The National - Trouble Will Find Me (2013)

Ik vind 'em beter dan High Violet, de sfeer grijpt me meer. Plaat staat ook weer bol van de machtige one-liners die ik van The National ben gaan verwachten.

Holy Smokes!!!

Ik vind het zo knap dat mensen na 1 a 2 luisterbeurten al een score hieraan kunnen verbinden.

ik ben het album aan het beluisteren en dat verbaast mij niets.

Ik ook, maar ik ben nu aan mijn eerste luisterbeurt bezig en Trouble Will Find Me komt nu al een stuk beter binnen dan Hight Violet destijds. Ik ben nu net over de helft en al erg onder de indruk. Ze flikken het gewoon weer!

Ik vind het weer top klinken tot dusver. Ben nu bij het rustige Heavenfaced.

Wat is Fireproof een mooi liedje zeg. Klinkt erg goed tot nu toe.

Na de eerste luisterbeurt omver geblazen, dat had ik niet verwacht bij een album van The National. Het heeft lang geduurd totdat ik High Violet kon waarderen en dat is uiteindelijk uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums.

Trouble Will Find Me is misschien wel het album waar ik het meest naar uitkeek in 2013. Deze band lijkt alsmaar beter te worden en na mijn eerste luisterbeurt kan ik al zeggen dat ook dit weer een ijzersterk album geworden is. Vanaf I Should Live in Salt tot Hard to Find pakte dit album me weer zoals alleen The National dat kan. De vreselijk mooie teksten van Matt Berninger zijn weer duidelijk aanwezig, en net zoals op High Violet heb ik ook hier weer enkele kippenvel momentjes gehad door de schoonheid van bepaalde zinnen.

Trouble Will Find Me kent geen zwakke broeders en het geheel is van een vreselijk hoog niveau. Na meerdere luisterbeurten kan ik denk ik wat meer zeggen over dit album, maar ik ben nu al helemaal om, en het kan niet anders dat Trouble Will Find Me een van de hoogtepunten van 2013 gaat worden.

Tot nu toe lukte het nog niet echt met de The National en mij. Maar dit album is prachtig tot nu toe.

Het trio Heavenfaced - This is the Last Time - Graceless is van een ongelofelijk hoog niveau.

je vergeet I Should Live In Salt, Demons, Don't Swallow The Cap, Fireproof & Sea of Love en ook Slipped, I Need My Girl, Humilation, Pink Rabbits & Hard to Find.

Daar ben ik het wel mee eens, hier staan eigenlijk geen echte uitschieters (Graceless misschien?) op, maar ook zeker geen mindere nummers. Ieder nummer is van hetzelfde hoge niveau.

dat heet dan een voorlopige score die nog bijgesteld kan worden

De eerste twee luisterbeurten zitten erop; klinkt erg goed. Vertrouwd. Zelf vind ik wel dat er uitschieters opstaan: 'Don't Swallow The Cap', 'Sea of Love' en 'Graceless' vind ik meteen erg sterk. Even kijken of dat zo blijft. De afwisseling tussen rustige nummers en up-tempo is ook weer erg fijn.

Elk nummer is gewoon een uitschieter tegenover wat we tot nu toe in 2013 hebben gehad. Wat een bruut album, en dat al bij de eerste luisterbeurt. Ik ben weggeblazen.

Zo kan je het inderdaad ook zeggen, al vind ik 2013 tot nu toe al een erg sterk jaar.

die van mij wordt enkel bijgesteld naar een 5, maar ik zal dat pas binnen een week of 2 doen. Dan lijkt het een weloverwogen rationele beslissing.

maar dat is het niet.

zeker weten, en dan komen er nog albums aan van Queens Of The Stone Age, Arctic Monkeys, Daft Punk, Editors, Kings Of Leon, Andrew Stockdale, Miles Kane...
echt een héérlijk muziek jaar word dit.

Ik heb er nu 1 luisterbeurt opzitten, maar The National heeft bij mij toch meer nodig, voorlopig ben ik nog niet mee. Zeker een rustig nummer als Slipped valt zwaar.

Pink Rabbits... Wow..

Hebben jullie trouwens deze clip al gezien?

YouTube - ????? ?? - ?????? ?????.mpg

Jajajajajaja... Toch wel weer erg goed. Deze vind ik denk ik minstens zo goed als High Violet.

Zéér consistent en bijzonder goed uitgebalanceerd album toch wel, Demons is uiteindelijk waarschijnlijk nog het minste nummer (samen met de afsluiter). Matt Berningers lyrics zijn trouwens van een heel hoog niveau, iets wat ik toch wat miste op High Violet. Is nog wat te vroeg voor een definitief oordeel maar ben absoluut niet teleurgesteld ondanks de torenhoge verwachtingen.

Weer een totaal onverwachte zet van The National. Geen Stadion rocker maar een ingetogen persoonlijk album. Prachtige vocalen van Behringer en arrangementen die meer terug gaan naar Alligator. Zit te genieten op deze zonnige Hemelvaartsdag. Als of je naar de hemel vaart.

Favoriet momenteel is Fireproof.

I Should Live In Salt is de perfecte opener. Het geeft kippenvel, ontroert en pakt onmiddelijk.

Prachtig om te zien hoe snel de reacties hier binnenstromen. Ik kreeg kippenvel bij Heavenfaced en ben nu in mijn tweede luisterbeurt beland. Dit album blijft de komende weken wel opstaan.

Eerste luisterimpressie: meer van hetzelfde, maar nergens storend. Over de gehele linie weer onwijs goed! Wow.

Had je dan verwacht dat The National ooit stadionrock zou gaan maken?

Ik heb nooit zo goed begrepen wat The National nu zo enorm goed maakte gezien alle superlatieven rondom dit gezelschap.
Natuurlijk ben ik er zelf ook niet vies van getuige mijn beoordelingen maar een innige band heb ik nooit echt gehad met dit gezelschap hoe goed ik ze ook vind en dat zal met dit album wel niet veranderen.

Het is gewoon weer een kwalitatief hoogstaand album geworden: prachtige zang, sterke composities en schitterende sfeer. Waarom ik er dan toch net niet dat innige gevoel bij krijg wat anderen wel hebben zal voor mijzelf ook altijd wel een raadsel blijven. Verder niet getreurd want zelfs muziek waar je op de een of andere manier wat afstandelijk tegenover staat kan elke keer weer verwarmend zijn en deze vreemde tegenspraak gaat al aardig wat keren op voor The National en dat is toch ook bijzonder.

Trouble Will Find Me consolideert de status van deze vakmuzikanten en mijn beoordeling wijkt wederom niet erg af. Lekker hoor.

Blijft kleven als een bij op een pot konfituur.
Ontzettend mooi album

Ik vind het helemaal geen onverwachte zet eigenlijk, het klinkt toch redelijk als eerder werk van The National? Weliswaar iets ingetogener misschien, maar om nou te doen alsof het zo'n grote koerswijziging is, dat niet.

Het bevalt mij wel dat Trouble Will Find Me wat minder zwaar geproduceerd is dan High Violet, ik had bij laatste - zeker in het begin - de nodige moeite met de wel erg volle productie.

Na een eerste luisterbeurt zijn er nog geen grote uitschieters, je moet zo'n plaat ook een beetje de tijd gunnen. Het risico met releases waar ik zo naar uitkijk als deze is dat ik als een gulzig kind de snoeppot in één keer leeg eet en er dan buikpijn van krijg. Ik heb ooit Sigh No More van Mumford & Sons op die manier 'kapotgeluisterd'. Lekkerder is het om af en toe een snoepje te pakken en er dan echt van te genieten. The National wil ook helemaal geen fastfood voorzetten, daarvoor is de muziek te gelaagd en is er tekstueel teveel te ontdekken.