Black Sabbath - Forbidden (1995)

Ah, dat had ik gemist op de foto's die ik ervan gezien had. Dat is dan wel weer mooi.

De teksten staan wel in het boekwerk van de lp's, weer niet bij de cd's.

Bij vlog Now Spinning Magazine is de box Anno Domini : 1989 - 1995 ontdoosd én gerecenseerd. Nuchter en eerlijk, zoals Phil Aston zo goed kan. Hij is positief, inclusief over de remix van Forbidden, waar gitaar- en drumgeluid volgens hem zijn hersteld. Wel mist hij één en ander, zoals bijvoorbeeld de solo op dat album van Eddie Van Halen.

28 minuten ontdozen. Dan heb je niet veel te doen haha.
Toch twee kanttekeningen: meneer noemt het steevast 'The Tony Martin years'. Is hij dan 'Eternal Idol' vergeten? En ten tweede: toch eens de oude cd afstoffen want volgens mij is er veel meer aan Forbidden veranderd (spotify-referentie) dan alleen het geluid. Dan had ik graag de originele mix, hoe kut ook, erbij gehad.

Kom ik ook net achter, liep stiekem met het idee om 'm misschien toch aan te schaffen, maar las ook dat er een korte solo ingekort of weggelaten is en ook dat Geoff Nicholls flink genaaid is met zijn aandeel. Wordt 'm dan toch echt niet voor mij.

Deze man heeft toch een gave. Iedere keer als ik één van zijn unbox video's bekijk dan bestel ik gelijk. Ik was voornemens om de Black Sabbath eens een keer niet te kopen daar ik alles al heb, maar toch binnen vijf minuten was ik (weer) om.

Voortaan zal ik dit soort linkjes achterwege laten, toch een kleine aanslag op je buidel
En laat t.z.t. maar eens weten of je indruk klopte!

Hij heeft ook een leuk interview nu met Martin online staan op YouTube ivm de release...

MetalMike, ik neem aan dat je die bij Now Spinning bedoelt? Al hoeft dat niet per se, op YouTube is meer te vinden - waarbij ook een gesprek met Tony Martin en Tony Iommi samen op de bank.
Wat ik mooi vind aan het verhaal van Martin bij Now Spinning, is dat de periode met hem wel verborgen leek. Daaraan is nu met de box en de bijbehorende publiciteit een einde gekomen. Iets wat ook Iommi wilde, mét een verbetering van deze Forbidden. Een rehabilitatie van Martin, zou je kunnen zeggen.

In reactie op Edwynns bericht van gistermiddag: met vlogs verdient Phil Aston zijn brood, in dit geval het filmen van 28 minuten ontdozing. Dan krijg je er meteen de nodige uitleg bij, dat is zijn werk. De man claimt dat hij het spul zelf aanschaft en zich niet laat bedienen met gratis promo-exemplaren. Ik geloof 'm, naïef misschien maar toch.
De reden dat Eternal Idol ontbreekt is vanwege rechtenkwesties. Dezelfde die het bij elkaar brengen van deze I.R.S.-uitgaven al zo moeilijk maakten. Gedoe met diverse belanghebbenden en aangezien Eternal Idol als enige van de Martinjaren oorspronkelijk bij Vertigo verscheen is de boxtitel terecht Anno Domini 1989-1995 en niet 1987-. Inderdaad, het 'The Tony Martin Years' noemen is misleidend.

Ik ga weer eens twijfelen over de aanschaf van de box, maar aangezien ik niet de grootste liefhebber ben van zowel Martins stem als Sabbaths stijl gedurende deze jaren, vermoed ik dat ik ga passen. In contrast daarmee: leuk is wat Aston vertelt over zijn 30-jarige zoon, die al 15 jaar op een uitgave als deze wacht.

We hadden dit gebabbel natuurlijk ook bij een andere Sabbath met Martin in de bezetting kunnen doen, maar dit album profiteert nog het meeste van de heruitgave dankzij Iommi's remix. Althans, dat denk ik, afgaande op hetgeen ik las en hoorde. Met de opmerkingen van Edwynn en MetalMike over de mix van Forbidden word ik ook weer iets wijzer.

'Eternal Idol' is gewoon onderdeel van de Sabbathdiscografie die nooit vergeten is.

Yep Ronald die bedoelde ik, leuk en een vrij open interview. Dat interview met Iommi op de bank houdt hij zich meer in, bij Phil Aston is hij net wat meer open, heerlijke humor heeft hij ook trouwens.
Dat EI er niet bij zit lijkt me überhaupt logisch, kwestie van andere rechten en die heeft al een facelift gehad. Een mooie uitgave ook samen met de Gillen opnames.

Ik ging net weer twijfelen omdat ik een tip kreeg om bij Target te gaan kijken, daar is 'ie kennelijk te koop voor rond de 55 Euro, dat is nog eens heel nette prijs. Maar... is alweer uitverkocht en kennelijk verschepen ze ook niet naar Europa, dus een doodlopende straat.

In het kader van de hernieuwde aandacht voor de Tony Martin-albums (minus The Eternal Idol, want niet op IRS-label) van Black Sabbath zowel de remix op Spotify gedraaid als mijn fysieke exemplaar uit de jaren '90 (paar jaar geleden veel te duur op de kop getikt, maar je wilt compleet zijn...).

Tsja, wat moet je er van zeggen. De remix is inderdaad frisser, de nummers worden er echter niet beter of slechter van. En om nou te zeggen dat er sprake is van een verschil van dag en nacht... nou nee.

Midden jaren 90 was, het is al vaker aangehaald, een ingewikkelde tijd voor de voormalige metalhelden. Dat leverde rare strapatsen op. Hardrock bands die de make-up vervingen door een gescheurde spijkerbroek en hun stadionrock terugbrachten tot garage-geluid. En Black Sabbath die Ernie C van Bodycount (destijds best hip) benaderde (of de platenmaatschappij) om Forbidden te produceren en te mixen. Het resultaat is, achteraf want dat is makkelijker, verguisd en Forbidden is zelf als excuses aangedragen om het contract met IRS uit te dienen en de weg voor de reünie met Ozzy in 1997/1998 mogelijk te maken. Het zal.

Het songmateriaal is zo slecht nog niet, het geluid in de basis ook niet heel veel verschillend van eerdere albums. Een hoogvlieger in het oeuvre is het niet, maar zo slecht als menigeen aangeeft ook echt niet. Het is degelijk, misschien wat op de automatische piloot maar kan er prima mee door.

Dit lijkt mij wel de kern van deze remix. Waarbij ikzelf iets minder mild ben over 'Forbidden'. Ik blijf het een uitgebluste paat vinden. Met weinig inventiviteit. De staccato voordrachten van Tony Martin vormen voor mij nog het grootste struikelblok.

Wel treurig voor Ernie C dat hij zich nu ook gedwongen voelt om zijn werk achter de knoppen te verdedigen.

Sommige nummers hadden gewoon wat meer werk/aandacht moeten hebben, dan was deze plaat veel beter geweest. Nu is het geen slechte plaat, maar niet meer dan een degelijk stukje werk, een beetje afgeraffeld... van Sabbath mag je meer verwachten. Maar ik zet hem nog steeds graag aan, ik heb zelf de Japanse uitgave dus gelukkig heb ik ook "Loser Gets It All", die had überhaupt op de standaard uitgave nooit mogen ontbreken...

MetalMike bizar ik heb een UK versie uit 1995 waar Loser Gets It All wel opstaat (wel niet vermeld op de tracklist maar effectief aanwezig).

De remix duurt een goeie minuut langer, I Won't Cry For You & Rusty Angels zijn eindelijk verlost van die vervelende fade-out.

Voor de volledigheid toch de cd versie van deze box aangeschaft (m'n originele Eternal Idol & Cross Purposses cd's waren in tamelijk erbarmelijke staat). Bijgevoegd boek is wel leuk, de replica concert book van Headless Cross is tamelijk overbodig... De remasters staan op zich, ik ben blij dat het geen loudness war remasters zijn geworden.

Tamelijk duur wel voor 4 cdtjes 100 € (alhoewel ik geluk had dat Amazon 20% korting gaf op de cd box )

Jammer dat de betrokkenen er zelf zo negatief over zijn, want persoonlijk vind ik dit toch wel een zeer degelijke plaat. Is de versie op Spotify trouwens de geremixte versie?

spinout op deezer alvast wel, de originele mix (met bonustrack) is 47 minuten lang en de remix is 48 minuten

Merci, ik zie nu dat er (New Remix) achter de titel staat .

Wat apart, maar heb jij even mazzel...

Uitstekende live versie van Get a Grip (voorafgegaan door The Wizard waarop multi-instrumentalist Martin een meer dan aardig streepje mondharmonica speelt):

https://www.youtube.com/watch?v=sqVcMgkVGNs&ab_channel=BootsBloodyBoots

Sinds een week heb ik de Anno Domini boxset in mijn bezit als verstokt Black Sabbath fan. Ik ben fan van alle Black Sabbath re-incarnaties, zowel met Tony Martin, als met Ozzy, Dio, Gillan en Hughes (en ook het solo werk van Iommi). Heb ook alle cd’s en een aantal speciale versies in mijn bezit.
Omdat de mix van Forbidden overnieuw is gedaan was ik vooral benieuwd naar deze plaat. Mijn oude opmerkingen van 20 augustus 2012 nog eens gelezen.
_______________________________________
“Dit vind ik nu weer een mindere plaat van Sabbath en keert Cozy weer terug. Toch staan er enkele geweldige songs op: de eerste The Illusion of Power met IceT vind ik erg sterk, ook het rap gedeelte past wel bij de song (maar niet iedereen zal dat geslaagd vinden haha ).Verder zijn Sick and Tired, Forbidden en Kiss of Death. De rest is allemaal niet zo geweldig. Ik geef dit album 2.5* “
________________________________________
Nou, ik vind de remix zeer geslaagd en hebben naast de al eerder genoemde songs nog een aantal songs mij alsnog over de streep getrokken. Het zijn Rusty Angels, Loser get’s it All (nooit eerder gehoord), Shaking off the chains. Wat vooral beter tot zijn recht komt is het drumwerk van Cozy Powell, altijd al een zwak voor diens werk bij o.a. Rainbow, MSG e.v.a. gehad. Ik verhoog de score met 1 punt.
Wat mij ook opvalt is dat het geluid ook beter is als ik deze remixversie via mijn smartphone afspeel op de radio op het werk. Mijn jongere collega’s kunnen dit helaas niet zo waarderen , maar daar hebben wij natuurlijk geen boodschap aan. Ik moet genoeg luisteren naar de muziek (?) die zij afspelen. Kwestie van elkaar wat gunnen…

Eerlijk is eerlijk, de nieuwe remix van Forbidden klinkt inderdaad wat frisser en transparanter in vergelijking met de oorspronkelijke versie. Desalniettemin knalt ook deze mix niet de huiskamer in.
De plaat lijdt alleen logischerwijs nog steeds aan dezelfde euvels; de zanglijnen van Martin klinken in tegenstelling tot de vorige worpen met Sabbath vermoeiend en futloos.
Waar op de vorige worpen de ballads nog wel enige spanning bevatten is dat bij een track als I Won't Cry for You niet het geval.
Vreemd genoeg klinken de oudere schijven met Martin achter de microfoon mij urgenter en frisser in de oren dan deze worp. Met Forbidden probeerde Iommi aan te haken bij de heersende trends van destijds; een droge productie, weinig transities, afgemeten zanglijnen en het inhuren van een producer uit de rapscene. Dat Ice-T dan ook nog meedoet in opener Illusion of Power voegt ook niet veel toe.
Echt slecht is Forbidden niet maar het blijft voor mij een van de meest saaie schijven van de heren.
Het is trouwens onbegrijpelijk dat de song Loser Gets It All - wel op de Japanse editie van destijds - niet tot de reguliere tracklist behoorde. In mijn ogen bevat dit nummer met zijn riffs, solo's en gevarieerde zanglijnen alle ingrediënten die ik graag terug had willen horen op de overige nummers van Forbidden.

"Wat mij ook opvalt is dat het geluid ook beter is als ik deze remixversie via mijn smartphone afspeel op de radio op het werk"
Dat valt me überhaupt op met veel cd's van tegenwoordig, lijken beter uit te komen met koptelefoon.

Btw ik vind het zóóó jammer dat het inkomen van de 2d gitaar als "Can't Get Close Enough" start uit de mix is gehaald, dat was echt nog veel meer een wow moment geweest met een goede heldere mix als dit.

Heb zelf pas een nummer of 3 gehoord, mocht ik 'm (nieuwe mix) ooit nog eens kopen dan heb ik nog niet teveel verknald bij het horen van een nieuw product. Wel heb ik het gevoel dat de plaat als geheel (van wat ik heb gehoord) toch wat minder heavy overkomt dan het origineel. De gitaar - net als bij Dehumanizer loei-heavy - daar lijkt wat gas op terug genomen te zijn.

Al een jaar of drie heb ik geen cd speler meer. Ben al lang van plan weer eens een vintage jaren 80 hifi set aan te schaffen. Helaas heb ik de laatste jaren ook te weinig tijd gehad om dit te doen. Dan zou ik beide versies van Forbidden kunnen vergelijken. Lijkt mij interessant. Voor nu rip ik de gekochte cd's op mijn pc en speel ze af in combinatie met goede pc boxen. Dit is natuurlijk niet zo goed als een echte hifi set. Maar die gaat er zeker komen binnenkort.

Na alle berichten over (de nieuwe mix van) Forbidden in de versie van Anno Domini : 1989 - 1995 kan ik het kort houden over het nieuwe geluid: véél liever die dan de oude. Ik ben sowieso geen liefhebber van die opgeblazen jaren '90 mixen, standaard in dat decennium. Een trend die halverwege de jaren '80 inzette met veel galm in het geluid.
Tony Iommi was eveneens ontevreden. In zijn biografie Iron Man liet hij Tjerk Lammers optekenen: "The record company suggested we should use a more hip producer. (...) They said it would give us a bit more street cred (...) The production was dreadful." Voor meer gemopper hierover verwijs ik naar dit heerlijke boek!

Qua songmateriaal ben ik positiever dan menig andere fan. Het is qua riffs en solo's regelmatig genieten, ook al omdat Iommi net als op de voorganger af en toe terugkeert naar de jaren '70 of soms '80.
Zoals in Illusion of Power met z'n heerlijke doomriff, Iommi in geïnspireerde topvorm. Met Ice-T's korte, vervormde voice-over halverwege heb ik geen moeite. En al is Get a Grip niet heel spannend, de hoofdriff heeft aangenaam weg van Disturbing the Priest (op Born Again uit 1983) en de versnelling op twee derde van het nummer is effectief.
De geluidsmuur van Can't Get Close Enough klinkt in de huidige mix als die op Sabbaths Sabotage (1975) en bij de riff van Shaking off the Chains is het alsof die speciaal voor Ozzy Osbourne werd geschreven en niet voor diens opvolger Tony Martin.
Ook het toetsgeluid van Geoff Nicholls profiteert van Iommi's remix, getuige het intro van I Won't Cry for You. Met daarin een práchtige gitaarsolo; kip-pen-vel! Alsof ik terug ben bij Technical Ecstacy (1976).

Met de langzame shuffle en de lange noten in de gitaarsolo's van Sick and Tired klinken warempel vleugjes blues zoals op Sabbaths eerste twee albums. In het uptempo Rusty Angels meer gerekte solonoten en een warm gitaargeluid in de refreinen.
In het titelnummer zingt Martin in het refrein in Osbourneaanse stijl mee met de riff en als na de warme tokkeldelen van (oorspronkelijk slotlied) Kiss of Death dreigende gitaarmuren volgen,, voel je dat het naar een climax toewerkt. Als Cozy Powells stokken en de soms dansende bas van Neil Murray versnellen, volgt die inderdaad. Daarbij mis ik echter een gitaarapotheose, al eindigt het nummer fraai ingetogen en effectieve geluiden van een klok.
Inmiddels is Loser Gets It All het slotlied geworden, maar met het tikkende slot van het vorige nummer had deze bonus beter daarvóór op het album gepast. Aardig, niet spetterend.

Deze versie van Sabbath strandt gedurende de navolgende Amerikaanse tournee. Powell heeft het niet meer naar zijn zin en verlaat op amicale wijze de groep, waarna Bobby Rondinelli terugkeert. Het carpaletunnelsyndroom noopt echter Iommi de tour af te breken om onder het mes te gaan. "When the tour stopped the band broke up and it would be many years before I'd see Tony Martin again," aldus Iommi in zijn bio. De volgende Black Sabbath zou veertien jaar op zich laten wachten en dat onder andere vlag.

Qua Forbidden heb ik een voorkeur voor de eerste helft; de nummers doen niet onder voor die van de vorige albums, waarbij Iommi altijd bij de productie was betrokken, in tegenstelling tot de Ernie C-mix van 1995. Het album wordt in de 2024-versie recht gedaan. En alhoewel Tony Martin nooit mijn favoriet zal worden, zingen kán hij, zo bewijst hij hier opnieuw.

Welk nummer dan? Bij mij weten heeft Ed nooit een solo gespeeld op een Sabbath album. Wel heeft hij het nummer Evil Eye mede gecomponeerd van het album Cross Purposes. Dat ontstond na een spontane jam sessie in Engeland. EVH is daar nooit voor gecrediteerd vanwege label restricties.

Goeie, ik moest er weer even induiken, alweer even geleden dat ik hiermee bezig was. Je hebt gelijk, wat ik bedoelde speelde inderdaad ten tijde van Cross Purposes, niet Forbidden.
Zie dit interview vanaf 3'11", Tony Iommi beschrijft de samenwerking met Eddie in zijn bio 'Iron Man' op p. 292 en noemt het nummer Evil Eye van dat album, Geezer Butler doet hetzelfde in zijn bio 'Into the Void' op pagina 225. Wat je schrijft over de credits klopt helemaal. Nou, dan is dat bij deze gerectificeerd, dank OzzyLoud!

Meen me wel te herinneren dat ik gelezen heb dat Tony Martin zelf wel opnames heeft gevonden in zijn privé collectie met Edje op gitaar, zal jammer genoeg alleen nooit uitgebracht mogen worden.

Black Sabbath – Anno Domini 1989–1995

De box Anno Domini heb ik dit jaar natuurlijk binnen gedaan, met juist die vier Black Sabbath albums die ik nog niet op fysieke drager, in casu cd, had. Mijn geduld werd getest tot het uitkomen van deze prachtige box (en mijn duurste aankoop van 2024). Bedankt, Tony!

Ook ik ben rad van tong geweest over dit album, één bericht van toen zou ik nu niet meer zetten, maar goed, let bygones be bygones. Zondag namiddag is altijd mijn off the grid tijd, geen computer, geen rotphone, geen internet. Dan is het leestijd, eentje van de stapel tijdschriften (Bergen Magazine) of eentje van de stapel boeken. Nu was het tijd voor het begeleidend boekje bij deze box, met hopelijk de nodige info over deze Forbidden.

Voor velen onder ons is dit album niet volledig geslaagd, ook voor mij, maar waardoor? Een aantal berichten van een aantal collega's hier vertellen hierover het nodige, in dat boekje staat nog meer. Forbidden daterende uit 1995, platenmaatschappij die mekkert om een rauwer bij die tijden passender geluid, Ice-T die zijn maat Ernie C als producer introduceert, Tony Iommi die het voor één keer laat begaan, Tony Martin met een wil om zijn teksten en zanglijnen spontaner te zoeken. Ik denk er het mijne van.

En zeker van het volgende, de volgorde der tracks. Pas bij het vierde nummer zet ik mij recht en herken ik een logisch vervolg op de drie voorgaande albums in deze box (Headless Cross, Tyr en Cross Purposes). Over het geluid klaag ik nu zeker niet, ook door het boekje dat vermeldt dat onder andere hierbij het drumgeluid van Cozy Powell (RIP) een flinke opwaardering kreeg en andere zaken naar de achtergrond verdwenen (de toetsen van Geoff Nichols, ook al RIP). Beiden worden met het nodige respect behandeld in dat boekje.

Forbidden? In deze reeks van vier blijft het voor mij “the runt of the litter”, zoek de betekenis maar op, maar in de versie van de box Anno Domini lijkt het dit wel het album dat er het meest op vooruit ging. Een prestatie en geen prestatie tegelijkertijd toch. Het was een nogal prijzige aankoop maar ik heb er absoluut geen spijt van. Dit is een periode van Black Sabbath, nou ja, Tony Iommi, dat de nodige aandacht verdient.

Ik was al even benieuwd naar studio-album nummer achttien van deze heren. Zoals ik het lees is Forbidden blijkbaar aardig verguisd door de meeste fans en zelfs metal-Godfather Iommi zelf. Dat soort controverse wekt altijd mijn nieuwsgierigheid op: kan het zo slecht zijn als men erover schrijft?

Over de productie is al de nodige digitale inkt gevloeid, het meeste in de negatieve zin. Omdat ik toevallig net het geluk heb enkel de gloednieuwe remix van dit jaar te kennen, heb ik op dat vlak geen klachten: alles klinkt krachtig en mooi in balans. Ik heb wel één of twee nummers in de oorspronkelijke versies gehoord, dus ik snap waar die negativiteit vandaan kwam, maar in mijn beoordeling speelt dat verder geen rol.

De line-up van Tyr mocht hier opnieuw aanrukken; dat betekent ten eerste Neil Murray terug op de viersnaar, die zich weer prima vlijt in zijn rol als ritmische ruggengraat en ondersteuning voor Iommi. Cozy Powell zit opnieuw achter de trommels waar hij thuishoort en drukt geregeld zijn stempel met creatieve fills en stevig dubbel baswerk.

Illusion of Power bijt de spits prima af met die typische slepende, omineuze melodieën en gruizige riffs die we van Iommi gewoon zijn. Opvallende dictie van Martin op de strofes, maar het went na een paar keer luisteren, evenals de korte gesproken passage door Ice-T, die niet misstaat in het geheel. Het ontbreekt wel aan een hoogtepunt in de vorm van een gitaarsolo. Get a Grip lijkt qua riffwerk duidelijk geïnspireerd door Zero the Hero (van Born Again). De korte solo halverwege en de versnelling in de laatste minuut zijn de momenten die het meest opvallen.

Can’t Get Close Enough begint met wat saai gitaarwerk en zeurderige zang in de strofes, maar de hoofdriff die ingezet wordt na tachtig seconden is vintage Sabbath. Had zo op Sabotage kunnen staan. Het enige jammere is dat het nummer instrumentaal verder niet veel te bieden heeft. De gitaarfills en -solo zijn dan nog het snuifje peper dat voorkomt dat het nummer flets wordt. Shaking Off the Chains heeft mij vanaf het begin wél kunnen bekoren. Hier gooit de creepy openingsriff me terug naar de eerste twee albums, met Martin die zoals Ozzy zijn zanglijn volledig afstemt op de gitaar. Waar ik helemaal los ga, is bij die snelle riff: wat een beest, zeker wanneer Powell dan nog eens het tempo verdubbelt op de drums!

I Won’t Cry for You toont dat Forbidden eigenlijk een mengelmoes is van de verschillende tijdperken en stijlen van de groep. Deze past in het rijtje ‘power ballads’ die vooral sinds midden de jaren ’80 opduiken op Sabbath-platen, zoals bijv. Dying for Love op de voorganger. Dit zijn gewoonlijk niet mijn favoriete songs en ook hier is dat niet het geval, met Martin die bij momenten weer zijn innerlijke Coverdale kanaliseert, al maakt een geladen solo van Iommi zoals we er hier weer een kleintje krijgen gauw veel goed. Guilty as Hell trapt met een vette hoofdriff de deur in en is verder best prettig om naar te luisteren, maar maakt niet helemaal de belofte van de eerste seconden waar.

Sick and Tired is met afstand het meest puur bluesy nummer van het album, en ook de plek waar Iommi het meest de ruimte krijgt om als solist los te gaan (zoals bijv. Heart Like a Wheel op Seventh Star), ruimte die hij gretig benut vooral in de tweede helft en waar ik van geniet met volle teugen. Rusty Angels heb ik niet zo veel over te melden: een aardig, maar eerder onopmerkelijk nummer.

Het titelnummer is een vinnige knaller, met vooral die riff na het refrein (en de oerkreet van Martin) die hard binnenkomen. Het is echter Kiss of Death dat zich mag kronen tot mijn favoriet van het album. Prachtig samenspel tussen akoestische gitaar, bas en de stem van Martin contrasteert met het hardere riffwerk waar het mee wordt afgewisseld, vooral vanaf minuut vier wanneer het echt ontbrandt. Alleen: daar had écht een scheurende solo moeten staan na het laatste refrein, wat een zonde! In plaats daarvan maken we de cirkel rond met de mooie coda, maar toch blijf ik een beetje op mijn honger zitten.

Nu ik Forbidden een tiental luisterbeurten gegeven heb en de tijd om te bezinken, moet ik besluiten: het valt met de songkwaliteit best wel mee. Meer nog, Cross Purposes ontloopt Forbidden eigenlijk niet enorm (dat zegt voldoende over hoe dicht albums 11 t.e.m. 17 in onderstaande rangschikking voor mijn gevoel bij elkaar zitten). Beide albums hebben eigenlijk geen echt slechte songs; het voornaamste euvel is dat het zelden veel meer wordt dan gewoon prima, zeker bij Forbidden. Daarom blijft het ook niet echt hangen, noch nodigt het uit om terug te komen voor de zoveelste luisterervaring.

Jammer dat Tony Martin niet nog één hoogvlieger als laatste wapenfeit op zijn naam mocht zetten, maar tegelijkertijd vind ik ook niet dat dit album het verdient om als zwart schaap uit het Sabbath-oeuvre bestempeld te worden, toch niet in de remix-versie van dit jaar. Voor mij blijft die titel gereserveerd voor Born Again – ten minste tot ook dat album een facelift krijgt, wie weet?

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Headless Cross
8. Tyr
9. Vol. 4
10. Seventh Star
11. Cross Purposes
12. Dehumanizer
13. Technical Ecstasy
14. The Eternal Idol
15. Never Say Die!
16. Sabotage
17. Forbidden
18. Born Again