Alice in Chains - The Devil Put Dinosaurs Here (2013)

Black Gives Way to Blue vond ik echt een geweldig album, vol met (steen-)goede songs. Dit The Devil Put Dinosaurs Here vind ik overall net wat minder. Dat komt omdat er een paar minder sterke songs op staan, ook omdat sommige (van die) nummers wat teveel repeterend zijn. Het gaat bijvoorbeeld over gitaarriffs (die vaak wel mooi zijn) of refreinen die te lang achter elkaar blijven doorgaan, wat voor onvoldoende dynamiek in de muziek zorgt. (Waar blijft die solo?!) Zo kan het soms wat teveel voortslepen, te dreinerig worden, te veel van hetzelfde zijn: voorbeeld is de titelsong.

Aan de andere kant staan er nummers op, waar dit niet zo is, waar meer variatie in zit. En ook nummers die gewoon wel echt (steen-)goed zijn. Nummers als Pretty Done, het wel hele fraaie Voices, het heerlijke Low Ceiling, Breath On A Window, Scalpel, sterke afsluiter Choke & de fantastische riff van Phantom Limb. De donkere productie van het album is trouwens weer ijzersterk, met bijvoorbeeld die fraaie diepe bassen. En ook het artwork is fraai. Alles bij elkaar iets meer 'a mixed bag' dit keer van Alice In Chains, waarbij de weegschaal toch echt duidelijk nog steeds richting het positieve doorslaat. Ik rond 'm naar boven af: 4,0*

In 2009 maakte de band een opmerkelijk sterke comeback met het album Black Gives Way To Blue. Nieuwe zanger, zelfde geluid. Dit nieuwe werkstuk sluit naadloos aan op dat album. Slepende, stemmige songs voorzien van fraaie dubbele zang, uitstekend geproduceerd. Nadeel is wellicht dat er eigenlijk totaal geen verrassingen zijn qua songmateriaal, maar wat maakt het uit. Fijn dat Alice In Chains nog meetelt en zo te horen nog jaren meekan.

The Devil Put Dinosaurs Here klinkt weer gelukkig als een echt Alice In Chains album.
Bij Black Gives Way To Blue was ik aangenaam verrast, want wat was dat een geslaagde doorstart.
Nu durf ik bij dit album voorzichtig de lat hoger te leggen.
De stemmen van DuVall en Cantrell sluiten perfect op elkaar aan, ze lijken wel de Simon & Garfunkel van de rockmuziek.
Zelden twee stemmen zo mooi horen samenvallen tot een geheel.
En daar ligt nou juist net ook hun zwakte.
Bij Staley hoorde je juist de waanzin en de pijn, terwijl Cantrell als een verzachtend geweten hem moed leek in te praten.
Schijn bedriegt.
De rol van Cantrell was die van Sister Morphine, De Engel Des Doods.
Dat mis ik hier.
Maar hoor je dan de duisternis van het titelnummer, dan ben ik weer helemaal om.
Duidelijk een song welke perfect door Staley gedragen had kunnen worden.
Eigenlijk kun je er gewoon niet omheen; Cantrell is een geharde beeldhouwer, welke uit steen iets moois kan creëren.
Al is het ontbreken van de kwellende geest steeds meer hoorbaar.

Sterk en degelijk rock album zonder (voorlopig) echte hoogte of dieptepunten al kunnen Stone en Phantom limb dat zeker nog worden.Daarom toch een fractie minder dan zijn voorganger die wel enkele absolute uitschieters kende.Denk wel een plaat die je erg vaak moet draaien voordat je hem echt op zijn waarde kan schatten.Vier sterren lijkt me een mooi uitgangspunt