Stephen Stills / Manassas - Manassas (1972)

Een van de beste albums aller tijden naar mijn mening. Na zijn werk in Crosby Stills Nash (& Young) en twee ijzersterke solo platen vormde Stills een nieuwe groep, Manassas, samen met o.a. Chris Hillman van The Byrds. Het resultaat was deze prachtige dubbel LP als debuut. Geen enkel minder nummer, en misschien wel het beste dubbel-album dat ik ken. Opvallend dat dit album nu best wel vergeten is, terwijl het destijds op nummer 1 kwam in Nederland! 'So Begins The Task' is voor mij het aller-aller-allermooiste nummer hierop. 5/5

Een klassieker!

Ik heb hem hier al heel lang liggen, maar nog nooit écht naar geluisterd... Toch maar eens gedaan, en ik kan niet anders concluderen dat het een prachtig album is... 4* voorlopig...

En maar een halfje erbij, 4,5 *!

Bij het original release was er nog een gratis four track E.P. Vandag moelijk te krijgen.

Deze dubbelaar is onderverdeeld in 4 delen, met op elke plaatkant een muzieksoort die de boventoon voert: The raven, The Wilderness, Consider en Rock 'n Roll is Here to Stay.

Het eerste deel kent veel invloeden uit de blues, het tweede deel is heerlijke country (Fallen Eagles, Don't Look at my Shadow en het magistrale So begins the task!), deel drie is behoorlijk folky en de muziek op kant 4 laat zich raden: heerlijke rock.

Heerlijk album, licht en luchtig, afwisselend, 21 nummers waar je moeiteloos de tijd voor neemt om ze je eigen te maken..Doet me wat dat betreft vaak denken aan Derek and the Domino's - Layla..ook zo'n "bak" vol prachtige nummers die je uiteindelijk allemaal als individuele juweeltjes ontdekt.

5* en als ik nog plaats had in mijn 10....

20 stemmen! morgen nummer 1 van 1972!

nr. 10 in de toplijst van Verenigde Staten
nr. 8 in de rock toplijst
nr. 2 in de toplijst van de jaren '70
nr. 1 in de toplijst van 1972

Deze wil ik toch wel eens ontdekken, ik moet toegeven dat ik het enkel van titel ken en hier nooit een noot van gehoord heb, vrees ik...

Ik stond kort te twijfelen tussen Stephen Stills 1 en 2, Illegal Stills en deze. Omdat 2 al op LP in huis ligt en ik 1 al ken heb ik toch maar op deze gegokt. Kennelijk heb ik goed gegokt.

Dit is een geweldig album. Waar ik het bij Rust Never Sleeps van Neil Young zo leuk vond dat hij een akoestische en elektrische kant had vind ik hier zelfs 4 verschillende delen terug! Ik begin met 4 sterren.

Het is ontiegelijk moeilijk om het je voor te stellen maar live zijn deze nummers nóg beter (met als beste voorbeeld de DVD Live at MusikLaden), heb een vrij groot aantal bootlegs die voor mij het bewijs tonen dat Manassas ook live een geweldige band was.

Een goede keuze inderdaad! En ik sluit mij alweer helemaal aan bij Down by Law, die de eer had om als eerste zijn stukje bij deze fantastische cd te schrijven (in 2006).

Soms komt het er ook wel eens niet van, de aanschaf van bepaalde cd's. En heel soms, loop je er dan wel eens tegen aan, voor € 6,66 bij de Media Markt bijvoorbeeld......................

Ach, waarom ook niet, denk je dan, is daar een buil aan te vallen?
Soms heeft het wel eens een achtergrond. Bijvoorbeeld als je Stills 1 en Stills 2 niet zo heel erg bijzonder vind. Als je dan Manassas nog niet hebt gekocht, blijft dat ook eerder achterwege.

Maar in een klein aantal gevallen blijkt een dergelijke aanschaf dan toch een hele openbaring!!!!!!!!!!

Al eerder hebben we bij Deja vu van Crosby Stills, Nash & Young ons afgevraagd, waarom ze daarna uit elkaar gingen. Wat er solo zoveel interessanter was om te doen.

Manassas, oorspronkelijk een dubbele lp, geeft daarop het antwoord. Stephen Stills had/heeft veel meer in huis dan wat hij inbrengt/inbracht bij CSNY.

Op Manassas staan nummers, die Stills zonder problemen kan inruilen met zijn nummers op Deja vu (het door hem gezongen maar van Joni Mitchell Woodstock even buiten beschouwing gelaten).

En de vraag waar ik dan mee blijf zitten is: waarom kan hier wel, wat in CSNY verband blijkbaar niet kon? Die vraag is overigens ook te stellen aan Neil Young (met name) en Graham Nash.

De opbouw van de cd is uniek, met een rock-kant, meer accoustische, folk en country achtige dingen, het samenspel met o.a. Chris Hillman is werkelijk voortreffelijk.

Dit is bericht nummer 13 bij deze cd, gestemd is er 52 keer. Eigenlijk veel te weinig. Wat moet er gebeuren om een fantastische revival op te starten?

Een van de grootste problemen zal toen zijn geweest dat we praten over een dubbel LP (nu op één cd samengebracht). In die tijd, was dat geen goedkope uitgave om te doen. Zo'n 25 gulden in 1972 (tegen nu dus € 6,66!), daar maakte je in verkoopcijfers geen klassieker mee.

Had Stills dat dan ook maar niet gedaan. Misschien was Manassas dan wel beroemder geworden dan CSNY...................

Inderdaad een prima album en ook erg gevarieerd. De country- en bluegrass-nummers zullen misschien niet ieders kopje thee zijn, maar over het algemeen staan hier toch veel sterke songs op.

Ik vind alleen kant 4 (de 'Rock & Roll'-kant) wat zwakker. Die nummers klinken een beetje alsof het een jamsessie is die ze er op een namiddagje nog even snel uitrammelen om de plaatkant vol te krijgen. Evengoed draai ik deze plaat liever dan bijv. Deja Vu.

Deze muziek mag inderdaad nooit vergeten worden. de muziek van Neil Young spreekt inmiddels ook veel jongeren aan. Waarom CSN niet?

Deze plaat bereikte destijds overigens nummer 1 in de Nederlandse albumlijsten, en nummer 4 in de V.S.

Deze kon ik nog niet, maar via de Classic 70's game kom ik zo nu en dan wat tegen waarvan ik denk; dat verdient nadere luisterbeurten en daar is deze één van. Ik zit niet zo erg in de "CSN hoek", maar deze zal ik toch eens ergens gaan 'opvissen' want van de nummers die ik toch niet toe gehoord heb denk ik: als de rest ongeveer ook van dit niveau is , is dit een onterechte 'onbekende' dubbelaar.

Verdraaid, vandaag weer eens gedraaid en misschien kruipt deze prachtige lp wel binnenkort mijn top 10 binnen.
Jammer dat de band zo kort bestaan heeft.

Inderdaad. Te kort zou ik zelfs willen zeggen, al haalt Down the Road nergens het niveau van deze. Er gaan overigens geruchten rond dat er nog wat Manassas werk uitgebracht gaat worden. Ik hoop niet dat het die Down the Road outtakes zijn of van die verschrikkelijke kwaliteit live opnames (hoewel Manassas live steengoed was).

Live in Amsterdam 1972 is een vrij bekend concert, dat zou een leuke aanvulling zijn.

Op youtube zijn ook echt rond uit fantastische beelden te vinden van Manassas.

Live at MusikLaden bedoel je denk ik? Die is ook op DVD te koop, mocht je die nog niet hebben.

Nog nooit van deze band gehoord, totdat ik mij meer ging verdiepen in het solowerk van CS&N. Vanuit Engeland van de week ontvangen en heer-lijk! Zeer mooie opbouw van het album met veel afwisselingen van rock/pop tot country. So begins the task en het langgerekte The treasure (take 1) zijn absolute hoogtepunten.

Ik heb ook hun opvolger in backorder staan, maar weet niet of die dit album kan overtreffen.

Uitstekende plaat! Vanwege de vier verschillende gedeeltes zeer afwisselend. Zit tegen een plek in mijn top 10 aan.

Berichten verplaatst naar Crosby, Stills, Nash & Young

Gisteren deze mooie cd gevonden, ik was een weekendje bij mijn vrienden in Arnhem en in het platenzaakje de Waaghals vond ik deze; Uiteraard al van genoten, en dadelijk zit hij integraal in de i-pod. Machtig mooie cd, maar ik heb er nog; Zie desbetreffend forumtopic.
Dit hier ontdek ik rijkelijk laat, maar niet erg; deze muziek is geheel niet aan mode onderhevig en is erg degelijk van structuur. Zàlig plaatje!

Patrick je bent nooit te laat, ook ik heb de plaat nog niet zo lang in huis. Mozart en Beethoven worden nog steeds gekocht, Stephen Stills is nog een groentje!

DIt is niks voor mij. Het is teveel country / folk om mijn waardering te kunnen krijgen. Op sommige nummers is dit overduidelijk aanwezig (vooral het middenstuk van het album). Deze nummers vind ik echt verschrikkelijk. In het begin van het album is de sound een beetje ruiger, zonder echt speciaal te worden. Het album eindigt met een beetje folk-achtige, redelijk rustige rock. Dit vind ik het sterkste gedeelte van het album, zonder dat ik ooit echt enthousiast wordt. The Love Gangster is het enige nummer waar je nog wel wat funk in terughoort. Dit is voor mij het hoogtepunt van een matig album. Ik heb mezelf nooit verdiept in Crosby, Stills, Nash & Young en dit zal waarschijnlijk na dit album nog een tijdje zo blijven (ervan uitgaande dat dit een beetje in het verlengde ligt).

Voor mij ook niet zo. De countrykant kan ik nog wel waarderen, maar er waren in die tijd veel betere groepen die dit genre beheersten. De rest van het album vind ik maar matig, tenminste mij kon het niet boeien.
Het nummer : So begins the task is overigens wel een wonderschoon nummer!

In veel van die groepen waren leden van Manassas aanwezig.

Zo staat Manassas in rechtstreekse verbinding met bijv. Flying Burrito Brothers, Gram Parsons, Richie Furay, Michael Nesmith en Eagles, om er een paar te noemen.

Op Pieces hoor je eigenlijk dat de muzikanten van Manassas het beste van zichzelf konden geven wanneer zij country, roots en bluegrass muziek speelden. Ook Down the Road is wat meer in de country en roots muziek geworteld, maar deze twee albums zijn helaas geen meesterwerken.

Ik denk dat het Stephen Stills was, die altijd wel 'iets' heeft gehad met country, maar toch liever een bluesy folk en rock artiest was. Hij had het daarnaast gewoon niet echt in zich om in die hoek als componist te excelleren. Als Manassas dan ook nog niet echt commercieel aanslaat, en je platenmaatschappij hamert op een CSNY reunie, dan is het korte leven van Manassas wel begrijpelijk.

Stijn, dat ben ik met je eens. Stills is geen country/bluegrassmuzikant. Degene die dat wel echt in zich had, is Gram Parsons. Hij heeft de Byrds de richting van de country-rock geduwd met Sweetheart of the Rodeo en hij was ook samen met Chris Hillman de grote man bij de Flying Burrito Brothers. En later solo met Emmylou Harris heeft hij prachtige country-nummers gemaakt en gezongen.
Ik denk dat wanneer Chris Hillman niet bij Manassas had gezeten, deze dubbel LP niet zo hoog had gescoord!
Nee, Manassas zal ik niet vaak opzetten.....

Daar begon mijn fascinatie voor Stephen Stills mee: het ep-tje met de medley Rock 'n Roll Crazies, Cuban Bluegrass en een vakkundig ingekorte versie van Jet Set (sigh). De meeste dubbelelpees uit de zeventiger jaren konden met gemak teruggesnoeid worden tot één enkele, maar dat gold niet voor deze. Waar haalde Stephen Stills in vredesnaam de songs vandaan? Het leek wel of hij wekelijks een klassieker schreef. Wat te denken van It Doesn"t Matter of het sombere Blues Man? En -voor mij- het absolute hoogtepunt The Treasure? Stephen's gitaarspel was fenomenaal, zijn zangstem klonk beter dan ooit tevoren en de band bestond uit louter topmuzikanten.
Een heerlijke, afwisselende plaat met muziek die na al die jaren nog steeds niet verouderd klinkt.