Graham Nash - Wild Tales (1973)

Een wat zwaarder en serieuzer album dan het debuut, maar eigenlijk geen spat minder. De sound van On the line is bijna cliché-honky-tonk-country, maar wat klinkt die combinatie van drums, steelgitaar, mondharmonica en koortje perfect, en die wandelende bas maakt het helemaal áf. Nash op het toppunt van zijn kunnen, inderdaad jammer dat het grote publiek het op dat moment niet heeft herkend zoals musician hierboven stelt – de 34ste plaats van de Amerikaanse albumlijst is teleurstellend, zowel voor een artiest van Nashs reputatie (als op dat moment nog high-profile-lid van CSNY) als voor een album van deze kwaliteit.
 

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

We hadden jarenlang de CD van Wild Tales in de auto liggen. Die kwam dus meer dan geregeld langs, zodat we met zijn drieën vele nummers meezongen. En hoewel de tijd van de anti-oorlogsongs destijds al grotendeels voorbij was, kwam Graham met Oh! Camil. Het mooiste nummer van het album.

na de solo albums van Neil Young "After the Gold Rush" (1970), "Harvest" (1972), het gelijknamige Stephen Stills (1970), Stephen Stills 2 (1971) en David Crosby's "If I Could Only Remember My Name" (1971) kwam in 1973 deze "Wild Tales" uit na zijn eerdere, wat zoetsappigere solo debuut "Songs for Beginners"(1971). een album waar ik destijds als 16 jarige puber danig van onder de indruk was. de Engelse folkie Graham Nash die lieve liedjes als "Teach Your Children" en "Our House" schreef voor het CSN&Y album "Deja Vu", hoewel een nummer als "You'll Never Be The Same" daar wel aan doet denken, laat zich hier van zijn meer grimmige, rockende kant horen. nummers als Wild Tales, Hey You (met een "Neil Young" sound) en met name Grave Concern met gierend slide gitaarspel van David Lindley hakken er lekker in. "Oh Camil" met die scheurende mondharmonica en Dave Mason op gitaar blijft 50 jaar later nog steeds een nummer om van te smullen. de heerlijke melodie van "On The Line" met pedal steel van Ben Keith en de afsluitende ballad "Another Sleep Song" met dobro spel van dezelfde Ben Keith zijn eveneens fijne nummers. de piano ballad "I Miss You" heb ik altijd een mindere track gevonden. al met al een album dat 50 jaar na dato nog steeds fris en energiek klinkt. met terugwerkende kracht is dit toch wel een klassieker te noemen.

Graham Nash schreef alle nummers van dit album en produceerde het zelf (recorded at Rudy Records, San Francisco)

de muzikanten op dit album waren:
Johnny Barbata: drums
Tim Drummond: bass
Graham Nash: acoustic guitar, electric rhythm guitar, electric piano, piano, harmonica, vocals
David Lindley: electric slide guitar, mandolins
Joel Bernstein: acoustic guitar
Ben Keith: pedal steel guitar, dobro
Harry Halex: electric piano, acoustic guitar
Joe Yankee: acoustic piano
Dave Mason: 12-string guitar (track 7)
Joni Mitchell: additional vocal (track 10)
David Crosby: vocals (track 3,5,9)