Faith No More - King for a Day, Fool for a Lifetime (1995)

Oh nee, ik houd ook heel erg van de hardrock invloeden op deze hnzm, en bij uitbreiding al hun andere platen Ricochet, Digging the grave, The gentle art of making enemies en het meeslepende Just a Man zijn mijn andere favorieten hier. Evidence vind ik gewoon echt een topnummer ondanks de duidelijke softere jazzy kant. Heerlijk muzikaal en zit erg slim in elkaar met de overlappende keyboard en gitaren. Maar elk zijn keuzes en favorieten natuurlijk

Wat heeft Evidence met jazz te maken? Ik vind het meer een soft-r&b/soul song. Zo zie je maar dat iedereens referentiekaders anders zijn.

Dat is ook tevens de kracht van Faith No More, de setting en arrangementen van Evidence ademen een lichte jazzy setting maar je hoort ook zeker r&b/soul achtige accenten terug in de song. Het maakt wat mij betreft Evidence trouwens tot een van de beste nummers in het oeuvre van de band.

Meesterwerk. Punt.

jammer dat je weer weg bent, maar toch kan deze kwestie ook bij anderen leven. 'Evidence' doet mij meer denken aan bv. de George Benson jazz stijl, zeker met dat lekkere (solo)gitaarwerk (octaafjes). Jouw referentie was eigenlijk nooit in me opgekomen, maar zit ook wel iets in. Kortom: kom je gauw weer eens buiten spelen, Michiel?

Alsof ik er met nieuwe geheel oortjes naar luister, wat zitten veel nummers hier toch geweldig in elkaar.

'Get out', 'Take...' en 'The last...' ga ik in het vervolg inruilen voor 'Greenfields'.

Faith No More op hun best. Ricochet, Ugly In The Morning, What A day, Ugly In The Morning, Digging The grave, heerlijk album. De eerste helft van de jaren negentig was een erg fijne tijd voor de liefhebber van de betere muziek:)

Faith No More, toen inmiddels een internationaal succesnummer, heeft er schijt aan en gaat alle kanten op waar ze zin in hebben, waardoor het niet als een geheel aanvoelt, maar een verzameling tracks van verschillende bands - ware het niet dat Mike Pattons zang en de sound het nog bij elkaar houden.

'Take This Bottle' is zelfs het minste nummer in hun discographyie van 'Angel Dust' t/m 'Album of the Year', maar er zitten tegelijk de een aantal van hun grootste krakers tussen (bv. 'Cuckoo...', die ik helaas niet meer aan kon vinken, of 'Ugly, of... etc.), dus dat is allemaal makkelijk te vergeven.

Ditmaal nog eens in z'n geheel, van a tot z (m.u.v. een klein stukje 'Take...'), geluisterd.


Vette 9.

Faith No More ging na de toetreding van Mike Patton en de release van The Real Thing tot de grote jongens behoren. En vreemd genoeg bleek het non-conformistische karakter van de band een kracht te worden. Angel Dust, de voorganger van King for a Day bleek een voltreffer te zijn, een plaat die alle grenzen van de metal wel leek te verkennen. De heren kwamen er mee weg. Sterker nog; King for a Day bleek nog dwarser van aard te zijn. Hoewel mij niet alles boeit van deze plaat - enkele songs vliegen volledig uit de bocht en vind ik niet fijn om aan te horen - staat er genoeg fraais op om te spreken van een intrigerend schijfje.

Een maat van mij had Digging the Grave of Ricochet als single aangeschaft, deze nummers boeiden mij maar matig. Ik ging bij Evidence volledig voor de bijl. Een a-typische maar o zo typisch Faith No More nummer. Al croonende worstelt Patton zich als een krolse kater door een jazzy arrangement; ik kan er geen genoeg van krijgen. Naarmate de plaat vordert gaat het songmateriaal meer leven bij mij, zeker de 2e helft is sterk te noemen.

Op het ironische Album of the Year lieten de heren de gekte varen ten faveure van toegankelijker songmateriaal, ik weet dat veel fans destijds lichtelijk teleurgesteld waren over dat album. Men miste de doorgeslagen manie van Patton, de dominante en tegendraadse ritmes en het verrassingselement. Met Angel Dust en King for a Day komt de liefhebber van grenzeloze alternatieve metal echter stevig aan zijn trekken.

De bonustracks, met name de covers 'Greenfields' (The Brothers Four) en 'I Started a Joke' (Bee Gees) al eens gecheckt, milesdavisjr?

Vreemd genoeg vind ik die nummers weer een stuk minder. De lijn tussen kunst en kitsch is altijd al heen dun geweest bij de band, deze nummers zijn mij te kazig.

Vreemd, idd. Van mij hadden ze een aantal nummers op deze plaat mogen vervangen. Wat vind je dan van 'Take this bottle'? Niet te kazig?

-edit- 'Evidence' is idd een geweldige track, had ik een tijd lang aangevinkt staan.

Ik heb hetzelfde als milesdavisjr
Ik vind angel dust trouwens veel sterker dan deze, al halen de meeste nummers nog wel een voldoende bij mij en blijft deze plaat redelijk overeind.

Take This Bottle ben ik ook niet wild van. Het aalgladde Easy kan ik dan wel weer prima hebben. Veel ligt ook aan Patton en wat hij er van brouwt. Als het om Faith No More gaat en en mijn favoriete songs ben ik uiterst inconsequent, waarschijnlijk hadden de heren dat ook niet anders gewild.

Voor de rocker met een brede smaak.

ik kende Easy en Epic vaag en was 13 jaar in 1995.

Ik werkte de hele zomer in Limburg als prei poter als kleine kiddo voor een gaar loon...eind van de week kocht ik deze cd (met cap die ik erbij kreeg als actie) nadat ik "digging the grave" op mtv zag...wat een gruwelijke plaat...Angel Dust en deze zijn favo.

Veel aan het draaien, de laatste tijd.
‘Star A.D.’ krijg ik niet meer uit m’n kop. En ‘The Gentle Art…’

Was de voorloper van Album Of The Year eigenlijk niet Album Of The Year? FNM schiet hier alle kanten op en dat doen ze zeer verdienstelijk. Evidence is en blijft een altijdgroene.