Tyler Gregory Okonma, beter bekend als Tyler the Creator, heeft eindelijk zijn lang verwachte album Wolf gereleaset. Na zijn twee schokkende eerste albums ( Goblin en Bastard ), waarin hij veel rapt over verkrachting en moord, lijkt de rapper nu volwassen te zijn geworden.
Ook ik keek erg naar dit album uit. Tyler is zeker niet de beste rapper. Hij is ook niet de beste rapper in zijn eigen rapcollectief. Maar Tyler straalt een zeker charisma uit. Waar betere rappers als Hodgy en Domo relatief onbekend zijn, is Tyler een soort cultheld.
Het album begint direct goed met het nummer Jamba. Het eerste wat mij opviel, is dat Tyler zijn rapstijl ietwat veranderd heeft. Ja, hij rapt nog steeds over macabere zaken, maar hij is niet meer de rapper die zijn luisteraar slechts wil shockeren. Jamba bevat een van de beste verses van het hele album door Hodgy Beats.
Daarna begint het niveau wat te dalen. Cowboy begint met een duistere beat, maar de piano in het refrein maakt het veel luchtiger dan eerdere werken zoals Radical. Waar Cowboy nog van een zeer redelijk niveau is, vind ik Awkward en Domo23 toch nummers die geschrapt hadden kunnen worden. Net op het moment dat ik aan het niveau van Wolf begon te twijfelen, kwam daar het nummer Answer. Op dit nummer laat Tyler zien gegroeid te zijn. Hij rapt luchtig over hoe zijn vader hem en zijn moeder heeft verlaten.
Het nummer daarna ( Slater ) is weer zo'n nummer die zeker het niveau van het album niet verbetert. 48 daarentegen is weer een uitstekend nummer. Zeker niet een nummer die ik van Tyler had verwacht, maar wel een nummer waar Tyler's flow uitstekend tot zijn recht komt. Het nummer daarna, Colossus, is weer zo'n nummer wat niet zo lekker uit de verf komt. Wolf is 71 minuten lang, maar het wordt wel een erg lange zit met miskleunen zoals Colossus en Slater.
Een erg wisselvallig album, dacht ik. Ik verwachte nog 1 of 2 erg sterke tracks en 3/4 mindere, maar ik werd positief verrast. PartyIsntOver/Campfire/Bimmer is een driedelig nummer. Het eerste gedeelte bestaat uit een klein refreintje. Het tweede gedeelte ( Bonfire ) zorgt voor kippenvel. De magische stem van Laetitia Sadier en het kinderkoortje maakt dit nummer op een bepaalde manier erg grimmig en toch indrukwekkend. Het derde gedeelte ( Bimmer ) bevat een van de hardste en geniaalste beats op het hele album. Frank Ocean laat weer eens horen waarom hij die Grammy verdiende en Tyler zorgt voor een van zijn beste verses. Het enige probleem met deze track is dat er geen enkele connectie is tussen de gedeeltes. IFHY laat me dit kleine probleempje direct vergeten. Wat vraag je nog meer van een track? Het heeft alles: een harde bas, een orgel sample, Pharrell...
Pigs is de track die het dichtst bij Tyler's oude stijl komt. Moord e.d. komen weer aan bod, maar toch op een minder shockerende manier dan op oude nummers. Tyler laat op dit nummer horen dat hij tekstueel erg sterk is, maar zijn flow speelt hem vaak parten. Een nummer om snel te vergeten is Parking Lot. Het nummer is niet slecht, maar het zit verpakt tussen twee erg sterke nummers. Vooral track nummer 14, Rusty, is waar ik op gehoopt had. Domo Genesis laat zien dat hij een van de beste rappers van OFWGKTA is en Earl Sweatshirt op een track kan nooit kwaad. Toch zijn het niet de gastrappers die dit nummer zo goed maken. Tyler's sterkste verse van het hele album staat op Rusty. Als het niveau van het hele album zo hoog was, dan was dit een album van het niveau Nas.
Helaas blijft het bij pieken zoals Rusty die dit album goed maken. Het volgende nummer Trashwang, is weliswaar een parodie op slechte rapnummers van tegenwoordig, maar het past totaal niet op dit album. Maar dan...
Halleluja! Een nummer wat niemand van Tyler had verwacht: Treehome95. Een jazznummer, met de vocals van Coco O en de legendarische Erykah Badu. Tyler is figurant op zijn eigen album. Een nummer dat me weet te pakken zonder echte reden.
De laatste twee tracks zijn ook van een hoog niveau, maar dan op een heel andere manier. Tamale is een energiek nummer. De combinatie trompetten, bas en Tallulah Willis zal het vast erg goed doen bij liveoptredens. Een nummer waarbij je bijna niet stil kan blijven zitten. De afsluiter van het album, Lone, is een nummer waar Tyler zijn emotionele kant weer laat zien. Tyler's flow past niet bij het nummer, en toch is het misschien wel het sterkste nummer van het album. Een hele andere kant dan we van Tyler gewend zijn.
Tyler laat op dit album zien dat hij ouder is geworden. Wijzer misschien. Minder teksten over moord, verkrachting enz., meer nummers over zijn emoties. Er staan veel sterke nummers op Wolf, maar het album is erg wisselvallig. Hoge pieken ( Rusty, Lone ) maar ook diepe dalen ( Colossus, Slater ). 18 nummers op een album is gewoon te veel. Had Tyler die nummers geschrapt, dan was dit een fenomenaal 3de album geweest. Nu laat dit album me toch zitten met een dubbel gevoel.
4/5