Alice in Chains - The Devil Put Dinosaurs Here (2013)

Wederom een geweldig album van de mannen!

Tussen de songs zitten geen uitschieters, dus het gaat hier duidelijk om de algehele sfeer en die is drukkend en verontrustend.
De sound ligt naar mijn gevoel ditmaal het dichtste bij Dirt.

Geweldig vind ik ook de allesverzengende riff van Phantom Limb en de manier waarop het begin van Scalpel je op het verkeerde been zet.

Uitstekende band!

Oei, zo'n quote heeft wel een érg hoog BZN-gehalte...

Innovatief is de band niet bepaald, maar ze weten er altijd een bepaald gevoel in te leggen zodat het elke keer weer verrast en als nieuw klinkt.

Na even niet weer opgezet en ik blijf 'm draaien: wat een geweldige plaat is dit toch! Opvallend dat ik de nummers die ik eerst net wat minder goed vond, nu ook erg goed vind. Sterker nog: ik vind werkelijk alle nummers (stone-)goed.

Lekker zwaar AIC album. Hoe vaker ik hem draai, hoe beter het wordt. Je krijgt het idee van een zware trage bulldozer die alles plat walst. Goed beschouwd vind ik alle nummers wel gaaf (of het moet het afsluitende Choke zijn). Hoogtepuntjes vind ik wel Pretty Done, Stone en Phantom Limb.
De dubbele zang geeft het geheel een aparte sfeer. 4 sterren voor dit album.

Hmm, dat Voices er ook erg sfeervol!

Dit is in principe geen slechte plaat, maar de nummers zijn veel te lang uitgesponnen en lijken teveel op elkaar. De harmonieuze samensang is wel knap, maar gaat (me) na een tijd flink vervelen en zelfs ergeren. Als je het te lang hoort doet het wat zeurderig aan. Terwijl ik dit schrijf is het laatste nummer, 'Choke', bezig en het refrein klinkt net hetzelfde als dat van een paar nummers ervoor. Nee, deze AIC is teveel eenheidsworst om meer dan een voldoende te krijgen. 'Stone' en 'Breath On A Window' vind ik wel sterke nummers.

Dan heb je 'm één keer gedraaid. Dan klinkt vaak nog 'alles hetzelfde'. Draai 'm nog maar een paar keer en ontdek de verschillen. Ik ben in ieder geval deze plaat steeds meer gaan waarderen, ook de nummers die ik eerst wat minder vond.

Fair enough, ik gooi er de komende paar dagen nog enkele luisterbeurten tegenaan.

Dat is ook mijn ervaring West. Hoe vaker ik hem draai, hoe sterker ie wordt. Zo vond ik Voices een zwakke broeder, maar nu één van de sterkste nummers.

OK, dan moet ik nog een paar keer... voor mij is Voices op dit moment de zwakke broeder...

En hoppa.... daar gaat het kwartje alweer om....

... het moet al weer gek gaan wil deze plaat niet eindigen op 5*....

[quote]freakey schreef:


Ja, de groeiplaten vallen altijd in eerste instantie tegen of niet zo op. Is bij Voices ook het kwartje gevallen ?

[quote]AstroRocker schreef:



Yep

2 nieuwe videoclips bij dit album:

YouTube - Alice In Chains - The Devil Put Dinosaurs Here (Explicit)

YouTube - Alice In Chains - Voices

Het zijn allebei erg fraaie video's.

Ik vind het een sterk album, wat qua feel erg dicht komt bij het "oude" werk van deze band. Draai het geregeld terwijl ik normaal eigenlijk alleen maar metal luister. Knap werk!

Daar ben ik het wel mee eens. De albums na Layne hebben mij nooit echt geinteresseerd. Wat je zegt samenspel/zang is mooi maar niet nieuw in het gehoor

Sterk en degelijk rock album zonder (voorlopig) echte hoogte of dieptepunten al kunnen Stone en Phantom limb dat zeker nog worden.Daarom toch een fractie minder dan zijn voorganger die wel enkele absolute uitschieters kende.Denk wel een plaat die je erg vaak moet draaien voordat je hem echt op zijn waarde kan schatten.Vier sterren lijkt me een mooi uitgangspunt

Ik ben ook helemaal om wat Voices betreft......wat een prachtig mooi,ingetogen nummer.En inderdaad vaak draaien loont hier.

Was ik ook al heel positief voor voorganger Black Gives Way to Blue, dan kan ik met dit album enkel maar beamen. Prachtig is opnieuw die perfecte samenzang, dat meeslepend gitaarwerk en die mooie songs. Dirt was een meesterwerk, de (tot nu toe) twee albums na het Layne Staley tijdperk laten een sterk viertal muzikanten horen. Dit klinkt opnieuw fantastisch door de speakers van mijn stereo. Kritisch ben ik wel over het begeleidend boekje waarin de teksten niet altijd zo goed leesbaar zijn, maar ik heb mijn leeftijd dus ik mag. Binnenkort komt de volledige discografie van Alice in Chains nog eens aan de beurt in Huize Spamalot, zou me niet verwonderen dat deze nog iets meer krijgt.

En ja, ik heb hem weer een keertje aangeslingerd. Het blijft een topplaat. Spannend, harmonisch, zwaar en toch lichtpuntjes. Over elk arrangement is nagedacht. Voor mensen die het de eerste keer luisteren en waarvoor het veel op elkaar lijkt, ondanks dat ik het begrijp, heb ik maar één tip. Zet hem nog een keer op en laat je meenemen. Komt er al weer nieuw werk aan?

Alicia In Chains?

Daar wil ik natuurlijk meer van weten!

In deze heerlijke en vooral luie vakantieweek, ben ik op ontdekkingsreis ergens tussen de zware gitaren en 40+ elektronische klanken. Dat laatste zul je niet op dit album vinden, maar wel de heerlijke gitaren. Ze zijn hier laag, traag en dreigend met hier en daar een fijne solo. Het is wel weer een band met een tragisch verleden als ik zo even de annalen erbij pak. De muzikale jaren negentig ken ik, op wat oudgedienden na, eigenlijk nog amper en daar neem ik nu ook even de tijd voor.
Zou dit voor Alice, ... ook het begin van aardige trip worden?

Ik heb best goede hoop wat deze formatie betreft!

Dan is Dirt waarschijnlijk een verademing.
Hun beste album.

Na het redelijk sterke comeback album; Black Gives Way to Blue kwamen de heren met een schijf (en dan sta ik redelijk alleen gezien de gemiddelde score) waar voor mij niet doorheen te ploeteren is. Duvall is een redelijke zanger maar is uiteraard geen Staley, dat is op zich nog niet zo erg maar er zijn een paar essentiële punten die het album ontberen; spanning en een contrast tussen hard en zacht. Op de eerste drie schijven waren deze elementen wel (veel meer) aanwezig. Het wat lijzige stemgeluid van Cantrell contrasteerde altijd mooi met die van Staley, ze voelden elkaar uitstekend aan, op deze schijf begint mij de samenzang op een gegeven moment danig te irriteren. 10 van de 12 nummers klokken bovendien ruim boven de 5 minuten en dan is het zaak om de spanningsboog hoog te houden en dat lukt maar ten dele. Hollow is een prima opener, Stone kan mij ook nog wel bekoren, maar hierna slaat voor mij de verveling toe. De plaat is echter prima geproduceerd, bevat - zoals je van Cantrell mag verwachten - prima riffs en solo's maar had voor mij korter, krachtiger en uitdagender mogen zijn.

Wat een heerlijk album is dit. Voor mij zijn er niet echt nummers die eruit springen (maar misschien Hollow en Stone), het is echt het geheel. Het eeuwige geluid van Alice in Chains is onveranderd. Gewoon een heerlijk albumpje.

Muzikaal is dit een heel goed album, maar de monotone zang maakt dat het mij allemaal wat te lang duurt.

Onwillekeurig dwalen mijn gedachten altijd af naar de tijden met Staley. Dat is niet eerlijk ten opzichte van zanger Duvall en daarnaast hadden de heren alle recht om een doorstart te maken met de band. Cantrell is de grote blikvanger, niet alleen qua zang speelt hij een grote rol maar ook qua compositorische vaardigheden is hij altijd de spin in het web geweest.
Talloze malen heb ik het geprobeerd, de drie platen van Alice In Chains na het wegvallen van Layne maar op de een of andere manier vind ik het songmateriaal relatief saai en is er nooit een klik gekomen.
De samenzang is gebleven, de donkere tinten en zware riffs eveneens maar de intensiteit en het unieke stemgeluid van Staley is niet meer. Duvall is een aardige zanger maar klinkt ook een stuk alledaagser. Hoewel er kleine verschillen zijn lijken veel songs op deze plaat op elkaar, dat werkt eenvormigheid in de hand. Nee, voorganger Black Gives Way to Blue was afwisselender van aard maar vormde voor mij ook geen weergaloze topper. The Devil Put Dinosaurs Here is absoluut niet slecht, de heavy riffs liggen bij vlagen nog steeds lekker in het gehoor. Maar veel nummers slepen veel te lang door en de samenzang tussen Duvall en Cantrell wordt naar mijn gevoel veel te veel doorgevoerd. Ook opvolger en voorlopig laatste album Rainier Fog lijdt voor mij aan dit euvel. Blijft over; degelijke songs maar nergens veer ik op of begint mijn hoofd te knikken, neen met het vertrek van Staley naar de eeuwige jachtvelden is de band voor mijn gevoel ook ten grave gedragen, maar daar zal Cantrell heel anders over denken en dat is zijn goed recht.