Fields of the Nephilim - Earth Inferno (1991)

Mooiste album van de Nephilim.
Krachtige en goede songs van studio-albums nu in spetterend live versie!!

Voor Gothic gangers van deze tijd, luister eens naar 1 van de aardvaders van de Gothic

De vaders van de aardmannetjes? Bij gothics heb ik inderdaad het idee dat ze onder de grond vandaan komen.

Volgens mij ook. Ik heb ze eens gezien op Rockpalast, zaten ze letterlijk en figuurlijk helemaal onder het stof. En de muziek was dat trouwens ook wel een beetje hoewel ik er op een of andere manier toch door werd gepakt. Vond ze in ieder geval een stuk interessanter dan de huidige gothic acts met al die vrouwelijke zangeresjes met een opera achtergrond.

Ze gebruikten meel/bloem. Tja, dat kun je dus niet erg serieus noemen. Dan liever The Sisters of Mercy.

Nou ben ik niet helemaal goed ingevoerd in het vleermuizengenre maar dat is toch dat bandje van die Andrew Eldritch en Wayne Hussey. Heb zo'n verzamelaar van de eerste drie cd's van hun maar echt vlammen doet dat ook niet. Is zo depri en ik slik al twee Prozakjes per dag. Maar voor 'Tower of Strength (vooral de lange versie) mogen ze me wakker maken maar als ik het goed heb is dat weer van The Mission.

Van onze meelcowboys ga je anders ook niet vrolijk worden. The Mission was veel gladder en positiever dan Sisters of Mercy. Tower of Strengh is inderdaad een prima nummer.

Dat meel zal allemaal wel. Blijft overeind dat op deze cd een paar gotische kathedralen worden opgetrokken waar de huidige lichting kleutergothicbandjes, met o zo interessant gejurkte klassiek geschoolde aanstelgiljuffies, een puntje aan kunnen zuigen.

HELEMAAL MEE EENS VanDe Griend. Dat operagejank kennen we nu zo langzamerhand wel en Anneke van the Gathering is toch niet te evenaren. Als je trouwens goeie gothic metal wilt horen moet je eens de eerste drie van Moonspell proberen. Ik denk dat vooral Sin Pecado je wel zal aanspreken.

Anneke van de Gathering is klasse apart, bandjes verder als Evanascence (ik weet ik verdom om het goed te typen) zijn klonen van de tijd, maar dit album van de Nephilim is tijdloos.
Gothic met een Grote G.

een mooi ducument van FOTN vooral het live nummer Dawnrazor is fenomenaal!!!! heb ik een paar terug voor 10 gulden op de kop kunnen tikken, tja kwaliteit heeft geen prijs eigenlijk de enige echte goth/rock band die er bestaat!!!

Ik was dit album zonet nog eens aan het luisteren...

Het Dead But Dreaming (For Her Light) At The Gates of Silent Memory (Paradise Regained) vierluik, is live toch wel machtig!! Veel krachtiger nog dan de studioversie
op Earth Inferno

Come in from the cold
I'll owe you my heart
Be my shelter
Be my refuge for the night

Love of my life
Pour your light on the faith I can feel
Make it real

Prachtige lyric, toch

En dan worden hier ook nog de toppers Moonchild, Preacher Man, Love Under Will, Dawnrazor én last but not least Sumerland en Last Exit For The Lost gebracht.

Fenomenale live cd van Carl McCoy en de zijnen

Die titels alleen al

Fantastisch album van mijn favo band

Bijna net zo goed als Elizium

Beter dan Elizium. vooral omdat Elizium er gewoon rauwer (mijn inziens beter) er op staat en dan nog ens een paar oppers die ook goed uitgevoerd zijn.

Zopas nog even hereluisterd.

Ik sta versteld: de 16 minuten durende intro vind ik nog steeds magistraal. Prachtig vanaf de eerste 'noot' tot het eindapplaus. Dit moet een fenomenale belevenis geweest zijn om dit live te kunnen meemaken. Heel meeslepend...

Ook het overige materiaal is degelijk, maar nooit zo confronterend als de eerste track...

Enkel jammer dat ze weer zo nodig aan dat belachelijke image building moeten denken . Hun muziek klink te "eerlijk" en staat sterk genoeg op zichzelf om dat er bij te kunnen verdragen...

Inderdaad een prachtige live-registratie van deze ubergoths! Behalve die magistrale intro vind ik hun "hits" Last Exit en Dawnrazor ook erg te versmaden! Ik draai deze cd ook het meest.

Nu je het zegt: eigenlijk wel mee eens!
Sowieso bevalt de Sumerland-versie mij beter (qua opbouw, melodievoering enz.) dan de versie op Elizium.

Verder nog een extra eervolle vermelding voor het GEWELDIGE Psychonaut. Wat is dat een krachtig, mysterieus nummer! Je zou er haast bang van worden.

Ook de live-uitvoeringen van de andere nummers mogen er zijn. Petje af.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hun gehoord en heb ze toevallig ontdekt via een website met links naar Gothic bands.Ik was aangenaam verrast en tegelijkertijd hoorde ik ook waar ze de mosterd vandaan haalde. Dit is eigenlijk gewoon een doorslagje van The Sisters of Mercy. Als je het begin rifje van Preacher Man hoort is het bijna de riff van "First and Last and Always". Zelfs de stemeffecten en timbre van de zanger zijn bijna The Sisters. Bij "Last exit for the Lost" klinkt het zelfs iets als Clock DVA (Ooit een opname op tape gehad met een liveconcert van Clock DVA en dat klonk ook zo).Buiten dat zijn het wel echt lekkere nummers en vind het ik het persoonlijk een verassende ontdekking. En als Live plaat mag het er ook wel zijn, heldere opname, uitstekende klankkwaliteit. Ik heb een bootleg van The Sisters die verschrikkelijk klinkt.
Maar eerlijk is eerlijk , The Sisters zijn en blijven de meesters van de Gothic.

Na dit album een paar keer via Youtube te hebben gehoord, kwam ik hem een tijdje terug toevallig tegen in een tweedehandsmuziekwinkel. Niet lang getwijfeld en meegenomen.

Fields of the Nephilim was tot Elizium naar mijn mening een gemiddeld gothicbandje. Elk album heeft zo z’n momenten, maar over de gehele linie wil het toch niet overtuigen. Dat verandert met Elizium: dat album vind ik als geheel erg sterk. The Nephilim slagen erin een wat dromerige sfeer te scheppen en die vast te houden tot het einde van die plaat.

Op Earth Inferno komt een groot deel van Elizium voorbij. De gitaren klinken in deze livesetting was harder en ruiger, en Carl McCoy gromt hier en daar wat meer, terwijl hij op andere plaatsen juist nog griezeliger klinkt. De sfeer die Elizium zo goed maakte, blijft echter behouden. De versie van Sumerland op Earth Inferno klinkt, zoals sander.h hierboven ook al opmerkte, beter dan op Elizium.

Met Moonchild, Love Under Will en Last Exit for the Lost komen de beste nummers van The Nephilim voorbij, waarbij met name het laatstgenoemde nummer fenomenaal goed is. Het enige muzikale minpuntje van dit album is voor mij eigenlijk het laatste stuk van Psychonaut, vanaf “Let us gather...”. Als ik Dawnrazor daarna weer hoor, is dat minpuntje eigenlijk ook weer vergeten.

Mijn andere kritiekpuntje is dat het album niet echt aanvoelt als een livealbum. Weliswaar staat op de hoes dat het opgenomen is in de Brixton Academy in Londen (6 oktober 1990), Wolverhampton Civic Centre (4 augustus 1990) en Hamburg Sporthalle (6 november 1990), maar het publiek is niet of nauwelijks te horen.

Die twee minpunten daargelaten is dit een fantastisch album, dat als een best-of van Fields of the Nephilim kan dienen: 4.5*

Dit is voor mij een kennismaking met de band. Dat klinkt fijn, wat een heerlijke stem heeft de zanger! Ik ben wel benieuwd naar hun studioplaten. Live klinkt het iig goed.

Alleen Elizium komt in de buurt van dit album. De rest vind ik, op z'n best, wisselvallig. Ben benieuwd wat jij ervan vindt.

Gisteren nog eens gedraaid, wat blijft dit toch een prachtig live album, absoluut een van de beste live albums die ik in mijn collectie heb.

Juul1998B, ken je dit album? Zo niet, wederom een vette tip.

Ken m nog niet maar ben wel warm gemaakt! Ga ik snel checken, dank!

Nou nou nou - binnen het werk van deze band is dit wel te hachelen. Dit is van de weinige Goth-albusm die ik heb gehouden, dat genre is voor mij veel te overtrokken, te clichématig. Zelfs bij de Zusters van Genade kan ik het gebodene niet vinden

Maar "een van de beste live albums" - zou je willen uitdagen wat verder te kijken bijv Stop Making Sense of Play en nog verder uiteraard.

Die vind ik ook goed, maar deze is beter.