Adrian Younge & Ghostface Killah - Twelve Reasons to Die (2013)

Je weet wat ik bedoel, beter een trucje herhalen om tot kwalitatief goeie muziek te komen dan innoveren voor de fuck off it maar wel afkomen met crap. Het gaat na een tijd natuurlijk vervelen (al blijf ik het meer signature beats vinden dan per se hetzelfde trucje) en daarom zal je wel moeten innoveren. Ik ben die typische beats alvast nog niet beu en in vergelijking met de beats op the left, zijn de beats op ugly heroes toch al lichtjes anders.

Halfje omhoog! Opeens verlangde ik uit het niets weer naar de CD. En ben er nu nog gekker op! Een heerlijke sfeer zeg poeh!

Heb hem verhoogd naar een 4,5. Vind dit het beste Wu-album in een tijdje, en ook eigenlijk beter dan Iron Man. Die instrumentatie is heerlijk, en Ghostface zelf klinkt ook rauwer dan rauw maar rauw kan zijn. Op sommige momenten doet hij me erg denken aan Shabazz trouwens. Wat niet verkeerd is, zeker nu Shabazz zelf minder interessant is geworden.

Wow, wat een dark, sfeervol, rauw, mooi en nog veel meer album is dit zeg!
Kwam 'm gelukkig tegen in een hiphop top 10 van 2013. Beter laat dan nooit.

Welkom bij het geniaalste hiphopalbum van 2013 zeg ik dan

Dit conceptalbum lijkt op een soundtrack en doet mij denken aan een daadwerkelijke soundtrack. Delen van Django Unchained, de Quentin Tarantino film, lijken in sfeer en muziek op dit project. Daar gebruikte Tarantino zijn eigen oude single verzameling en jaren '60 (Italiaanse) filmmuziek, hier vind je dat ook terug in de hele fraaie muziek van Adrian Younge. En wat een fraaie beats zitten hierin zeg!

Het album begint nog wat steviger met het sterke Rise of the Black Suits en het oh zo geweldige I Declare War. Daarna volgt een mooi sfeervol middenstuk, vol met prachtsongs. Het slot met the Sure Shot (Parts 1 and 2) & het prachtige instrumentale Twelve Reasons To Die mag er wezen.
Dit is echt een prachtige ijzersterke donkere sfeervolle rauwe mooie hip hop plaat!

ik heb dit album vandaag maar gekocht op vinyl.
gvd wat een lekkere donkere sfeer heeft deze plaat.
Zeker een aanrader!

Ben geen liefhebber van dit soort muziek maar uit nieuwsgierigheid door jullie gepraat over aanrakingen soundtrack Tarantino gaan luisteren.

En het valt zeer zeker niet tegen wat ik allemaal geluisterd heb. Kan hier zelfs zekere waardering voor opbrengen. Eens normaal gehiphop zonder al dat overmatige geschreeuw en gevloek en geFuck. Niet dat het er niet in zit maar minder dan ik gewend ben. Mooie strakke lijnen met snelheid vallen me op. Springt nergens in oeverloos gehop om het maar te laten horen.

3.5 sterren

Dit is ook niet de dagelijkse bling bling show. Staat verre van miskleunen als Travis Scott en meer van dat soort ongein.

Over het algemeen een leuk album waar vooral de beats tof zijn maar het klinkt allemaal een beetje cliché WU.

Dit album maar ook deel 2 die dit jaar verscheen had ik liever 10 jaar eerder gezien.

Wel leuk om te zien dat iemand die niets heeft met hiphop dit album probeert.

Heb er vandaag zelfs nog aan terug gedacht. Wat beklijft zijn inderdaad de beats die wel apart waren.
Zat me zelfs af te vragen waarom dit soort beats niet in andere "stijlen" geimplementeert worden.

Een beetje Trevor Horn die de heren van Yes meenamen en Owner of a lonely heart maakte met hun.

Of denk ik nu te out of the box!

Wat een plaat zeg.