Venom - Welcome to Hell (1981)

Toen ik me deze op een rommelmarkt (en op vinyl) had aangeschaft en hem thuis voor 't eerst beluisterde dacht ik: "Dit klinkt exact als Motörhead op 78-toeren!"
Het was één van de meest barbaarse dingen die ik tot dan toe gehoord had (ik moest nog kennis maken met bands zoals Morbid Angel en Slayer).
Deze beluister ik slechts héél af en toe nog eens, maar als ik hem dan nog eens opzet, dan ben ik altijd weer gecharmeerd door het ouderwetse en rommelige gescheur dat op het debuut van deze toch wel legendarische groep te horen is.

Je omschrijft perfect mijn gevoel bij deze plaat, het is een hoop kabaal met een erbarmelijke productie, maar het heefd wat, de nummers zitten goed in elkaar en het ik lekker rauw, luister mar eens naar At War With Satan die is al een stuk beter.

Het album "Black metal" was al beter geproduceerd, maar het niveau van nummers als "Red light fever" zijn -in mijn ogen- nimmer meer gehaald door Venom.
Indertijd was dit de "T-splitsing" voor veel metalheads, de ene groep ging linksaf en bleef bij de traditionele metal, de andere groep ging rechtsaf en ontdekte steeds meer gave dingen...

Toch heefd Venom zelf ook nog wel redelijk vernieuwende dingen gedaan, niet zo zeer qua stijl, maar zij waren wel een van de eerste bands met een zo'n massive live show, en ook waren ze een van de eerste metal bands die zich aan een concept album waagde (at war with satan), hoewel het wel om een kant van de plaat ging maar toch.

Ik heb ergens een live-cover van Witching Hour, gespeeld door Machine Head, gehoord, echt een goed nummer.

Gekocht nadat ik "Poison" gehoord had op de radio (ik denk bij Alfred Legarde's Beton uur op de VARA). NEAT Records had toen een aardig aantal leuke bands onder contract, zoals bijvoorbeeld Raven.

Echter, dit was totaal anders. Toen viel dit echt bij mij onder de catagorie HERRIE, maar ik vond het wel leuk om te hebben. De plaat is op zijn zachst gezegd rommelig geproduceerd, sommige tracks klinken alsof ze in een kelder zijn opgenomen. Je zou haast gaan twijfelen aan je geluidsinstallatie. Maar andere tracks klinken weer beter.

Maar aan de andere kant, de nummers zijn eigenlijk nog geen eens zo slecht. Als je door de slechte productie en geluidskwaliteit heen hoort, zijn er nummers, die best leuk in elkaar zitten, zoals "Live like an angel", "Angel dust" en "Red light fever".

En hoewel de toenmalige gitarist Mantas zei niet van solo's te houden, zijn ze toch hier en daar verstopt in de nummers.En verdacht ik hem ervan, dat tie heel behoorlijk met zijn instrument overweg kon, als hij dat wilde.

Sommigen namen de band heel serieus, ik heb ze altijd met een grote korrel zout genomen. Hun hele pose was maar een gimmick. Blijft overeind, dat ze volgens mij (en volgens vele anderen) wel de grondleggers zijn van de Black Metal richting. En zo zou ook hun tweede album gaan heten. En daarom is het alleen al, leuk om dit in bezit te hebben, en bij tijd en wijle nog eens te draaien. For old time's sake !!! Op vinyl.

Dit kwam onlangs voorbij op de iPod en ik kon een dikke grijns niet onderdrukken. Wat een heerlijke teringherrie maakte het Britse gezelschap. Het was toen wel baanbrekend, maar in dat opzicht zijn we nu al vijf stappen verder in de ontwikkeling van extreme muziek. Welcome To Hell, Poison, Live Like An Angel/DIe Like A Devil, Witching Hour en 1000 Days In Sodom zijn allemaal leuke nummers met heerlijke simpele teksten tegen een rommelige muzikale achtergrond. Niet al te serieus nemen deze band, dan blijft het leuk.

klopt.

Venom luister je omdat het zo heerlijk.....vuil en smerig is

Jaren geleden, ik was 17, had ik een baantje bij Albert Heijn als vakkenvuller ( wie herkent 't niet?!).
Coco Records te Zaandam was mijn favoriete place-to-be als ik weer wat "BETON" wilde aanschaffen van mijn AH munten.
Ik hoor de eigenaar nog zeggen; Hé, D, je bent toch zo gek van Raven en Motorhead, ik heb nou wat en het heet Venom.
Hij zette het op en ik vond het helemaal geweldig!!
Die grafstem, die scheurende gitaar ( hoewel ik Mantas ervan ver-
denk dat ie echt kan spelen) en die wegwerp-productie!
Nummers als Welcome to Hell en 1000 days in Sodom bleef ik draaien.
En het mooiste was, mijn kerkelijke moeder dacht dat Lucifer en ik een pact in mijn slaapkamer aan het smeden waren.
Nu, in 2008, luister ik nog heel af en toe naar dit album en kan ik een lichte glimlach niet onderdrukken.
Ach, in 1981 had ik nog geen lang haar, deed het matig op school, was a-sportief, lag niet helemaal lekker bij de andere sexe, maar...ik had VENOM!! Ultiem jeugdsentiment!

Dit album moet voor mij toch wel de slechtste productie hebben die ik ooit op een album heb gehoord: Het klinkt net alsof dit album in een kelder is opgenomen, de drums klinken net als kartonnen dozen en het geheel klinkt gewoon erg rommelig (vooral muzikaal gezien).
Vreemd genoeg heeft dat ook zo zijn charmes en is het album toch aardig beluisterbaar, en er staan best wat lekkere nummers op (Welcome To Hell, Poison, Live Like An Angel, Witching Hour, 1000 Days In Sodom). Geen wereldplaat, maar wel geinig om af en toe naar te luisteren.

De "slechte" productie interesseert me helemaal geen bal. Lekker puur, eerlijk en rauw! Dit is geluid van onze vunzige duistere dierlijke kant...precies die dingen waar de gecultiveerde burger voor wegrent. Dit is puur Metal; een keerpunt in de metalgeschiedenis, want dit was ook een blauwdruk voor wat even later Thrash ging worden! Favoriete nummers voor mij zijn op deze Metalklassieker: Sons of Satan, Live like an Angel, Die lik a Devil, Witching Hour, In League with Satan + de geniale bonustracks. Rauwe en donkere sound op de hele plaat...heerlijk! Dit is Black Metal! Dimmy Borgir etc. is songfestival spul.

Begin jaren '80 werd ik door mijn broer aangestoken met het hardrockvirus, meer bepaald met Iron Maiden, Judas Priest en Saxon. Mijn ouders vonden dat uiteraard maar niets voor hun jongste zoon (ik was 11) Wij waren immers een katholiek gezin, en hardrock was van de duivel.



Op een kwade dag kwam mijn broer thuis met drie zorgvuldig ingepakte platen: "Rock Until You Drop" van Raven, de 12" van Jump in the FIre (Metallica) en deze plaat van Venom. Dit moest uiteraard strikt verborgen blijven voor mama. Deze platen draaiden we dan ook in het geheim. Waarschijnlijk daarom dat ik bang was voor deze plaat. In mijn ontdekkingstocht naar harde muziek was dit mijn eindpunt, of eigenlijk al een stap te ver.
Zoals Confessor het zo mooi omschrijft:



Ik ging dus linksaf, de NWOBHM achterna; een stroming die eind jaren '80 doodbloedde, als u het mij vraagt.

Ik geef geen sterren voor deze plaat, want hoewel ik me nog goed kan herinneren wat voor impact Venom op mij had, heb ik geen idee meer wat voor 'muziek' erop te horen was.

Leuk verhaaltje Jumpjet! Ik ben toendertijd mee rechtsaf gedraaid, (alhoewel ik de linkerkant ook niet uit het oog verloor) en sluit me aan bij de meest enthousiaste commentaren hierboven.

Venom heb ik een hele poos links laten liggen. In ieder geval de eerste twee albums verdienen dat niet. Onlangs weer eens gedraaid en dat gaf een gevoel van thuiskomen.
Het onheilspellende 1000 Days In Sodom blijft mijn favoriet.

Eerste twee Edwynn? Je vergeet At War With Satan. In mijn ogen veruit het beste wat Venom gemaakt heeft.

Op de eerste twee platen staan in mijn nog een aantal mindere nummers, zeker op Black Metal (Teachers Pet en don't burn the whitch)

Ik ken At War With Satan afgezien van enkele nummers (Rip Ride, Stand Up And Be Counted) eigenlijk helemaal niet. Dus daar kan ik niet over oordelen.

Dan is dat bij deze mijn tip van de maand aan jou. Wanneer je de eerste twee albums goed vindt dan ga je At War With Satan zeker waarderen.

Ga het zeker eens proberen.

Ik vind At War With Satan lang niet zo goed als de eerste twee. Dat lange titelnummer is nogal een draak. Venom heeft trouwens veel mindere albums, sommige zelfs rotslecht. Echt wel de moeite ook is Prime Evil. Maar dit heerlijk rauwe en rommelige debuut hebben ze nooit meer overtroffen.

Venom moet het wel voor een groot deel hebben van die rommelige productie, anders valt veel te veel op hoe muzikaal beperkt ze zijn. Veruit het meeste van Venom vind ik rotslecht, alleen de eerste drie platen vind ik erg lekker, en the Waste Lands en metal Black vind ik nog wel aardig.

Zeer geslaagd debuut. De plaat gaat blijft boeien. In Sons of Satan zit meteen al totaal geen melodie, schitterend! Welcome to hell is qua riff niet bijzonder maar de heren bakken er een leuke song van.
In Schizo hoor je haast vaag wat melodie. Mayhem with mercy vormt een mooie overgang naar het vuige Poison. Live like an angel(Die like a devil) is een haast punk-achtige klassieker. De mooiste nummers blijven toch Witching hour en 1000 days in Sodom. Het snoeiharde Angeldust mag er wel wezen en In league with Satan is een echte klassieker. Red light fever heeft een vreselijke herriesolo en is weinig ritmevast. De bibliotheek had vroeger de originele Neat persing. De herdruk van Roadrunner viel qua geluid vreemd genoeg tegen. Op cd klinken de Venom remasters prima.

Het gitaargeluid klinkt alsof het afkomstig is uit een afgesloten graftombe.
Ook niet onbelangrijk voor de sfeer.

Heerlijk chaotisch sfeertje wordt hier neergezet (voornamelijk door de beste kutproductie aller tijden). Ik trek het wel

[Nostalgische Sir waarschuwing]

Twaalf jaar was ik toen dit album uitkwam en een tijdje later kreeg ik een paar songs op cassette cadeau van een goeie vriend van mij, ik twijfel of het één of andere verzamelaar was met meerdere groepen erop en hun bijdrage was - dacht ik - Welcome to Hell en In League with Satan of ik moet er ferm naast zitten. Mijn tapes heb ik begin dit jaar eindelijk weggedaan. Ik herinner me dat ik grote ogen trok bij het beluisteren hiervan en nu vind ik dit o zo leuk: rommelig, dissonant maar meer "evil" dan vele latere Black Metal groepen. Zij zijn toch verantwoordelijk voor een enorme kentering in de metal en dit blijft een heerlijk album, omwille van de "in your face" mentaliteit van deze groep. Ze gaven er niet om wat je van hen dacht, vies, vuil en vettig, dat krijg je op dit waardevol tijdsdocument. Klassieker? Vaneigens dadde! Wild album en ik kan hiervan nog altijd genieten!

[/Nostalgische Sir waarschuwing]

Venom is een lachwekkend bijeengeraapt zootje, wat een baggerband en muziek! Snap echt niet wat metalliefhebbers hier ooit in zagen. Deze band viel absoluut niet serieus te nemen.

Dit lijkt me meer iets voor op de artiestenpagina.

Maar kort: Wat Black Sabbath voor tradtitionele heavy metal is, is Venom zo'n beetje voor black, thrash en speed metal. In die zin zijn ze dus zeker serieus te nemen. Hun imago niet, maar daar is Venom niet alleen in. Dat imago doet overigens niets af van hun invloed maar draagt er nog aan bij.

Muzikaal zagen niet alleen liefhebbers maar ook veel muzikanten er wat in. Het is 1981, NWoBHM overspoelt het metal landschap en een van de sterkste aandrijfkrachten daarvan is Venom.

Samen met Motörhead de belangrijkste vaandeldragers in de ontwikkeling van de meest rauwe en brute metal variant. En als je even kijkt hoe die tak vandaag tot een gigantische boom is uitgegroeid, dan zou het toch niet zo moeilijk te snappen moeten zijn dat je muziekhistorisch gezien niet om Venom heen kan.

Dat het niet in de smaak valt is een persoonlijke kwestie.

Ik vind het nogal een ongenuanceerde uitspraak. Met 0,5* is het wel zo helder als tenminste met argumenten onderbouwd wordt waarom de stem zo laag uitvalt.

Oke, Kronos en Stijn Slayer, ben misschien wat kort in de bocht geweest met mijn mening vandaar dat ik het nu toch maar even moet toelichten. In de tijd dat de NWOBHM de kop opstak kocht ik heel veel platen zoals die van Angel Witch (een van de beste), Iron Maiden, Saxon, Raven,Jaguar, Bitches Sin etc. Was zeker toendertijd een liefhebber van Speedmetal en Trashmetal (Metallica,Slayer,Exodus,Testament,Flotsam and Jetsam) dus kan het echte harde werk zeker waarderen. Nu terugkomen op Venom. Neem het nummer Welcome to Hell, de muziek klinkt dof, het nummer is zo simpel als wat, het lijkt wel of iedereen maar wat doet ( de drummer begint halverwege het nummer als een gek op zijn lege dozen te rammelen ( zo klinkt het tenminste) en de teksten zijn van een bedroevend niveau, 110 x Welcome to Hell of zo iets. De zanger is ook van een abominabel niveau maar goed dat hoort een beetje bij deze muziek.
Sons of Satan moet een speedmetalnummer voorstellen maar het tempo moet na een minuut al naar beneden en het klinkt als een rommelig zootje, de solo is van een bedroevend niveau. De zang doet weer pijn aan je oren.Schizoid klinkt als een goedkoop Motorhead nummer en niet minder. Mayhem With Mercy een rustpuntje hoef ik ff die zanger niet te horen. Poison klinkt weer allerbelabberdst, de muzikanten kunnen gewoon niet fatsoenlijk samenspelen! Wel zo kan ik nog wel even doorgaan maar ik kan gewoon niet meer pijniging aan mijn oren verdragen. Nee, dit gedrocht krijgt beslist niet meer dan 0.5 sterren. En beste metalliefhebbers dit heeft niet alleen met smaak te maken maar ook van het gebodene.

Maar het heeft juist alles met je smaak te maken want de punten die je opsomt zijn geen objectieve criteria.

Dit klinkt gewoon zoals het hoort te klinken. Net zoals bij punk is het van geen belang dat het langs alle kanten rammelt en dat we geen virtuozen (zoals bij Dream Theater) bezig horen. Het gaat hier om de houding en het gevoel, niet om de muzikaliteit.

De nummers achter het lawaai zijn nog niet eens zo slecht. Er zit wat rock 'n roll in.

Je noemt overigens Slayer. Hun imago was al even lachwekkend en de muziek ook maar een hoop lawaai volgens velen. Van Tom Araya kan toch niet gezegd worden dat hij goed kan zingen. Hij roept en schreewt maar wat terwijl de andere bandleden hun instrument verkrachten. Zoiets, volgens velen.

Wat is dan eigenlijk objectief Kronos? Iets wat gebaseerd is op feiten! Ik heb enkele dingen opgenoemd die volgend mij feiten zijn, je hoort toch dat het rommelig klinkt, dat de productie slecht is,dat de zanger Welcome to Hell vaak herhaald. Of ligt dat aan mijn oren. Natuurlijk Slayer is misschien niet zo`n goed voorbeeld ( zou ik nu dus ook niet meer kopen) en daarvan heb ik een cd ook beoordeeld maar wel wat hoger. Toch drumt zo`n Dave Lombardo 10.000 keer beter als die drummer van Venom! Dat sommige mensen van Black Metal houden oke ( mijn pakkie aan is het niet) maar dan is Venom toch wel een zwakke broeder in het genre. Je schrijft dat de nummers achter het lawaai nog niet eens zo slecht zijn, hoe kan je er dan 4.5 sterren voor geven? Dan had er moeten staan, deze band krijgt 4.5 sterren vanwege de fantastische nummers.