Black Sabbath - Forbidden (1995)

Teleurstelling en een beetje een flop in het algemeen. Er staan niet echt verschrikkelijk slechte momenten op, maar toch mist Forbidden iets wat er op de vorige platen wel aanwezig was. Ik kan het beluisteren maar het is echt wel een kwestie van het ene oor in en het andere weer uit. Mischien dat de zwakke productie er iets mee te maken heeft?

Geen slechte plaat van Sabbath, maar verre van hun beste... Gewoon goed. Ik mis de maggie van "TYR"... maar net als bij TYR is het wel met de top-vocalist TONY MARTIN, en dat maakt dat ik deze Forbidden toch zonder enige moeite een 4 gaf ipv de 3. Met andere woorden: Hallelujah, Tony Martin !!

Niet meer dan redelijk album van BS. Tony Martin's stem geeft nog steeds meerwaarde aan de songs, maar het lijkt of de inspiratie echt een beetje weg is bij de "Riffmeister". Op CD.

Inderdaad, een redelijke cd. Niet hemelbestormend, zeker ook niet slecht. Gewoon een hele fijne cd om te draaien tijdens het afwassen, lekker luisteren zonder al te hard na te hoeven denken.

De beste nummers voor mij zijn shaking off the chains, kiss of death en forbidden.

Qua zang is dit wellicht het beste van Sabbath en Tony Martin tilt de songs boven het gemiddelde uit. Emotie en passie ondersteund door een degelijke band en misschien wat minder gedenkwaardige riffs maar nog steeds lekker log.

Enige Sabbath plaat die ik niet heb, is deze niet geproduceerd door één van de makkers van Ice-T?????

Inderdaad, het is geproduceerd door Ernie C, gitarist van Body Count. Ice T zelf doet trouwens mee in het openingsnummer.

Ik zou het bijna vergeten maar deze Bodycount-kloon plaat, geproduceerd door Ernie en ook met raps van Ice is nog naar Cross Purposes eruit gepoept door de Tony's

Bagger, dit.

Een laatste poging hip te zijn.
Slechte zwanenzang. Ze hadden na Cross Purposes moeten stoppen.

Wat doet in hemelsnaam Ice-T op een Black Sabbath album? Wat is het volgende: Marco Borsato op de nieuwe Slayer? What is this world coming to? Ik heb het titelnummer deze morgen eens gehoord en moest bijna kokhalzen bij de bijdrage van Ice-T...

Ice-T kent wel veel meer kwaliteit dan Marco Borsato

Kiss of Death vind ik toch nog altijd een schitterende climax hebben.

Sorry maar ik vind dit album helemaal ruk! Geen enkel boeiend nummer te vinden. Direkt weer verkocht na een 4 keer proberen de hele rit uit te zitten. Nee, dan hebben ze heel wat betere albums met Tony Martin als zanger gemaakt!

Vanochtend las ik ergens (Blabbermouth?) een interview met Tony Martin waarin hij meldt dat er tijdens de opnamen van dit album gedachten waren om alle nummer door Ice-T in te laten zingen (maar dat hij -goh!- daar niks in zag, en Cozy Powell ook niet), en dat hij via-via hoorde dat Tony Iommi bezig was met een reunie met Ozzy. Lijkt me niet echt lekker werken met zo'n mes half in je rug gestoken.
Naar Sabbathbegrippen is dit een mager album dat samen met Technical Ecstacy en Cross Purposes ergens onderaan mijn Sabbathlijst bungelt. Hier en daar zijn er wel een aantal degelijke nummers te bekennen (het titelnummer, Shaking Off the Chains bijvoorbeeld), en Kiss of Death vind ik een erg goed nummer, maar deze nummers komen door de dunne productie niet echt tot hun recht.

Toch een halfje erbij, want het is een album dat ik toch nog weleens met plezier afspeel.

Iommi was niet de gemakkelijkste om mee samen te werken destijds, nee. Ik denk dat de. Vraag het maar aan Ozzy, Glenn Hughes, Ray Gillen en Dio als die nog zouden leven. Ozzy, Hughes en Dio hebben het uiteindelijk bijgelegd met Iommi.

Forbidden vind ik maar een ongeïnspireerde janboel. Met de bijdrage van Ice T als dieptepunt. Wellicht dat de Sabbath perikelen daar inderdaad debet aan waren.

Ice-T is gewoon hardcore!!

Dit vind ik nu weer een mindere plaat van Sabbath en keert Cozy weer terug.
Toch staan er enkele geweldige songs op: de eerste The Illusion of Power met IceT vind ik erg sterk, ook het rap gedeelte past wel bij de song ((maar niet iedereen zal dat geslaagd vinden haha ).Verder zijn Sick and Tired, Forbidden en Kiss of Death. De rest is allemaal niet zo geweldig. Ik geef dit album 2.5*

Draai deze steeds vaker en ga hem nu ook meer waarderen... van 2,5 naar 3* derhalve (nog steeds een mager zesje)... Martin is hier idd. degene die het album moet redden...

Ik vind die korte bijdrage niet zo vreselijk en wel bij het nummer passen. Niet dat het een geweldig nummer is, maar het kan er best mee door. Op de rest van het album staan toch wel sterke nummers vind ik, meer in de stijl van de andere albums met Tony Martin. Wel een wat minder album van Sabbath maar ik denk dat het toch iets meer krediet verdient dan het nu krijgt.

Maar deze vind je serieus beter dan het nieuwe Sabbath album 13?

Serieus beter niet, maar toch wel een beetje ja. Hier is er tenminste ene Martin die wat pit geeft aan het geheel en dat bevalt mij heel wat meer dan het lusteloze gemompel van Ozzy.

Maar jij vindt 13 blijkbaar serieus beter dan deze, met 1,5* verschil.

Oh ja, zeker. Ik merk dat mijn oude liefde voor Black Sabbath weer helemaal is opgelaaid met hun nieuwe BS/Ozzy samenwerking. Het donkere duistere sfeertje wat Black Sabbath alleen maar in die samenwerking zo geniaal neer kan zetten en dat nu dus ook gewoon weer doet... dat konden / kunnen Dio, Tony Martin, Ian Gillan, Glen Hughes niet... Ozzy dus wel.... de ouwe mompelaar....

Forbidden vind ik maar een heel middelmatige en inconsistente hardrockplaat met enkele behoorlijke songs....

Duistere sfeertjes spreken mij best aan, als ze maar energiek zijn.

De andere zangers die Black Sabbath heeft gehad hebben hun eigen kwaliteiten. En Tony Martin plus meerdere sterke riffs en een handvol mooie nummers tillen Forbidden net boven de middelmaat uit wat mij betreft.

Maar 13 is ook de moeite. Na nog enkele luisterbeurten waarbij ik mijn aandacht focus op de gitaren kan er waarschijnlijk wel een half sterretje bij.

Nog altijd ben ik een beetje ontgoocheld omwille van de (korte) bijdrage van Ice-T en het geluid van deze plaat, doch krijg ik de indruk dat de plaat naar het einde toe sterker wordt. Mijn favorieten zijn het titelnummer en Kiss of Death.

Grappig dat Ice-T op deze plaat zit maar helaas stelt zijn bijdrage niet al te veel voor, hij dropt niet even een harde verse ofzo, het zijn een paar vage zinnetjes.

Verder helemaal niet zo'n slecht album als nog weleens beweerd zou worden. Tony M. blijft een sterke zanger en hoor hier en daar ook zeker weer het kenmerkend memorabele riffwerk.

De man lijkt vooral een meester in de wijze waarop hij een riff het nummer kan laten dragen door het een bepaalde bijpassende attitude uit te laten stralen.

Krijg trouwens meer en meer de indruk dat sommige van zijn allervetste riffs van na het Ozzy tijdperk zijn, wat dat betreft zeker de moeite om grondig door te spitten.

Het is die grenzeloze rock 'n' roll coolheid die hij als geen ander beheerst, en in werkelijkheid blijkt deze vaak vooral heel briljant in al zijn eenvoud.

Geweldig album met toppers can't get close to you en het titelnummer.

Forbidden maakt voor de verandering dan wel weer indruk, maar dan de verkeerde. Black Sabbath klinkt hier alsof het een identiteitscrisis beleeft. Het probeert doomy te zijn, maar tegelijkertijd ook weer modern en als kers op de taart mag Ice-T ook nog even opdraven. Ik heb verder geen idee wat de band hier bezielt. Dit klinkt toch wel erg ongeïnspireerd. Automatische piloot bijna. Hier en daar wat interessantere stukken, maar het grootste deel kabbelt voort. Ook dit album heeft daar weer erg onder te lijden. Je hoort gewoon dat Black Sabbath hier op sterven na dood is. Moegestreden. Niet voor niets dat het jaren zou duren voor de band weer iets uit zou brengen.



Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Vol. 4
11. Born Again
12. Tyr
13. Technical Ecstacy
14. Forbidden
15. Cross Purposes
16. The Eternal Idol
17. Never Say Die
18. Seventh Star

Dit is een bijzonder vreemd album. Laat ik allereerst maar gewoon wel meteen zeggen dat ik het Ice-T stukje (erg kort) best leuk vind in een verder erg vreemd nummer. Voor de rest hoor ik vooral een identiteitscrisis die af en toe best leuke stukjes oplevert. I Won't Cry For You vind ik een mooie ballad met weergaloze solo. Get A Grip heeft een beetje een Guns N' Roses-vibe. Guilty As Hell heeft tof drumwerk. Sick And Tired klinkt dan weer als een Toto-nummer van Mindfields (tof album, maar niet iets dat ik Black Sabbath wil horen doen), terwijl Can't Get Close Enough weer oersaai is. Rusty Angels is weer pure laat-jaren-80 kaas. De titeltrack is aardig en Kiss Of Death is dan eigenlijk het enige nummer waar ik de naam Black Sabbath aan zou verbinden. Toffe zang en opbouw, zwaar en dreigend... zo had het hele album moeten klinken.

Forbidden is vooral stuurloos. Slecht zou ik het niet noemen, daarvoor geniet ik toch nog wel genoeg van zang, solo's en hier wonderbaarlijk ook het drumwerk (hoera voor Cozy Powell). Maar verdorie, wat is het duidelijk dat de band het hier eigenlijk al had opgegeven.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. Cross Purposes
13. Forbidden
14. Vol 4
15. The Eternal Idol
16. Black Sabbath
17. Never Say Die
18. Seventh Star

Cozy Powell?? Het is toch Bob Rondinelli die hier drumt!

Dat is niet wat wikipedia aangeeft anders, metal-archives zegt ook Powell.

Ik zie het ja. Hij drumde op Cross purposes.