Kashmir - No Balance Palace (2005)

Vooralsnog beste album van de band, door een onafgebroken reeks sterke songs die direct blijven hangen. Tegelijkertijd het meest stevige album tot nu toe, met een meer uptempo en rock-achtige sfeer. Malancholie en fraaie melodielijnen blijven gelukkig gehandhaafd.

Leuk, toegankelijk rockplaatje voor tussendoor: distortiongitaren, boem-boem-boembas en prima ondersteunend drumwerk. Het zou zomaar elk ander bandje kunnen zijn, wat je jammer zou kunnen vinden, maar het ligt wel prettig in het gehoor en dat is in dit geval belangrijker dan originaliteit, als je het mij vraagt - hoe innovatief kun je tegenwoordig immers nog zijn in het poprockgenre?; alleen Black Building onderscheidt zich echt van de rest, en dat is niet meer dan een (bijzonder prettig) intermezzo. Voor het overige zet Kashmir gewoon een stuk of wat prettige luisterliedjes met gitaren neer, al willen ze soms hun nummers iets te lang rekken, zoals bij de opener en afsluiter. The Cynic en The Curse Of Being A Girl zijn de hoogtepunten.

3,0*