Black Sabbath - Forbidden (1995)

Van de Sabbath albums met Tony Martin vind ik dit de minste. De ballad "I won't cry for you" springt er in positieve zin bovenuit, maar verder vind ik het qua materiaal achter blijven vergeleken met de Martin- albums Headless Cross, Tyr en Cross Purposes. Maar was is die Tony Martin toch een geweldige zanger. Het zal niet meegevallen zijn om in de voetsporen te treden van zijn illustere voorgangers Ozzy Isbourne, Ronnie James Dio en - in mindere mate - Ian Gillan, maar daar is hij wat mij betreft dubbel en dwars in geslaagd.

In mijn beleving een van de meest vreemde platen in het oeuvre van Sabbath.
Ernie C. werd ingevlogen om de productie te verzorgen van dit vehikel en dat is geen succes gebleken.
Martin is een fantastische zanger met een groot bereik en het is ook de meest veelzijdige zanger geweest in de gelederen van Sabbath.
Het is echter 1995 en - Iommi toch al niet vies van de heersende muzikale invloeden van dat moment - voorziet veel songs van staccato zanglijnen die Martin niet zo liggen.
Was voorganger Cross Purposes ook al geen topper trekt de band die lijn door op Forbidden.
De eerste helft van het album valt mij nog wel mee, maar hierna treed er een flink verval op.
Iommi soleert en in Sick and Tired inspiratieloos op los, Rusty Angels duurt mij veel te lang, de titelsong swingt wel maar de zanglijnen lijden aan creatieve armoede.
Kiss of Death sleept zich ook 6 minuten voort zonder ook maar enig moment indruk te maken.
Bonustrack Loser Gets It All is nog een van de sterkste tracks en had wat mij betreft elke willekeurige song op de tracklist mogen vervangen. Het nummer is sfeervol, Iommi weet er een fijne bluesy solo uit te persen en Martin komt hier volledig tot zijn recht.
De gemiddelde score van dit plaatje op deze site komt dan ook volledig overeen met mijn beleving.

Ik vind de gemiddelde score hier veel te hoog. Op dit moment 3,13. Dat is een voldoende hè!?! Voor dit gedrocht....Als me gevraagd zou worden om ter plekke 1 album op te noemen dat ik echt slecht vind dan is de kans groot dat ik dit album noem. Zelfs de zang van Martin weet deze armoedige nummers niet naar een (iets) hoger plan te tillen. Ik heb het meerdere malen geprobeerd en er was even een sprankje hoop dat de meest recente remix wonderen zou verichten. Maar helaas; het was niks, het is niks en het wordt ook nooit wat.

Forbidden bungelt bij mij en ook bij veel andere liefhebbers van Sabbath ergens onderaan in de lijstjes, maar een gedrocht.
Dat vind ik zeker niet.
Toegegeven, ook ik zet veel liever Headless Cross, Never Say Die of zelfs Born Again op, maar zeker op de eerste helft van Forbidden staan toch wel degelijk enkele redelijke songs.
En met Iommi en Martin aan boord kun je toch geen plaat uitbrengen dat als pure rotzooi bestempeld kan worden.
Nee hoor, Forbidden is geen earpleaser maar een gedrocht vind ik het ook niet.

‘Tis zeker geen wereldplaat, maar ik vind het nog altijd beter dan het latere spul met Ozzy. Grote manco is gewoon de vreselijke productie en dat Tony zijn stem in een echt mindere periode zat. Maar voornamelijk het geluid is volkomen kut, met name Martin en Cozy hebben hieronder te leiden. Ze verzuipen. Martin klinkt nog onmachtiger dan hij al was en Cozy lijkt op een zompig drumstel van doorweekt karton en natte kranten te spelen. Echt een schande. En sommige nummers lijken gewoon niet af.
Ik blijf er wel bij dat het openingsnummer een beest is, net als “Kiss Of Death”. Ook het titelnummer mag er zijn net als de geweldige bonustrack “Loser Gets It Al”.

Dat blijkt dus wel degelijk te kunnen.