Stephen Stills / Manassas - Manassas (1972)

Ja als je bij CSN al opveert bij iedere Stills-song wordt je hier natuurlijk erg verwend. Dit is (voor mij) 1 van de allerbeste albums uit de rockgeschiedenis. Als je zo'n kwaliteitscurve 4 plaatkanten vol weet te houden en tegelijk zoveel afwisseling weet te bieden ben je een hele grote. Ook Crosby en Nash zagen Stills toendertijd als een duivelskunstenaar (oftewel 'captain manyhands' zie legends of the Canyon). Wat ik mooi aan Stills vind is dat zijn songs altijd zo persoonlijk zijn; hij legt zijn hart erin, zonder enige reserve.

Komt wel.
Halfje erbij.

4,5*

Mooi omschreven brandos,helemaal mee eens!
Ook voor mij een van de beste Albums ooit
Heb hem hier 2 x in mijn pers album top 10 (een top 10 is veel te klein) gehad,en wss keert hij weer eens terug,het wisselt met andere albums
Er staat geen zwakke track tss, dit album boeit enorm ,de 4 (bedoeld destijds in LPvorm) plaatkanten met de ieder zijn eigen stijl staat vol met kwaliteit
De formule Stills/Hillman gecombineerd met invloeden van Rock,Blues,Folk,Country was een gouden greep
Gelukkig ook in ons land niet onopgemerkt ,het album haalde destijds zelfs de toppositie
Ik ga geen favoriete tracks noemen heel het album is favoriet

Update...
3 dagen verder ,na weer 2 luistergenotbeurten
besloten ...Dit moet absoluut terug in mijn Top 10
Wie dit album nog niet kent, maar wel ongv met je muziek smaak ook in deze hoek bivakkeert van harte aanbevolen, het is minimaal een luisterbeurt waard

Jeutje zeg. Ik heb het album net pas ontdekt. Ik was wel bekend met de eerste twee soloplaten van Stills en vooral die eerste vond ik geweldig. Maar dit is echt heel heel heel erg goed. Wat mij betreft van hetzelfde niveau als Exile on main st. Dit wordt voorlopig even mijn favoriete dubbelaar.

Geen woorden voor, twee dan: indrukwekkend sterk.

Ik heb verhoogd met een halve ster. Dit is echt een prachtig dubbelalbum (al staat ie bij mij op 1 cd). Het niveau blijft erg hoog, heerlijke muziek.
In de CSNY hoek heb ik me altijd meer verdiept in C, N en Y, dan in S. Daar was al een beetje verandering in gekomen, maar toch heeft Stills bij mij altijd wat minder aandacht gekregen. Dit album is toch wel zijn meesterwerk (uitgaande van de albums die bij mij bekend zijn). Ben blij dat ik hem weer een beetje herontdekt heb.

4,5 ster is niets te veel.

Wat een heerlijk album blijft dit toch .Ooit uit mijn vaders platenkast gepikt toen mijn Neil Young ontdekkingsperiode van start ging , maar toen zat er al een vervelende tik in. Op cd gekocht en bij een inbraak een aantal jaren geleden verloren gegaan. Toen maar eens gedownload en eigenlijk in de vergetelheid geraakt Tot ik hem vorige week remastered en wel vond voor wel 3 euro .Dit is voor mij toch wel het beste wat Stills gemaakt heeft . Hoewel ik nog niet alles van deze gezellige dikkerd tot mij heb genomen. Ik kan dit niet anders waarderen dan met 5 sterren en een welverdiende plek in mijn top 10 .

Stephen Stills was al op de eerste twee albums van CSN(&Y) verantwoordelijk voor de uitschieters wat mij betreft. En ook zijn eerste twee soloalbums vind ik meer dan gemiddeld goed. En ja, dan deze en dit is wel het allerbeste wat hij heeft gemaakt. En ondanks dat het zelfs een dubbelalbum was staan er maar weinig zwakke broeders op. Uitschieters des te meer. En dan het prachtige steel gitaar werk van Al Perkins wat sommige nummers een heerlijk country sausje geeft. Al met al een heel fijn album en ja, ik hou erg van Stills zijn stem en die is er volop en lekker lang aanwezig op dit album.

21 Nummers van zo'n hoog nivo kan slechts de hoogste beoordeling krijgen. En de tijdgeest heeft er nog steeds geen vat op gekregen.

So Begins the Task vind ik zo'n mooi nummer!
Geweldige melodielijn, fantastische samenzang!!

Ik heb een vraag aan mensen die de originele LP of CD hebben. Ooit heb ik mijn dubbelelpee weggedaan omdat ik de cd had gekocht. Maar het valt me nu op dat de samenzang in het refrein van The Treasure ( "The treasure of the oneness, that like sand becomes a diamond ...") op cd zo beroerd klinkt, net alsof je zit te luisteren naar een veel te gecomprimeerd en overstuurd mp3-tje. Dat is me op de elpee nooit opgevallen. Heb ik dat alleen en moet ik gewoon een nieuwe cd kopen, of is de samenzang slecht opgenomen? (Wat ik me nauwelijks kan voorstellen met Stills in de studio)

Voor zover ik me herinner, heb mijn LP ook van de hand gedaan, waren de vocalen op The Treasure daar ook al vervormd (door te hoog volume bij het opnemen).

Op vinyl was het ook al geen super dynamische plaat: Album details - Dynamic Range Database - dr.loudness-war.info

Maar wel iets beter dan op CD: Album details - Dynamic Range Database - dr.loudness-war.info

Sowieso worden CD's bij het remasteren wat meer gecomprimeerd (luider gemaakt). Ook wanneer hetzelfde album op vinyl wordt uitgebracht is de mastering anders. Logisch dat je dan de LP beter vindt klinken, de dynamic range is doorgaans groter.

Op vinyl heb ik een Duitse persing uit 1973 en op cd de hdcd versie uit 1996. In beide gevallen liggen de vocalen in het refrein tegen de grens aan maar van vervorming is geen sprake.

Net even op spotify beluisterd. Daar hoor ik wel vervorming maar dat zou ook aan mijn pc speakertjes kunnen liggen.

Klopt, waarschijnlijk hebben ze daarom de zang lager in de mix gezet.

Want dat is inderdaad wel jammer van dat prachtige nummer. Ook de zang van Stephen Stills komt maar nauwelijks boven het heerlijke geweld van Manassas uit. Ik heb wel eens wat geprutst op mijn laptop om de zang wat meer naar voren te halen, maar daar werd het allemaal niet beter van.

Op mijn HDCD remaster ook dezelfde vervorming. Zal dus wel in de master zitten. Kan evetueel nog de Stephen Stills box erop naslaan, maar in mijn herinnering is het altijd zo geweest.

Op de Stills box staat een andere versie.

Je heeft gelijk, dacht dat alleen de laatste 4 minuten er waren afgeknipt. Misschien heeft Stills voor dit album jeu Neil Young principe toegepast, de take met het beste gevoel; take 1 in dit geval. Dit album is ook niet helemaal dood geperfectioneerd en geproduceerd zoals zijn eerste solo album. Daar zit geen spontaniteit meer in in vergelijking met de live opnames uit die tijd.

Check dan de versie van Manassas in Amsterdam 1972. Dat hele concert is verplichte kost voor iedere Stillsfan en makkelijk te vinden via Google of Youtube.

Ja... daar heb ik mijn eigen compilatie van gebrand. Geweldig concert!

De plaat op aanraden van teus weer eens uit de kast getrokken. Ja, van het begin tot het einde is dit genieten. Net als vroeger huiver ik een beetje als het echt 100% country wordt, maar dan hoor ik de samenzang, het vernuft en de liefde voor de muziek en wint het nummer het makkelijk van mijn lichte weerzin. De band overtuigt op alle fronten, in alle stijlen en de plaat als geheel. Ik sluit de volle mep dan ook niet uit, maar wil nog een paar luisterbeurten daarvoor doen om echt mijn besluit te nemen.

Dan te bedenken dat Al Perkins circa 35 jaar later een optreden gaf in een cd-uitleen aan het Levendaal in Leiden. Waarschijnlijk voor een maaltijd, gratis overnachting en een paar tientjes. Natuurlijk, hij speelt hier verdienstelijk mee en is niet verantwoordelijk voor de compositie. Het geeft wel aan hoe vergankelijk roem is voor hen in de marge van de popmuziek. Voor eeuwig roem bij kenners staat er tegenover, want dit is niet de minste plaat om op te staan. Wat Manassas aantoont, is dat Stills zonder Crosby en Nash (en Young) misschien wel tot meer in staat was en de kwaliteit samenzang is ook hier om de vingers bij af te likken.

Ik durf dit wel op te schrijven. Manassas is de sublimatie van de West Coast ontwikkelingen in pop en rock en het voorbeeld voor al dat er achteraan komt. Hierna kon alles.

En Al Perkins is op deze plaat onmisbaar. Dat heerlijke scheurende slide-werk, waarvan ik eerst dacht dat Stills daarvoor verantwoordelijk was, is van Al Perkins.

Blijft een klassieker, die ik gedurende al die jaren zeer regelmatig en met groot plezier blijf beluisteren. Het concept met vier muziekstijlen (op de oorspronkelijke 4 plaatkanten) blijft ook nog altijd ijzersterk.

Deze samenwerking met enkele leden die hun sporen in het muziekwereldje al hadden afgeleverd resulteerde in een fraaie plaat. Stills blijft voor mij het lid van CSN&Y die mij altijd het meest heeft geïntrigeerd hoewel zijn werk na de jaren 70 mij maar bitter weinig kan bekoren. Young trek ik niet met dat ijle stemgeluid, Crosby kent de laatste jaren een opleving en is interessant bezig en Nash boeit mij simpelweg te weinig. Stills zat begin jaren 70 boordevol inspiratie en leverde een aantal uitstekende albums af. Ook dit collectief waarbij Stills uiteraard het gezicht van de band betrof staat boordevol werkstukjes die hun schoonheid niet direct aan mijn openbaarden. Het heeft enige tijd geduurd maar dan ga ik toch overstag, hoewel de samenzang minder groots wordt aangepakt dan bij zijn voormalige broodheer weet Stills hier een mooi onderdeel van de muziek van te maken. De combinatie van folk, blues, rock, een vleugje jazz en country werkt wonderwel. Daar moet ik wel bij zeggen dat het laatste genre mij gestolen kan worden, echter als het subtiel wordt gebracht kan ik het wel hebben. Wat met name opvalt aan Manassas; de relaxte sfeer, de losse benadering, de achteloze bluesy solo's en de songs eindigen nooit in spielerei, de grote lijnen worden nooit uit het oog verloren. Een setting zonder grote ego's, Stills die zijn ei kwijt kan en ervaring te over, een fraai stukje muziekgeschiedenis.

Door het hoge gemiddelde had ik hoge verwachtingen van dit album. Maar dat valt behoorlijk tegen. Er staan een paar aardige songs op, dat zeker. Echter, country is niet mijn ding en een aantal van de songs zijn dat wel. Verder zijn een aantal songs mij wat te braaf. Ik stel wel vast dat de geluidslwaliteit van het album uitstekend is. Een erg heldere productie. Dat maakt wel wat goed waardoor ik toch tot een krappe voldoende kom.
3* voor deze nummer 41 uit de 100 Greatest Albums of 1972 en #50 in de huidige Best Ever Albums chart over dat jaar.