Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)

Als ik M.nieweboer moet geloven was rhoads best een redelijke gitarist. Die door vele word /werd onderschat!? Maar om hem nu met blackmore/page te gaan verglijken lijkt mij iets te kort door de bocht. Rhoads was een guitarist die nog volop bezig was om zichzelf te ontwikkelen. De beste man kon door de jaren heen alleen maar beter worden. De verglijking met page/blackmore begrijp ik dan ook niet helemaal.
Net zo min de verglijking met purple/zep. Wat heeft zep 1 nu te maken met deze live plaat?

En dan zou rhoads ook nog jaren later ingehaald worden door meneer hammetth? Met wat dan vraag ik mezelf af. Met het dragen van piercings?!

In ieder geval speelde hij technisch op een véél hoger niveau dan Page. Veel strakker en verzorgder ook. Als ik afga op Deep Purple platen ben ik geneigd hetzelfde te zeggen over Blackmore, maar ik ken geen solowerk van hem.

Hammett is vaak al helemaal slordig.

Ik heb laatst (een dikke week geleden) voor het eerst die docu gezien van ozzy. Veel live beelden kende ik al. Maar wederom was ik verbaast hoe ogenschijnlijk gemakkelijk rhoads dingen speelde. Die technisch niet 1,2,3 kunnen verzonnen zijn. Qua gevoel en da's veel belangrijker denk ik. Laat hij me daar met beeld en gehoor dingen zien/horen/voelen die gewoon lang niet iedere so called top gitarist onder de knie heeft. Je merkt gewoon dat deze axeman veel erg veel dingen kon. Zonder zich in een bocht te wringen. Iemand die bezig was zijn talent te koppelen aan verfijndheid. Iets wat je niet vaak ziet in de rock wereld,

Ik heb eens een artikel gelezen over Rhoads. Daarin kwamen mensen aan het woord die dichtbij hem stonden. Zo kwam ook degene aan het woord waar hij les had tot vlak voordat hij stierf. Die persoon zei dat hij dacht dat als Randy nog geleefd had, hij waarschijnlijk nog 1 hooguit 2 albums met Ozzy gemaakt zou hebben. Puur vanwege het feit dat Randy steeds meer naar andere stromingen en stijlen muziek ging luisteren. En daar dus ook les in nam. Hij was ontzettend leergierig en wilde alles proberen. De hardrock was uiteindelijk te beperkt geweest voor Randy zei die leraar. Ik vond het een interessant artikel en ben die passage altijd blijven onthouden. Het heeft iets intrigerends vind ik. Wat als......?

Dit is een bekend misverstand in rockkringen. Naar mijn onbescheiden mening gaat het er bij muziek niet om om alle noten precies op de goede plaats te krijgen. Koreaanse violisten (m/v) konden dat in de jaren 80 uitstekend en het resultaat was onveranderlijk zielloos. De kunst is om die technische vaardigheden - en noch die van Blackmore noch die van Page waren gering - te gebruiken voor muzikale expressie. De muziek van Mozart is veel en veel eenvoudiger te spelen dan van Paganini. Toch luistert vrijwel niemand naar de muziek van de laatste: zielloos.
Idem met hardrockgitaristen. Mijn compliment is dat Rhoads, tot mijn aangename verrassing, nergens puur en alleen speelt om te imponeren, zoals Van Halen en vrijwel alle gitaristen van de jaren 80. Mijn bezwaar is dat Rhoads nog altijd teveel probeert te imponeren en dat deden Page en Blackmore nooit.
Rhoads stond bekend om de klassieke invloeden in zijn speltechniek. Dan verwijs ik naar Blackmore's solo op Highway Star, waar hij technieken van Vivaldi en Schumann gebruikt op een akkoordenschema van Bach. Én Blackmore weet er op Made in Japan al zijn gevoel in te leggen. Dat heeft niets met "slordigheid" te maken, maar alles met interpretatie. Toen ik zelf nog altviool speelde is me dat een enkele keer gelukt. Het is het mooiste dat een musicus kan overkomen.
Dáárin onderscheidt ook Hammett zich van zijn collega's,. zelfs als die technisch beter zijn; tenminste op zijn beste momenten. Zijn frasering van het intro van One is fabuleus.

Hoe Rhoads zich verder zou ontwikkelen zullen we helaas nooit weten.
Dit bezwaar heeft overigens geen 1,5 ster gekost; net een halve. De andere ster aftrek komt door Osbourne, die aan drugs en alcohol een matige stem heeft overgehouden. Vergelijk de Parijse opnames van Past Lives. Die aftrek komt voor nog wel een groter deel door de volstrekt oninteressante ritmesectie en de onhoorbare Airey.
Anders geformuleerd: zet in plaats van Rhoads zo'n typische showgitarist neer en dit album krijgt een ferme onvoldoende.
Nogmaals: voor mij is expressie het belangrijkste. Precies daarom vind ik vrijwel alle hardrock/heavy metal van de jaren 80 ronduit saai. Dit album niet. F**k you, Van Halen en Iron Maiden.

Smaken verschillen, Ik vind dit album lekker to-the-point en meer genietbaar dan Rainbow's On Stage of Deep Purple's Made in Japan. Veel te lange intro's en outro's waarvan ik juist Blackmore verdenk van echotripperij. Ieder zijn meuk natuurlijk...

@ M.Nieuweboer:

Gevoel is een abstract iets. Daar valt niet over te twisten, maar met de stelling 'dat heeft niets met "slordigheid" te maken, maar alles met interpretatie' ga je toch echt te ver. Slordigheid heeft te maken met het onvoldoende beheersen van je instrument (of je moet echt bewust het experiment zoeken, maar dan kom je eerder in meer experimentele genres terecht). Interpretatie met andere dingen als tempo, ritme, klankkleur, syncopen, arrangementen, etc.

Slordig spelen afdoen als interpretatie vind ik echt veel te gemakkelijk. Je kan het best mooi vinden, maar als we op die lijn doorgaan kunnen we alles wel wegrationaliseren. Als iemand dezelfde lijn ook tien keer achter elkaar strak kan spelen, dán geloof ik dat het bewust is.

Helemaal mee eens! Vooral die ellenlange uitgesponnen stukken maken die albums tot een ramp voor mij. Geen doorkomen aan...

Die platen zijn moeilijk te vergelijken met deze. Van die oude dinosauriërs houd ik net zo als van de goden uit de 80's. Randy Rhoads was een meer dan begenadigd gitarist die weliswaar flink van zijn kunnen etaleert, maar tegelijkertijd ook zeer in dienst van de nummers speelt. Want daar draait het, hoewel de titel anders suggereert, hier gewoon om. Ozzy Osbourne nummers. Spetterende uitvoeringen van alle stukken van het debuutalbum aangevuld met wat Sabbathnummers en 2 gloednieuwe nummers die op Diary Of A Madman terecht zouden komen.

Vooral Childeren Of The Grave geeft zoveel energie in deze flitsende uitvoering. Compleet anders dan het loggere, zwaarder origineel maar net zo geweldig.

Wat mij betreft is Tribute qua livedocumenten het beste wat onze lastig articulerende vriend te bieden heeft.

Vivaldi en Schumann. Hoe verzin je het. En Bach heeft niet het patent op het akkoordenschema Dm-Gm-C-A. Hou toch op met die onzin.

Geweldige plaat. Mooi eerbetoon aan een baanbrekende gitarist.

Zag zojuist een clipje op YouTube van Crazy Train met een klein japans ventje (Yuto Miyazawa 21 feb. 2000) op gitaar (zo'n zelfde Flying V als op de hoes). Ozzy tilde hem ook nog op zoals op deze hoes. Leuk.

Inderdaad een geweldig album. M. Nieuweboer heeft het waarschijnlijk over scordatura. Maar hem kennende wilt hij het weer eens gewichtig brengen.

Gisteren was er nog een mooie docu over Ozzy bij Het Uur Van De Wolf. Schitterende beelden uit de Diary Of A Madman tour. Die beelden waarin hij de GuitarPlayer-award krijgt, prachtig. Wat een verlies toch, deze jonge gitaargod. Uit de film (gemaakt door onder anderen Ozzy's zoon Jack en mevrouw Sharon) werd weer eens duidelijk hoe belangrijk Rhoads was voor de wederopstanding van Ozzy. Deze Tribute is daar een schitterend bewijs van.

persoonlijk vind ik rhoads de sabbath nummers kapot te spelen. hij laat er weinig van over. ook zijn composities vind ik niet geweldig. ik kocht dit dubbelalbum in 1987 en heb hem derhalve redelijk vaak gedraaid, maar er vanaf het begin weinig aan gevonden. geef mij ozzy met sabbath maar. of rainbows on stage of purple made in japan for that matter.

Prima live registratie en met name als tribute een mooi document. Om eerlijk te zijn stoor ik me wat aan de Sabbath nummers, hoewel ze natuurlijk moeilijk los te denken zijn van Ozzy. Daarnaast staan er een aantal Ozzy nummers op waar ik niets mee heb. De betere nummers knallen wel zoals het hoort.

Die Sabbathnummers vind ik hier wel waardevol. Gewoon omdat ze op Tribute een geheel nieuwe jas aankrijgen. De gejaagde en ronduit flitsende Children Of The Grave uitvoering kan wat mij betreft gemakkelijk wedijveren met de beste uitvoeringen van het nummer waarin de welbekende riffkeizer de scepter zwaait.

Een aantal jaren geleden heb ik I Am Ozzy gelezen, een biografie van en over Ozzy die de Prince of Darkness samen met Chris Ayres schreef. Een boek waarbij ik soms echt in een deuk van het lachen bij heb gelegen, maar wat me ook nog altijd helder bij staat, is het hoofdstuk waarin hij de dood van Randy Rhoads beschrijft. Je voelt echt aan alles dat Ozzy na al die jaren er nog niet goed van is en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij in 1987, 5 jaar na het overlijden van Rhoads, een live-album uitbracht om zijn overleden gitarist te eren. En eren doet hij! Het is jammer dat dit een beetje een mengelmoes van verschillende shows met het nodige knip-en-plakwerk (bijvoorbeeld de solo, en enkel de solo, uit Suicide Solution is uit een ander optreden dan de rest van de song) is, ik heb nu eenmaal liever een echt volledig optreden zonder al te veel gepruts, maar het loopt wel allemaal naadloos in elkaar over. Een setlist bestaande uit een handvol Black Sabbath songs, maar die voornamelijk put uit de twee eerste soloplaten van Ozzy. Hoewel ik meer een liefhebber ben van Black Sabbath, zijn net die nummers net het minste aan dit optreden. Crazy Train, No Bone Movies, Flying High Again en Goodbye to Romance... Het zijn een aantal van de vele hoogtepunten in dit album. Moet ik dan toch een kleine smet noemen? Wel, dan is dat die studio outtakes van Dee. Vind het een vrij nutteloze toevoeging die (losstaand van de kwaliteit) niet bij het album past. Geweldige albumhoes trouwens, het plezier spat ervan af!

Prima live document en een mooi eerbetoon aan één van de meest invloedrijke gitaristen van begin jaren '80. De lofuitingen over Randy Rhoads na zijn tragische dood zijn bijna aandoenlijk. Als gitarist en persoon stond hij hoog in aanzien. Alle gitaristen die bij Ozzy na 1982 in zijn band kwamen werden tegen de meetlat gelegd. Terwijl Jake E. Lee, Brad Gillis en Zakk Wylde zelf al vreselijk goede gitaristen zijn. Vraag me wel af of RR nog lang bij Ozzy was blijven spelen want hij overstijgt alles en iedereen op dit album. Ozzy heeft veel aan hem te danken en als gitarist was Randy Rhoads echt een hele grote meneer. Dit album bewijst het.

Soms besef je pas wat je mist, als het voorbij is. Mede daarom deze dubbele ode van Ozzy aan diens overleden gitarist. Toch weten we dat Rhoads in 1981 af en toe zwaar genoeg had van de drankgelagen van de zanger en het gedrag dat deze dan tentoonspreidde. Het ontslag van bassist Bob Daisley en drummer Lee Kerslake, kort na het verschijnen van Diary of a Madman beviel hem evenmin, net als het feit dat er van hem werd verwacht mee te werken aan een tributealbum aan Black Sabbath, het latere Speak of the Devil. Rhoads overwoog te vertrekken.

Het noodlottige ongeval zette veel in een ander perspectief. Sindsdien zie/lees/hoor ik Osbourne altijd met grote compassie over Randy Rhoads spreken. Tot op de dag van vandaag. Dat de twee op het podium goed samenwerkten, bewijst dit Randy Rhoads Tribute.
Hierop ligt de nadruk op muziek van het Ozzy-solodebuut Blizzard of Ozz, met inmiddels op bas Rudy Sarzo en op drums Tommy Aldridge. De onbekende toetsenist Lindsay Bridgwater mocht in de coulissen zijn spaarzame bijdragen leveren. Op kant 4 overigens nog tweemaal met Daisley en Kerslake, liveopnamen uit Engeland volgens Wikipedia.

Anders dan in de jaren '70 de gewoonte was op livealbums klinken hier nauwelijks uitgesponnen versies in vergelijking met de studio-opnamen, al ontbreekt een drumsolo niet en worden de studioversies niet gekopieerd: daarvoor was Rhoads te creatief. Zo horen we dertien nummers plus nog een akoestische studiobonus waarop Rhoads Dee oefent.
Diens vloeiende gitaarstijl past goed bij de doorstart die Osbourne maakte, waarin één en ander compacter en lichter klinkt dan voorheen, toen Tony Iommi binnen Black Sabbath de meeste muziek schreef. De drie nummers die van die groep klinken, worden daardoor minder zwart en log, net als Brad Gillis later op Osbournes eerste livedubbelaar zou doen. Enige minpunt is dat ik graag meer van Diary of a Madman had gehoord.
De hoes geeft geen informatie over de opnamen en bandbezetting, maar des te meer ruimte aan de persoon van Randy Rhoads, een uniek talent dat inderdaad veel meer in zijn mars had dan alleen hardrock/metal, zoals vielip al in 2012 schreef. In de brief van zijn moeder Delores die op de hoes staat afgedrukt, noemt ze zijn liefde voor klassieke gitaarmuziek en zijn studieplannen hiervoor.

Mensen die niet genoeg van Rhoads kunnen krijgen zouden eens kunnen luisteren naar de twee albums die hij met Quiet Riot maakte in 1977 en 1978, oorspronkelijk alleen in Japan verschenen en nog altijd moeilijk verkrijgbaar. Gelukkig biedt YouTube enige uitkomst. De composities daarop waren weinig bijzonder, maar het gitaarspel spettert bij vlagen. Zie ook wat Sir Spamalot erover schrijft. Toch hoor ik liever dit Tribute, dat ik met een dikke 8 waardeer.