en is de kleding het enige waarop de act is gestoeld?

Een heerlijk album van deze band. Prima nummers, prima zang en ik blijf van het begin tot het eind genieten.

Ik heb hun albums terug geluisterd en vind sommige nummers van dit album (net) wat minder dan die van de twee opvolgers.

Met de jaartjes ben ik dus iets milder gestemd ten opzichte van deze tweede biecht van Ghost. En nu ik weer een beetje door de discografie loop, welke ik wel trouw compleet heb gemaakt, valt me op dat Ghost niet heel gemakkelijk steeds hetzelfde doet.

Zo troffen we op Infestissumam een meer progressieve koers aan ten opzichte van de occulte rock van het debuutalbum. Meliora bracht weer een stel compactere nummers met een overrompelende productie terwijl Prequelle opzichtig flirt met Queen/Savatage-achtige atmosferen. En dan zijn er nog die twee recente nummers die helemaal doowop gaan. Boven dat alles is het altijd onmiskenbaar Ghost dat zich aan je opdringt. En dat is een buitengewoon knappe prestatie.

En het is die quasi sinistere Ghost-entiteit die me steeds naar de playknop weet te lokken zoals volgens de overlevering een zeker serpent ooit een onschuldige dame verleidde tot het eten van een verboden vrucht hetgeen weer zou hebben geleid tot alle ellende waar de mensheid mee te maken kan krijgen.

Die entiteit waart rond in zo wel het broeierige Zombie Queen en het iets gemakkelijkere Year Zero. Instrumentaal gezien komen we meer langgerekte stukken tegen met veel gedetailleerde inkleuringen en subtiele tempowisselingen. De nummers bieden onderling meer diversiteit in zowel muzikaliteit, tekst en atmosfeer. Het geheel gedraagt zich dan weer als een python die zich langzaam maar zeker klemvast om zijn prooi weet te dragen. Ja, en de zang blijft matig maar ondertussen is wel duidelijk dat de typische zang vam Tobias Forge juiast een belangrijk onderdeel is van wat van Ghost Ghost maakt.

En nu heeft het beest mij dan eindelijk in zijn greep gekregen. Ghost is een verslavende band die zich in diverse gedaanten aan je manifesteert. Maar in het geval van Infestissumam is het loslaten van verwachtingen voor mij wel een drempel gebleken waar ik overheen moest rollen.

Een prima opvolger van het debuut. Dit album komt naar mijn idee alleen al wat meer tot leven dan zijn voorganger. De opener Infestissumam leidt goed in naar Per Aspera Ad Inferi. Secular Haze doet mij altijd denken aan een level in Dead Nation waarbij je langs een circus komt en al die clowns eruit komen zetten, mooie herinnering aan om die samen met een maat van mij volledig uit te spelen. Zo doet het nummer mij ook altijd wel goed. Het album boeit tot aan het laatste nummer, wat ook een waardige afsluiter is. Echter net als het vorige album vind ik de muziek vermakelijk, maar nergens echt fantastisch. En toch luister ik zo af en toe toch graag naar Ghost, want ietwat voortkabbelen is soms ook gewoon lekker, kalmerend. De stem van Forge mist dan weliswaar wat echte power, het is gek genoeg wel bezwerend. Een zelfde score als het debuut, al acht ik deze net wat beter.

1. Infestissumam
2. Opus Eponymous

Nog steeds de leukste wat mij betreft. De laatste albums zijn een beetje te popie jopie voor mij.

Popie Jopie Emeritus!

Dat is een zeer toepasselijke woordspeling inderdaad!

*zachtjes zingt:

Mijn naam is Popie Jopie
De baas van het Vaticaan
Ben vaak op televisie
Het is een leuke baan