Pet Shop Boys - Actually (1987)

Je bent ondetussen bijna 37. Al jaren lang muziek verzameld door zelf te zoeken in platenbakken en op internet. Talloze tips gekregen van vrienden en bekenden en ook dit forum heeft een geweldige duit in het al rijkelijk gevulde zakje gedaan. Al jaren het idee dat je alle belanghebbende platen uit het verleden zo'n beetje wel in de Glanerbrugse kast hebt staan....

En dan draai je op je papadag, terwijl de oudsten naar school zijn en de jongste ligt te slapen, Pet Shop Boys, Actually....

Flashback: afgelopen donderdag in een Eibergse(!) platenzaak. In de eurobak een mooie swingplaat van Sinatra, Welkom in Utopia, Doris Day en andere stukken, en Actually. Ach, de Pet Shop Boys. It's a Sin is wel tof, What Have I done to Deserve This is ook bekend. 1 Euro... Ach, laten we die ook maar meenemen....

De verbazing na de eerste luisterbeurt. Waarom heeft niemand me hier ooit op gewezen? Waarom ben ik hier nooit zelf op gekomen? Dit is nota bene een plaat bij uitstek waar mijn favorietste band ooit overduidelijk de mosterd vandaan heeft gehaald op Kent - Röd (2009) . Hoe is het mogelijk! Wat een wereldplaat! En Rent kan zo met superstip Pinsnider's Top 100 Allertijden in!
Geweldig!!!!! Dat dit nog kan!!!!!

Je dacht toch ook niet echt dat je alle belanghebbende platen uit het verleden nu wel kent? Ik geloof graag dat je heel veel kent, dat trek ik zeker niet in twijfel, maar toch denk ik dat je daar een misrekening maakt.

Waarom niet Arrie?
Als je verschillende toplijsten nationaal en internationaal met elkaar gaat vergelijken, dan zitten er veel albums tussen die overheen komen.
Ik denk zelf ook dat ik veel voor mij belanghebbende platen uit het verleden ken.
In sommige stijlen (blues, jazz, wereld, hiphop) ben ik minder thuis, maar daar gaat mijn interesse niet zoveel naar uit, dus dan kun je veel voor jou belanghebbende platen kennen.

Je dacht toch niet dat ik bovenstaand stukje zonder enige zelfspot heb geschreven..??
Natuurlijk heb je gelijk! Maar Deric slaat wat mij betreft ook de spijker op de kop.

Met of zonder zelfspot, mooi stukje Pinsnider. Volgens mij heb ik van jou eerder enthousiaste berichten zien staan bij laat jaren '80 popgroepen als bijvoorbeeld a-ha en Roxette... misschien ging iedereen ervan uit dat je al een metertje Pet Shop Boys in de kast had en heeft daarom niemand je erop gewezen.

Precies, PSB en a-ha moeten het startpunt zijn en niet een of ander tussenstation of zelfs eindpunt

Waarschijnlijk werd in het ouderlijk huis van Pinsnider overgeschakeld op het moment dat Avro's TopPop begon, vanwege het zinnelijk/profane gehalte van het programma. In die tijd (1987) was er bijna geen andere infobron als je regionaal puberde, want het signaal van Sky Channel's - Eurochart Top50 (gepresenteerd door de one-and-only Linda de Mol) werd lang niet overal doorgegeven. En laten we eerlijk wezen It's a Sin lijkt natuurlijk - doordat het een 'aflaat' is ("Father forgive me") - een soort gidsfunctie voor puberale profaniteit.

Is het bij jullie niet zo gegaan dan?
Ben zelf opgegroeid met platen van Zeppelin, Bowie, Yes, Chicago, die in de ouderlijke platenkast stonden en, inderaad, TopPop (Tol Hanse!). Daarna is de persoonlijke muzieksmaak ontwikkeld met als startpunt A-ha en daarna Roxette. En toen braken de puberjaren aan en was daar ineens de toevallige kennismaking met The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993) en de definitieve inslaande bom van The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995). Volgens mij mocht ik me vanaf dat moment een gecertificeerd muzieliefhebber noemen haha.
Leuk dat je dan zo veel jaren later nog eens iets als Actually tegekomt. It's a Sin kwam dus waarschijnlijk iets te vroeg voor me op het moment van uitkomen

Gekocht samen met Pet Shop Boys - Please (1986) op lp. It's a sin is echt mijn super favoriet van deze heren. Ze hebben veel sterke singles gemaakt, maar dit nummer is echt mijn nummer 1.

De plaat klinkt voor mij al een stuk krachtiger dan zijn voorganger. Meer power, meer volwassen, waarschijnlijk meer ervaring. Behalve de singles spreken ook album tracks me hier meteen aan, iets wat bij Please niet meteen zo is.

Hit Music is erg aanstekelijk, maar ook de opener One More Chance is meteen raak. Die laatste doet me door het remmende auto geluid overigens aan Such a shame denken van Talk Talk, maar die auto is dan ook wel de enige overeenkomst.

Als single heb ik Rent altijd wel leuk gevonden, maar nu ik m op t album hoor (iets langere versie?) ontdek ik hoe mooi hij eigenlijk is, ondanks zijn eenvoud.

Mijn probeersel met PSP lp's is geslaagd te noemen, maar verder dan deze 2 albums moet ik ook niet gaan, want wat mij betreft kakt het echt in hierna.

Vooralsnog 3,5 ster, maar ik neig naar 4.

@Pinsnider Je bericht maakte nieuwsgierig naar het album Röd. Waar ik een Actually 2.0 verwachte kwam ik teleurgesteld uit. Wel kreeg ik een prima te pruimen album te luisteren en dat is nooit weg! Ga het nog zeker vaker beluisteren.

Ik kon dus niet horen hoe jij de link legde met Actually, een album dat ik grijs hebt gedraaid vroeger. Oh nee wacht dat kon niet want het was 1 van mijn eerste cd's die ik destijds kocht.

Mja, nu je het zegt zit ik ook te denken wat nu precies de raakvlakken zijn. Toch kreeg ik bij het horen van Actually wel het gevoel dat Röd hier voor een groot deel schatplichtig aan is (naast the Cure en Depeche Mode). Misschien is het de sfeer die het bij me oproept? Wel leuk dat je het bent gaan uitchecken!! Zijn er nog andere tips met deze raakvlakken?

Vandaag weer deels geluisterd! Tanks.

Ik heb dit album weer een paar keer op vinyl beluisterd. Klinkt goed van het begin tot het eind, er staat geen enkel slecht nummer op. 4 * met 'What I have done to deserve this' en 'Rent' als mijn favoriete nummers van het album.

King's Cross en It Couldn't Happen Here bewijzen dat de heren weldegelijk meer te bieden hebben dan de geijkte singles ( waar ik overigens altijd graag naar luister). Op de voorganger is Two Devided By Zero ook zo'n klasse track.

Wat een ontzettend lekkere muziek-trip is de 2e CD Further Listening toch! Haast perfect samengesteld.

Geen zwak nummer op dit album. Alleen maar voltreffers!

Even een oudje opgevist vandaag . Van de collectie op zolder ,waar ik niet veel meer kom. Eigenlijk was ik vergeten hoe goed dit album eigenlijk was. Toen ik nog een jong Peakje was , had ik altijd in mijn tas een bandje met de Pet Shop Boys en dan voornamelijk dit album. Ik ben weer razend enthousiast en heb net weer een paar oudere albums besteld . Heart en King's Cross blijven voor mij de knallers op dit album ,al mag opener One More Chance en anthem Rent ook op vele draaiuren rekenen de komende weken. 4 en halve ster met kans op de volle mep.

Het niveau wordt hier erg goed hoog gehouden en ook hier weer een aantal enorme sterke singles. Ik herriner me de release van Rent en It's A Sin nog zo goed, ook al is het inmiddels al 31 jaar geleden. En verder is het een hele degelijke cd met vrijwel niet echte vullers. Een album van een dergelijk formaar is al knap. Twee nog beter, maar drie of beter...4. Ik ken er weinig in dit genre die dir hebben gepresteerd.

Oh, en bij het beluisteren van Shopping denk ik altijd aan Shouldn't Have To Be Like That van Fra Lippo Lippi.

weer eens even in zijn geheel geluisterd vandaag. Blijft toch een fantastische popplaat. De hits zijn allemaal uitstekend vooral Rent en Heart ( it's a sin iets te bombastisch misschien) , maar ook vooral It couldn't happen here en het fantastische King's Cross zijn echt toppers die ook al een beetje vooruit kijken naar Behaviour een aantal jaren later.

als ik nu bijvoorbeeld naar een populaire hedendaagse pop diva als Robyn luister, hoor ik daar ook nog wel wat invloeden in van de PSB sound .

Het beruchte tweede album waar veel acts in de loop der jaren op nat zijn gegaan, omdat ze de eersteling niet konden overtreffen of evernaren.
Dat gaat zeker niet op voor de heren van de PSB, dit is een sterk tweede album met een geweldige openings track en een eerste hit (it's a sin) waar menig popgroep een moord voor zou doen.
Jammer dat de wereldcover van Elvis's alway's on my mind die ze in het jaar ernaar de hitparades inslingerden niet op dit album staat. Een van de beste covers van dat geweldige nummer.
Maar ook het fraaie what have I done to deserve this? met Dusty Springfield mag niet onvermeld blijven.
Later namen ze met haar nog een heel album op met het nummer In Private.

Pet Shop Boys durf ik niet zo maar in een hokje te plaatsen en dat hoeft gelukkig ook helemaal niet. Behaviour balanceert ergens tussen het onvervalste catchy-pop wal en het meer geraffineerde sophisti-pop schip, maar valt er zeker niet tussen en gaat dus ook niet nat. Hoe dan ook, het smaakt mij goed, de muziek is net zo geschikt voor in de luie stoel als op de dansvloer. Ik vind het niet per se een klassieker, maar het is een opvallende verzameling nummers die allemaal prima hun individuele mannetje staan. De teksten zijn soms genietbare nonsense, maar op andere nummers persoonlijk en maken dan een behoorlijke emotionele impact. Pet Shop Boys had/heeft zeker wat unieks.

Heb je nou Behaviour geluisterd of deze voor je album top 1000-challenge, aerobag? Die eerste plaat was daar de nummer 820, deze pas de nummer 662 (je hebt dus in ieder geval geen plaat te veel geluisterd als je hier een fout gemaakt hebt).

Actually... je hebt gelijk. Ik heb wel echt Actually geluisterd. Dus waar Behaviour staat bedoel ik Actually, en Bahvaviour zal ik binnenkort nog eens luisteren

What have you done to deserve this?

Wat een prachtnummer is King’s Cross toch ook. Over 2 jaar geen nummer meer van de heren in de top 2000. Smaakerosie is 1 van de symptomen van een verzadigde bevolking.

De 2 eerste platen opgepikt bij de kringloop van de week, de singles kende ik al. Dit is beter dan ik dacht.
Opgegroeid met new wave maar altijd een zwak gehad voor west end girls, rent, suburbia.
Dit is beter dan ik had gedacht.
Hoor niet veel verschil tussen deze en het debuut, dit klinkt wat voller.

Ik lees boven vergelijkingen met Roxette, brrr, dat is 1 van de slechtste bands ever, verschrikkelijk.

Roxettte? Wie is dan Marie

Hola hola hola Grootfaas!!! De vergelijking zie ik ook niet, maar Roxette is toch echt beter dan veel mensen denken hoor!!! Denk sommige singles even weg en luister bijvoorbeeld eens naar The Rain, Milk & Toast & Honey, Things Will Never be the Same. En dan Marie solo; Mellan Sommar och Höst, waar ze Alanis Morrissette destijds voordeed waar de boter vandaan mag komen.
Tot zover de fan die zich aangevallen voelt hahaha
PSB heb ik ook ontdekt door juist de hele platen te luisteren in plaats van alleen de singles. West End Girls vind ik bijvoorbeeld nog steeds verschrikkelijk. Rent is dan weer magisch in de albumversie.

Beetje belachelijk om een band als Roxette hier zo weg te zetten. het kan/mag je smaak niet zijn dat is ok.
Maar een beetje respect voor andermans smaak wordt ook gewaardeerd.

Roxette heeft net als de PSB vele miljoenen albums en singles verkocht, vele prijzen gewonnen en de -nu overleden- zangeres Marie Frederikson werd over de hele wereld zeer gewaardeerd. Om ze dan af te schilderen als "1 van de slechtste bands ever komt een beetje onnozel over.

By the way, het is zeker niet mijn favoriete band, maar ook ik vind dat ze zeker goede singles en albums hebben gemaakt.

Ik zie geen vergelijkingen tussen Roxette en PSB en hoewel ik PSB vele malen hoger heb zitten kan ik op zijn tijd prima genieten van Roxette, niks mis mee.

Wat dacht je van een PSB cover van Spending My Time of Fading Like a Flower vigil?