Faith No More - King for a Day, Fool for a Lifetime (1995)

Het begin van het einde van Faith No More. Er staan zeker een aantal goede nummers op, maar de plaat heeft duidelijk een paar zwakke momenten. Toch 3,5*.

Inderdaad nog wel een aantal erg goede songs, zoals Digging The Grave en King For A Day. Ach, toch vier sterren dan maar.

deze cd kan lang niet het niveau halen van de vorige cd's ik had deze blind gekocht en was zwaar teleugesteld, er staan heus wel goede nummers op, maar verder is het niet faith no more waardig jammer dat ze niet op het hoogtepunt zijn gestopt ( Angel Dust) 3*

Zwakke momenten? Niet akkoord hoor!!!
Vind het een prachtplaat.. en het is dan ook mijn favoriete FNM plaat... tja, ik ben wellicht de enige die Angel Dust énorm goed vind, maar niet hun beste?

Wat mij betreft is de FNM top 3:
1. King for a Day, Fool for A Life time
2. Angel Dust
3. Introduce Yourself

"Album of the Year" was meer een soort herhalingsoefening van "King for a day..;"

Ik heb mijn stem voor deze plaat een paar maanden al een halfje omhoog gegooid. Hij was bij herbeluistering toch wat sterker dan ik mij in eerste instantie meende te herinneren.

Het heeft even geduurd, maar dit is nu mijn favoriete FNM plaat. Ik vond 'm eerst heel erg tegenvallen.

Superfijn die afwisseling.

Patton is de koning, maniakaal en als een koorknaapje zingen....lekker felle plaat van faith no more met een aantal mooie ballads...

Zonder Caralho Voador, Take This Bottle en Star A.D. had ie een stuk sterker geweest.
Digging the Grave, Enemies en het titelnummer zijn prachtig mooi.

door dit album ben ik Mike Patton gaan haten, wat later gelukkig weer over is gegaan...maar dit trek ik niet...heb het altijd een rot plaat gevonden, zeker een tegenvaller naar albums zoals the real thing en angel dust.

Ik vind dat dhr. Patton hier juist een paar tours de force van jewelste neerzet. Prima album, doet weinig onder voor de voor de voorgaande platen.

Ik vind dit zeker nog een goede plaat, met een paar van de meer extreme Patton-uitstapjes (al een beetje bungle?). Live heb ik ze toendertijd ook gezien, er liepen vrienden van me weg omdat hij ineens schreeuwde ipv. zong en over de grond rolde. Ik vond het eigenlijk wel gaaf
Alhoewel hij angel dust niet benaderd, komen sommige nummers wel dichtbij, zoals The Gentle Art of Making Enemies, Digging the Grave en King for a Day. Bovendien hebben ze hier met evidence hun zwoelste ballad ooit te pakken
Een 4*

Vond het een kutplaat.
Maar, vooruit, ik geef het nog een kans. Ik heb m namelijk wel. Dus ik zal m nog eens wat rondjes laten draaien.

I'll be back.

Ik heb hem ook origineel en alleen Ricochet, Evidence en King for a Day zijn de nummers die met wel doen plezieren... verder is het inderdaad een mager album.

Wisselende kritieken hierboven, en ik kan me het goed voorstellen. Deze plaat gaat af en toe behoorlijk 'over de top'. 'Angeldust' en 'The Real Thing' waren vrijwel over de gehele linie stevige rockplaten. Op dit album is het toch even anders, er wordt hevig geëxperimenteerd met andere stijlen. Soms pakt het goed uit ('Evidence'), soms iets minder ('Star AD') en soms helemaal niet ('Caralho Voador'). Maar de rocknummers maken veel goed, ze zijn overstuurder ('Cuckoo for Caca') en spannender ('Ricochet') dan ooit, en nodigen ook vaak uit tot meebrullen ('Digging the Grave'). Ook het dranklied 'Take This Bottle' vind ik uitermate geslaagd. Maar als totaalpakket is het toch iets minder dan 'Angeldust', maar ja, die is ook moeilijk te overtreffen, laat staan evenaren. 3,5*

Hmm, ik vind Star AD en Caralho voador eigenlijk allebei wel erg fijne nummertjes. Het titelnummer, dat je niet noemt, is hier trouwens ook één van de beste.

King For A Day is zeker een van de beste nummers die hier op staan ja..
Gentle Art Of Making Enemies trouwens ook, Cuckoo for Caca is misschien leip, maar wel lekker. Hetzelfde geldt voor Ugly In The Morning, waar Mr Bungle al om de hoek komt kijken

Angel Dust is een album wat ik altijd wel kan draaien ; Voor deze moet ik wat meer in de stemming zijn. Waar Angel Dust al best gevarieerd was, is dit een doldwaze achtbaanrit.

Het al eerder gememoreerde Cuckoo for Caca is een compleet geschift nummer. Mike Patton schreeuwt de longen uit zijn lijf. En Oh wat is hij lekker.

Over geschift gesproken : The Gentle Art of Making Enemies is niet helemaal politiek correct. Maar weer Oh wat is hij lekker.

Andere hoogtepunten zijn Ricochet, Digging the Grave, King for A Day, What a Day en Just a Man.

De enige tracks die mij niet echt veel doen zijn The Last to Know (een beetje nietszeggend nummer, vrij uniek voor Faith No More) en Caralho Voador (kabbelt iets te veel voort). Ook Take This Bottle is iets te veel een herhalingsoefening ; We hadden tenslotte RV al op Angel Dust.

Met het hierna verschenen Album of the Year bleek wel dat de pijp een beetje leeg was bij de band, maar dit album blijft erg goed.

Faith No More op zijn best. Patton gebruikt zijn volledige stembereik. De songs zijn zeer divers en maakt dit dus een gevarieerde plaat. Intimiteit, woede, ballad, episch,... alles komt aan bod.
Dit album verveeld nooit waardoor je deze niet beu hoort.
Onderschat album.

helemaal eens Ofzo; destijds wel een tijdje aan moeten wennen. Veel harder en veel minder makkelijk in het gehoor dan de voorgangers. Echt groeiplaatje.

Toffe plaat.
Haalt niet het geniale niveau van Angel Dust, daarvoor is het net een tikkie te onevenwichtig, maar toch een onmisbare plaat.
Patton is hier op z'n gekst.

Sluit me hier volledig bij aan. Zeer onderschat album en misschien ook wel onderschatte band. Patton laat op dit album echt horen dat hij een van de beste en gevarieerde zangers is.

Qua geluid lijkt dit wel een meer logische opvolger van The Real Thing dan Angel Dust: Faith No More kiest hier weer voor een meer directe aanpak en laat Mike Patton op zijn best horen. Er is genoeg te genieten op dit album: Evidence is het beste zwoele FNM nummer en Digging The Grave een lekker rag-nummer. Als kort tussendoortje doet What A Day het ook voortreffelijk en op Cuckoo For Caca horen we Mike Patton totaal los gaan. De kracht is hier de variatie en de directe aanpak.

Beste plaat aller tjden met Ricochet als beste nummer aller tijden..

Ricochet zeker een fantastisch nummer! Maar kenners van deze band weten wel beter... Angel Dust was da mastahpiece, toen werd het minder. minder en minder.. helaas.

In de generale opinie is dat zo ja, voor mij was dit album het hoogtepunt, gevolgd dus door angel dust.
Jammer dat Mike Patton's solo project (bv. Tomahawk) niet als zodanig doorgebroken is, fantastische zanger.

Dit album zal altijd wel in de schaduw van zijn voorganger blijven staan. Ik weet niet of dit terecht is. Ik vind Angel Dust echt een geweldig album en is zeker een monument in het rockgenre. Toch is deze King for a Day zeker niet minder goed. De kracht zit hem in de diversiteit van de songs. Ricochet vind ik ook het prijsnummer: It's always funny until someone gets hurt. And then it's just hilarious!
Cuckoo for Caca is ook een erg lekker nummer. Last to Know idem dito. Over het titelnummer is al terecht genoeg gezegd. Wat dit album ook zo mooi maakt is het afsluitende Just a Man. Heerlijk refrein, lekker opzwepend. Het koor maakt het nummer compleet. Dik 4,5*.

Geweldig album, eigenlijk.
Vond het destijds niet hun beste album, maar in de loop van de jaren zet ik deze plaat met het meest plezier op!

Er staan ook wel erg sterke tracks op, King For A Day, What A Day, Star AD, Art Of Making en Digging the Grave of Evidence.. helaas staan er toch erg veel matig tot zwakke nummers op, van die rare latin sound erin of gewoon slappe camp zoals Just A Man. Ik blijf het erg onevenwichtig vinden, waar Angel Dust toch ook in zijn flauwheid nog erg sterke tracks weet te bieden.

Ook dit is weer een heerlijk FNM album.

Ligt wat mij betreft in het verlenge van AD. Iets minder goed, maar ook weer erg veel afwisseling.

Gewoon de beste van FNM.
Ook een echte groeiplaat.