Laura Marling - Once I Was an Eagle (2013)

Eerste single Where Can I Go van het aankomende album.

Veelbelovend nummertje. Wat voel ik me toch altijd fijn wanneer ik de stem van Laura Marling hoor.

Ik kijk hier stiekem toch wel naar uit, ben een beetje verliefd op Laura Marling aan het worden.. haha In tegenstelling tot twee jaar terug, toen ik er niets van moest hebben.

Het wordt blijkbaar wel een langdurende plaat voor Laura's doen. Het verstand komt met de jaren, Ducoz.

Knappe plaat, minder folky meer oosterst getint en Fiona Apple-achtig. Gedurfd, complex maar nergens klinkt het geforceerd.

Shortfilm met de eerste vier nummers van deze plaat, klinkt fijn

YouTube - "When Brave Bird Saved" A Short Film From Laura Marling

En Master Hunter is ook al beschikbaar.

Op basis van de eerste vijf tracks en When Were You Happy en Where Can I Go kan ik zeggen dat ik erg uitzie naar deze release!

Album staat inmiddels op de 3voor12 luisterpaal.

Best aangenaam inderaad en dat belooft een prima plaat te worden, deels in Oosterse sfeeren gedompeld en wel; Tabla's en andere aanverwante artikelen

Ik heb echer wel het idee dat het soort songmateriaal op ieder album eigenlijk van de zelfde orde is, dat kan dus van een hoog niveau zijn maar ondanks dat ze zichzelf probeert te vernieuwen tapt ze pak weg uit het zelfde vaatje als op 'I Speak Because I Can'.

Wie zet dat nu 's avonds laat online? Nu zal ik moeite hebben de slaap te kunnen vatten!

Wow, fantastisch album zeg. Zeer onder de indruk! Zeker ook met koptelefoon luisteren. Er zit écht heel veel in, heel veel mooie details en instrumentaties. Fantastisch. Wat een vrouw is dit toch, een van de beste songwriters van het moment. Duidelijk

Na een eerste luisterbeurt zeg ik dat het album op sommige plekken wat vlak is en dat 'Little Love Caster' soms wat weg heeft van het nummer 'Shine' op haar eerste album. Sommige nummers vind ik moeilijk van elkaar onderscheiden omdat ze op het eerste gehoor allemaal als elkaar lijken te klinken.

Ik moet zeggen dat ik wel even druk bezig was voor mijn studie toen ik er voor het eerst naar luisterde, dus is dit misschien geen valide oordeel.

Maar sluit in de grote lijnen wel aan op mijn eerste, vlugge oordeel.

Ondanks dat de aankleding ditmaal weer wat anders is, denk ik dat Laura Marling eigenlijk 4 dezelfde platen heeft uitgebracht.

Nee, daar ben ik het niet mee eens. Hoewel het verschil tussen de afzonderlijke platen niet zo groot is als bij een Bob Dylan merk ik toch zeker veel verschil tussen de afzonderlijke albums.
Vooral qua taalgebruik worden die verschillen voor mij zichtbaar. Ik heb het gevoel dat Laura zich op dit album achter al die metaforen voor het eerst pas echt blootgeeft terwijl ze op vorige albums maar verhaaltjes aan het vertellen was.

Laura is volwassener geworden en heeft minder reden onzeker te zijn. Dat blijkt voor mij erg op deze plaat.

Ik heb het niet over teksten.

Muzikaal, ondanks de aankleding van songs met exotische instrumenten zijn de nummers nagenoeg hetzelfde als op I Speak Because I Can, de structuren verschillend eigenlijk niet en het gros van wat ik hier hoor is daar geen uitzondering op.


Bij Bob Dylan variëren de songs toch wel heel erg(waarom altijd Bob eigenlijk?!?), je ziet en hoort hem nieuwe dingen proberen en andere stijlen aanpassen. Ritmes veranderen en de opbouw, al zal de vorm altijd wel een popsong blijven.
Hier bij mevrouw Marling heb ik het gevoel dat ze een vorm heeft gevonden en vervolgens niet echt meer iets nieuws heeft geprobeerd en is blijven voortbouwen op het geen dat we al kennen.

Afijn, slecht is het niet.

Zou kunnen. Ik geloof gelezen te hebben dat deze twee albums heel snel na elkaar zijn opgenomen en dat ze daarna naar LA is verhuisd. 'Once' speelde ze bijvoorbeeld vorig jaar al op Glastonbury.

Waarom Bob? Ik heb toevallig net naar New Morning geluisterd en daarna naar The Rolling Thunder Revue :-P Ik haalde hem inderdaad juist aan om te zeggen dat het verschil bij Laura láng niet zo groot is als bij Bob. Laura lijkt inderdaad heel erg vast te houden aan haar stijl.

Ik zal laag inzetten.
Toen de eerste vijf nummers openbaar kwamen vond ik eigenlijk al dat de individuele nummers onderdeden voor het concept. Hiermee bedoel ik dat het een cool idee was om een 'medley' te maken, en dat dit goed klonk, maar dat de nummers waaruit die medley bestond afzonderlijk niet zo fantastisch waren.
Het volgende nummer, Master Hunter, was overigens wel gelijk raak.

Ieder die de korte film 'When Brave Bird Saved' vooraf heeft gezien zal het zijn opgevallen dat er Indische invloeden merkbaar zijn op dit album. Nu ik het hele album twee keer beluisterd heb kan ik zeggen dat die lijn zich doorzet.

Afijn. Na 'Master Hunter' komt er een rustig lied en dan is er opeens 'Devil's Resting Place' waar er doubletracking op haar stem lijkt te hebben plaatsgevonden. Als enige nummer op het album met dit effect is dat een vreemde eend in de bijt. Verder is het overigens wel een goed nummer!

Verder in het album menen we loopjes te herkennen van eerder in het album. Noem het eenheid creëren, maar ik denk dat het feit dat ik weinig nummers heb onthouden er misschien voor spreekt dat ze die nummers misschien beter had kunnen samenvoegen. Een album van ruim een uur lijkt nog niet weg te zijn gelegd voor Laura.

Natuurlijk staan er niet alleen 'niemendalletjes' op. Nummers als 'Pray For Me', 'Love Be Brave' en 'When Were You Happy?' verdienen van mij een extra plek in het zonnetje. Deze zijn wel van kwaliteit, maar de kwaliteit van afzonderlijke nummers ligt voor mij nu nog niet zo hoog als op haar vorige albums.

Vier keer hetzelfde album? Ik vind ze juist alle vier een compleet eigen sfeer uitademen, vind geen twee van haar albums met elkaar vergelijkbaar.

Ik geef nog even geen oordeel over dit nieuwe album, duurt vaak even voordat het kwartje valt. Maar vooralsnog lijkt het een erg rijke plaat waarop veel te ontdekken valt, net als bij haar vorige.

Ik kan me wel vinden in de opmerkingen over gelijkenissen met vorige albums. Zeker met haar vorige album. In mijn herinnering zijn de eerste 2 albums wat frivoler, speelser, maar het is lang geleden dat ik die gehoord heb.

Laura is een goede liedjesschrijver (tekst) maar qua instrumentatie is het telkens wat eentonig met alleen een gitaar en wat percussie. Daar zou ze wat afwisseling in mogen brengen.

Mijn stem kan alleen maar hoger worden. Meerdere luisterbeurten gaan nog volgen. Ik heb een enorm zwak voor Laura: 23 jaar en nu al haar 4e, zeer degelijke, langspeler. Vorig jaar live gezien en ook daar kon ik alleen maar enorm veel respect voor haar krijgen.

Het is altijd een genot om Laura's stem te horen. Ga hier de komende tijd volop van genieten. De eerste luisterbeurten zijn zeer positef bevallen!

Ze krijgt het weer voor elkaar hoor, gewoon weer een topalbum. Deze vrouw (of meisje, ze is tenslotte jonger dan ik) weet hoe je muziek moet maken. Alle nummers zijn weer raak, zonder dat het een makkelijk album is, sterker nog, ieder album is de muziek van Laura ontoegankelijker, maar stiekem o, zo veel beter.
Over die India-sound ben ik echter niet zo heel erg tevreden, leuk voor een nummertje, maar het is hier en daar wel iets te veel.

Ik vraag me wel eens af waar ze staat over pakweg 10 jaar. Blijft ze groeien? Het kan toch eigenlijk al niet meer beter.

Dat denk ik wel. Bovendien is ze eigenzinnig genoeg om de muziek te maken die ze wil maken.

Ze stond heel even aan de top van de lijst van 3voor12 luisterpaal en normaal loop ik niet achter de kudde aan maar af en toe ben ik wel benieuwd waar al die interesse voor haar op gebaseerd is. Heb niet eerder iets van haar gehoord dus vuurdoop vandaag.

Heb nu driekwart beluisterd en ik vind haar stem wel mooi ook de verweving van oosterse invloeden doet me denken aan George Harrison (en India). De eerste nummers vind ik een wat trage opening en wel allemaal veel op elkaar lijken. Heb voorgaande reactie gelezen en zag dat dit een soort concept-album is en dan snap ik dat alles zo dicht op elkaar zit. Ik denk leuk om op de achtergrond te hebben als je een boek leest of zo. Ik zou er vaker naar kunnen luisteren maar is eigenlijk net niet teksten die mijn boeien, misschien ander album wel, maar muziek en stem zijn goed.

Misschien vind je haar eerste twee albums beter. Ik vind die eigenlijk wel beter....
Een iets minder volgroeid geluid, maar de individuele nummers zijn wel allemaal sterk

Waar is de Laura Marling van Alas I Cannot Swim gebleven?
Met elke plaat zinkt ze verder weg in geneuzel, moeilijkdoenerij, terwijl die eerste zo lekker onbevangen was. Ja, dat kan je niet vol blijven houden, maar ik wordt hier echt helemaal kriegel van. Ga dan poëzie schrijven en hang je microfoon in de wilgen.

De eerste 4* beoordeling van 2013. Ik ben geen Laura Marling fan, maar dit album overtuigt me wel. Song 1-9 zijn ijzersterk, vooral het geweldig mooie little love caster en het sobere master hunter en undine. Dan helaas twee Norah Jones achtige songs gevolgd door pray for me, dat me wat teveel aan haar vorige albums doet denken. De vier afsluiters zijn weer even sterk als de eerste negen. Muzikaal en qua composities een grote stap vooruit. Hier is iemand aan het werk die weet wat ze wil, en ze gaat daarbij gelukkig steeds meer haar eigen weg. Hoe meer hoe beter, zou ik zeggen. Ik wacht met spanning op de eerste acoustische versies van deze songs, die vind ik bij Marling meestal beter dan de cd-versies.

Misschien is ze veranderd van een meisje naar een volwassen vrouw.

De een vindt het jammer, maar ik ben blij dat Laura Marling niet meer de folkie van haar eerste platen is. Once I Was An Eagle is inderdaad niet makkelijk, maar wat is het mooi en wat winnen de songs op de plaat snel aan kracht. Ik was direct om, maar mijn bewondering voor Laura Marling's nieuwe plaat blijft maar toenemen.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Once I Was An Eagle - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Haha, hoe graag ik Laura Marling ook hoor, helaas ben ik het hier wel een beetje mee eens.

En ik ben het juist hier mee eens.