Kashmir - No Balance Palace (2005)

Ik heb Kashmir ontdekt op Lowlands. Ik hoorde daar in de CD-zaak een nummer (ik geloof Ophelia), deed me op de één of andere manier sterk aan Radiohead/the Bends denken en pakte me direct...

Gevraagd wie het was aan de verkoper daar en meteen aangeschaft. Nooit spijt van gehad. Toch is de hele CD me wat teveel om in één stuk achter elkaar te luisteren.

Uitschieters zijn nr 1, nr 4 en 8.

4*

Ik vond ze op Pinkpop '06 (geloof ik) erg tegenvallen, voornamelijk omdat de zanger een beetje vals zong... Desalwelteplus een heerlijk album met Kalifornia als mijn persoonlijke favoriet.

Al jaren geweldig. Kalifornia is mijn favoriet, op de voet gevolgd door Ether.

De rest is ook verdomd goed.

Had hier ooit eens een paar nummertjes van gehoord toen ik bij een vriend op bezoek was. De sound klampte zich vast in mijn geheugen als: "dit is iets dat volledig in mijn straatje ligt." Daarop volgende dan natuurlijk de vraag: "hé man, wie zijn dit?" Antwoord: Kashmir. Dit album kwam dan ook meteen op mijn lijst te staan van: "meegrabbelen als ik het eens tegenkom," en dat werd gisteren dus waarheid toen ik de soldenbakken van de Fnac zat uit te pluizen.

Ik heb nog niet de gelegenheid gehad hier door en door naar te luisteren, maar de eerste indrukken zijn behoorlijk positief. Het hele album ademt dat soort sfeer uit waaraan deze jongen nogal gevoelig is. Ook dat nogal aparte stemgeluid weet me absoluut te bekoren. Zoals al eerder aangehaald zijn hier klankelementen in terug te vinden van groepen als Interpol, de latere Radiohead, en My Bloody Valentine (die achtergrond op The Curse of Being a Girl!), m.i. echter zonder enig gevoel van domweg kopiëren. Deze band heeft zijn volstrekt eigen sound, zij het dan dat deze aanleunt bij deze andere groepen. Maar het gevoel dat de muziek bij me weet op te wekken ligt geheel in dezelfde lijn.

Deze gaat nog in mijn achting stijgen, daar twijfel ik niet aan. Wordt vervolgd...

Vooralsnog beste album van de band, door een onafgebroken reeks sterke songs die direct blijven hangen. Tegelijkertijd het meest stevige album tot nu toe, met een meer uptempo en rock-achtige sfeer. Malancholie en fraaie melodielijnen blijven gelukkig gehandhaafd.

zeer lang op gewacht maar dan ook meer dan de moeite waard. Toen het schijfje binnenkwam istie een week niet uit de itunes gegaan om llllllaannnngggg te draaien. Radiohead meets melodie. Zeer fijn.

Oke, halfje erbij, Kalifornia, en Ophelia t/m Ether zijn echt geweldig!

Doet me af en toe sterk aan Doves denken, mee eens?

Eens.

Leuk, toegankelijk rockplaatje voor tussendoor: distortiongitaren, boem-boem-boembas en prima ondersteunend drumwerk. Het zou zomaar elk ander bandje kunnen zijn, wat je jammer zou kunnen vinden, maar het ligt wel prettig in het gehoor en dat is in dit geval belangrijker dan originaliteit, als je het mij vraagt - hoe innovatief kun je tegenwoordig immers nog zijn in het poprockgenre?; alleen Black Building onderscheidt zich echt van de rest, en dat is niet meer dan een (bijzonder prettig) intermezzo. Voor het overige zet Kashmir gewoon een stuk of wat prettige luisterliedjes met gitaren neer, al willen ze soms hun nummers iets te lang rekken, zoals bij de opener en afsluiter. The Cynic en The Curse Of Being A Girl zijn de hoogtepunten.

3,0*

Live in Amsterdam:

Kalifornia

She's Made Of Chalk