Fields of the Nephilim - Earth Inferno (1991)

Ik was dit album zonet nog eens aan het luisteren...

Het Dead But Dreaming (For Her Light) At The Gates of Silent Memory (Paradise Regained) vierluik, is live toch wel machtig!! Veel krachtiger nog dan de studioversie
op Earth Inferno

Come in from the cold
I'll owe you my heart
Be my shelter
Be my refuge for the night

Love of my life
Pour your light on the faith I can feel
Make it real

Prachtige lyric, toch

En dan worden hier ook nog de toppers Moonchild, Preacher Man, Love Under Will, Dawnrazor én last but not least Sumerland en Last Exit For The Lost gebracht.

Fenomenale live cd van Carl McCoy en de zijnen

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hun gehoord en heb ze toevallig ontdekt via een website met links naar Gothic bands.Ik was aangenaam verrast en tegelijkertijd hoorde ik ook waar ze de mosterd vandaan haalde. Dit is eigenlijk gewoon een doorslagje van The Sisters of Mercy. Als je het begin rifje van Preacher Man hoort is het bijna de riff van "First and Last and Always". Zelfs de stemeffecten en timbre van de zanger zijn bijna The Sisters. Bij "Last exit for the Lost" klinkt het zelfs iets als Clock DVA (Ooit een opname op tape gehad met een liveconcert van Clock DVA en dat klonk ook zo).Buiten dat zijn het wel echt lekkere nummers en vind het ik het persoonlijk een verassende ontdekking. En als Live plaat mag het er ook wel zijn, heldere opname, uitstekende klankkwaliteit. Ik heb een bootleg van The Sisters die verschrikkelijk klinkt.
Maar eerlijk is eerlijk , The Sisters zijn en blijven de meesters van de Gothic.

Na dit album een paar keer via Youtube te hebben gehoord, kwam ik hem een tijdje terug toevallig tegen in een tweedehandsmuziekwinkel. Niet lang getwijfeld en meegenomen.

Fields of the Nephilim was tot Elizium naar mijn mening een gemiddeld gothicbandje. Elk album heeft zo z’n momenten, maar over de gehele linie wil het toch niet overtuigen. Dat verandert met Elizium: dat album vind ik als geheel erg sterk. The Nephilim slagen erin een wat dromerige sfeer te scheppen en die vast te houden tot het einde van die plaat.

Op Earth Inferno komt een groot deel van Elizium voorbij. De gitaren klinken in deze livesetting was harder en ruiger, en Carl McCoy gromt hier en daar wat meer, terwijl hij op andere plaatsen juist nog griezeliger klinkt. De sfeer die Elizium zo goed maakte, blijft echter behouden. De versie van Sumerland op Earth Inferno klinkt, zoals sander.h hierboven ook al opmerkte, beter dan op Elizium.

Met Moonchild, Love Under Will en Last Exit for the Lost komen de beste nummers van The Nephilim voorbij, waarbij met name het laatstgenoemde nummer fenomenaal goed is. Het enige muzikale minpuntje van dit album is voor mij eigenlijk het laatste stuk van Psychonaut, vanaf “Let us gather...”. Als ik Dawnrazor daarna weer hoor, is dat minpuntje eigenlijk ook weer vergeten.

Mijn andere kritiekpuntje is dat het album niet echt aanvoelt als een livealbum. Weliswaar staat op de hoes dat het opgenomen is in de Brixton Academy in Londen (6 oktober 1990), Wolverhampton Civic Centre (4 augustus 1990) en Hamburg Sporthalle (6 november 1990), maar het publiek is niet of nauwelijks te horen.

Die twee minpunten daargelaten is dit een fantastisch album, dat als een best-of van Fields of the Nephilim kan dienen: 4.5*