Nina Simone - Silk & Soul (1967)

Zo goed als hét album van Nina Simone dat (het dichtst) in de buurt komt van soul - High Priestess of Soul is gewoon jazz - al is ook dit album grotendeels meer jazz dan soul. Niet dat we daar rouwig om hoeven te zijn, want Simone is niet het soort vocalist dat die met bombastische (soul-)nummers hoeft, of liever gezegd moet uitpakken, want dat gaat ten koste van haar kwaliteiten als zangeres. Daar is de opener It Be’s That Way Sometime al gelijk een mooi voorbeeld van. Hoewel het geen slecht nummer is, is het wel één van haar beduidend mindere nummers uit haar gehele discografie. Het klinkt soms geforceerd, á la Aretha Franklin, alleen kan die er mee wegkomen. Gelukkig is alles wat volgt een stuk aangenamer, waaronder het enige "échte" andere nummer dat onder soul valt te scharen: Some Say.

Het zal echter vast niet verbazend zijn dat het prijsnummer I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free is. Wat zij met dit nummer doet is meer dan het slechts naar eigen hand zetten; ze maakt er een ware sensatie van in al haar eenvoud. Niet voor niets is dit uitgegroeid tot een anthem voor (het strijden voor) mensenrechten. Bijna zou dit nummer alle andere nummers overschaduwen, ware het niet dat er nog twee prachtige juweeltjes zijn waarin Nina Simone jazz verbindt met klassieke muziek. Consummation, dat door Nina Simone zelf werd geschreven, en Turning Point bedoel ik. Die laatste is sowieso één van m'n favorieten uit haar oeuvre. Aanvankelijk lijkt het op een kinderliedje, maar de luisteraar zal snel ver-nemen dat dit veel dieper gaat dan dat. Het ontpopt zich tot een nummer waarin de vraag / oorzaak van het ontstaan van racisme wordt gesteld, en het einde laat je sprakeloos achter. Zo mooi, maar zo triest.

Behalve deze drie prachtige nummers staat er wel meer op Silk & Soul dat het album de moeite waard maakt, waaronder een zeer leuke versie van Dusty Springfield’s The Look of Love en het (liefdes)liedje Turn Me On, waarvan ik eerlijk moet bekennen dat ik de versie van Norah Jones die 35 jaar later werd uitgebracht in 2002 nóg mooier is. De oorspronkelijke intentie van het album is niet zo goed gelukt, het zou een soul album moeten worden en dat is het niet, maar verder ondanks dat gegeven is 't wél weer een mooi album geworden. Misschien had ze de plaat beter kunnen opnemen in Detroit, Memphis of Muscle Shoals. Je hoort aan de stijl dat dit in New York is opgenomen, maar ach, ik ben zeer tevreden.

Album van Nina Simone dat het meest in de buurt komt van de soulmuziek. Vaak gehoord: “Als dit eens in Memphis opgenomen zou zijn.”
1. It Be’s That Way Sometime – Ik hoorde Nina nog nooit zo soulvol. De instrumentatie is volledig soul en de eigenzinnige stem van Simone is zo krachtig.
2. The Look of Love – subtieler nummer in alle facetten. De jazz is niet ver meer weg, maar de soul blijft zeer zeker aanwezig
3. Go to Hell – Simone bezweert ons over ons leven. Als iemand deze boodschap zo aan je zingt, dan moet je wel.
4. Love O’ Love – kaal nummer, meer dan piano en stem is er niet. Kan Nina Simone haar prachtige stem wel weer heel goed etaleren. Net als haar pianospel trouwens.
5. Cherish – mooie meerlagigheid in de stemmen
6. I Wish I Knew How It Would Feel to be Free – Nina Simone maakt er een bijzonder speelse versie van
7. Turn Me On – een vrij standaard nummer moet ik zeggen. Zit prima in elkaar hoor.
8. The Turning Point – heel rustig, stemmig en wat bombastisch nummer
9. Some Say - swingt na alle rust van hiervoor juist weer de pan uit.
10. Consummation – een ballad die vol aangepakt is. Filmisch van karakter
11. Why Must Your Love Well Be So Dry – bijna Motown achtig.
12. Save Me – lekker funky gebracht.

(bron: Opus de Soul)