Savages - Silence Yourself (2013)

Ik ben benieuwd!
Hier alvast She Will: Savages - 'She Will' | Sounds Better With Reverb - soundsbetterwithreverb.com

Jammer dat de single Flying to Berlin er niet op staat, vond ik echt een geweldig nummer. She Will vind ik toch een stuk minder. Maar nog steeds ben ik hier wel benieuwd.

Mooie hoes verder wel!

prachtige hoes en She Will is ook prachtig.

YouTube - Savages - "Shut Up"

Shut Up.

Wat is Shut Up toch een geweldig nummer. Die bassline aan het begin, wow. Ik kijk enorm uit naar dit album en ook het optreden in de Melkweg.

Dit is nog eens Girl Power! Inmiddels ken ik vijf nummers van dit album: het platenlabel plaatste de laatste weken fijne live- of studieversies. Vooral de eerste drie nummers vind ik zeer sterk.

Het intro van 'Shut Up' is zeer sterk. De spanning wordt goed opgebouwd: het voordragen van de tekst, de gitaarklanken ertussen door. En dan ineens de bass, de stampende drums en de stem van Jehnny Beth. Dit wordt een fantastisch openingsnummer van de plaat.

Door het tweede nummer, 'I Am Here', ontdekte ik de band. Op YouTube staat een prachtige live-versie, in zwart-wit. Het past uitstekend bij het nummer en de band. Het intro is opnieuw fijn: drums, fijne zanglijnen met mooie uithalen (begeleid door drums, gitaar en bas). Ook het gitaarloopje in het nummer is wonderschoon.

'City's Full' heb ik al vele malen gedraaid. Ook van dit nummer staat een live-versie op YouTube. Luister naar het intro. De vergelijking is al vaak gemaakt, en zal nog vaak gemaakt worden, maar Savages profileert zich als de vrouwelijke versie van Joy Division (let ook op de danspasjes van Beth: Ian Curtis is wedergeboren als vrouw). Dit is zo'n energiek nummer: de stampende drums, de zware gitaren, de uitroepen van de zangeres (door emoties gedreven).

Het nummer 'She Will' is als single gebombardeerd. Begrijpelijk, want het is een toegankelijk nummer. De andere nummers rocken nog al, neigen soms naar punk en worden overheerst door de snerpende, hoge stem van Beth (en de gillende uithalen). 'She Will' is veiliger. Iedereen kan meteen het gitaarintro mee neuriën (dat zal deze zomer ook op veel festivals gebeuren, vermoed ik). De melodie van het nummer neemt je makkelijk mee. Bij het refrein zullen sommigen misschien nog afschrikken: de felle stem van Beth, het herhaaldelijke 'She Will, She Will, She Will'. Het geeft het nummer pit.

'Husbands' vind ik het minst sterk van alle nummers die ik intussen heb kunnen beluisteren. Het stampende intro vind ik geweldig; Savages heeft me weer in de greep, maar het nummer weet me nog niet echt te pakken - het heeft nog wat luisterbeurten nodig.

Op 6 mei verschijnt het album; ik kan niet wachten. Ik wil ook de andere zes nummers horen. En ik weet nu al, dat na 6 mei de indie-liefhebber het over Savages gaat hebben - het kan niet anders.

SoundCloud - Hear the world?s sounds

No Face.

Wederom lekker pittig. Laat die plaat nou maar komen

The Quietus heeft een track-by-track-review:
The Quietus | Features | Track-by-track: | Savages: Silence Yourself Track-By-Track Preview - thequietus.com

No Face klinkt toch ook weer erg lekker zeg. Sluit me helemaal aan bij Linius, laat die plaat maar komen!

en streaming ...

Top, met de teksten er al bij.

jeaauuj. druk bezig met luisteren.

oke, geweldig. in eerste instantie zat ik een beetje vast in het idee dat het me toch te veel deed denken aan andere (post-punk) bands, maar hoe vaker ik het luister hoe meer me de schoonheid van de nummers zelf opvallen, en ik daardoor niet meer bevlekt nadenk, maar ervaar.

Absoluut een toppertje inderdaad. Heel benieuwd naar de optredens. Hopelijk op zowel BKS als Rock en Seine meepakken. Melkweg laat ik even aan me voorbij gaan.

En dan nu de aanvulling op mijn eerdere bericht. Intussen heb ik de andere nummers ook beluisterd. Het blijkt belangrijk dat je het album in zijn totaliteit hoort. Er zit een prachtige opbouw in.

Over de eerste nummers heb ik al veel gezegd. Nummer vier ('Strife') en vijf ('Waiting for a Sign') liggen in de lijn van de eerste nummers op het album. Zware drums, lange gitaarmelodieën, nadrukkelijke bass. De eerste nummers vind ik zo nu en dan theatraal (dat komt vooral door de zang van Beth, maar ook door de teksten), qua lengte vallen ze ook op (een stuk langer dan de latere nummers), de nummers kennen een echte opbouw.

Na het instrumentale 'Dead Nature' verandert de sfeer op het album. Dit nummer fungeert echt als een scheidslijn. Wat volgt zijn korte, puntige nummers die muzikaal sterk op elkaar lijken (sterke gitaarrifjes, stampende drums, veel herhaling in de tekst ('She Will / She Will / She Will' of 'You Have No Face / You Have No Face') - de nummers ademen één en al punk uit.

En dan dat slotnummer 'Marshal Dear'. God-nog-aan-toe. Wat mij betreft het hoogtepunt. Ineens slaat de sfeer weer op. Geen korte, puntige nummers, maar een traag nummer. Het fantastische pianospel in het intro (bijna filmisch), de trage drums. Je vraagt je af of dit nummer wel op deze plaat hoort.

Hoe kun je dit rijmen met de eerdere nummers, maar ik ga me over. Het nummer is fantastisch, vooral het moment waarop een klarinet invalt. Eerst denk je nog dat een gitaar aan het scheuren is, maar nee, het is het blaasinstrument. Je verwacht het niet. Dit nummer raakt me; het is een geweldig slot van een prachtig album. En ik hoop maar één ding: hopelijk gaat het tweede album van Savages verder waar 'Marshal Dear' stopt.

Ik zet in met 4,5*. Even kijken hoe de luisterbeurten zich de komende weken gaan ontwikkelen.

Hij knalt nu binnen via de luisterpaal bij 3 voor 12.

Geweldige stem zeg met uithalen die richting Siouxsie gaan. Tamelijk geniale opener en minstens zo'n geniale afsluiter. Bijzonder album zo na 1 luisterbeurt. Ga hier nog op terugkomen als het album wat meer eigen is. Voor nu 4 *

Die licht geflipte sax aan het einde had van mij nog wat vaker op het album gemogen..

Dat gevoel heb ik dus ook heel erg, nu ik de plaat 2 keer heb beluisterd.
Elke gitaarriff klinkt me veel te bekend in de oren.

Maar de plaat is interessant genoeg om vaker te gaan beluisteren.
Misschien dat de schoonheid toch nog gaat opvallen.

Ben ik de enige die bij de intro van "City's Full" uit volle borst "Isolation" begon te zingen?

In tegendeel. De dames hebben sowieso erg goed naar de mannen uit Manchester geluisterd. Luister maar eens naar het begin van de single 'Flying to Berlin'. Als daar niet de woorden 'A cry for help, a hint of anaesthesia' bij je naar boven komen vreet ik m'n schoen op.

Dubbel gevoel. Langs de ene kant een perfect combinatie tussen new wave/punk met extreem goede female vocals, langs de andere kant blijft het vaak vrij oppervlakkig, onverschillig etc.. Ik vind het allemaal niet zo bijzonder als sommigen het maken, voor de rest wel een vrij verfrissend plaatje, om nog zoiets (een effectieve take op het genre) te horen in 2013.

Eerste indrukken zijn zeer goed, dit album gaat scoren dit jaar.

Kewl.
Joy Division met vrouwenzang. Siouxie hoor ik ook terug.
Shut Up is een geweldig nummer.
Het album klinkt goed.
Ik mag hopen dat er veel bakvissen naar gaan luisteren.
Nu lijken de meeste jonge alto meisjes nog steeds Beyonce-fan of nog erger; gothic.
Of ze lopen die godvergeten 3FMbandjes achterna.

paddy, wat is er mis met naar Beyoncé luisteren...? Daarbij werd Siouxie ook als goth gezien destijds. Je hoeft niet bij alles dat je goed vind dingen die je slecht vind te betrekken, dat is namelijk zinloos.

Ik zeg nergens dat ik Beyoncé slecht vind of dat er iets mis is om naar haar te luisteren.(Ik vind het trouwens wel kut hoor, daar niet van, maar had het nog niet gezegd)
Ik werk met jeugdigen/adolescenten en wat mij opvalt is dat jongeren die er alternatief bijlopen doorgaans een mainstream muzieksmaak hebben. Of ze houden van lege pretpunk of hedendaagse gothic die niets van doen heeft met de goths van de jaren 80.

Ik zie in een band als Savages een band die een generatie van jonge alto's kan inspireren.
Ze hebben charisma en de muziek en teksten hebben diepgang.
Eindelijk weer eens muziek die je ouders niet aan kunnen horen denk ik.
Om het contrast met hoe het mijnsinziens nu is aan te tonen moest ik daar dat noodlottig kind aan haar geblondeerde, ontkroeste haren bijslepen.
Best zinvol toch, ter illustratie?

Mensen zijn destijds banger om er alternatief bij te lopen, dus krijg je oftewel mensen die een bepaalde stijl ontwikkelen en de muziek maar niets vinden, of andersom. Kledingstijlen kun je bijna niet meer aan bepaalde muziek koppelen destijds. Daarbij ligt dat in een stadje in België/Nederland (of zelfs Rotterdam, Antwerpen, Amsterdam of Brussel) al heel anders dan in miljoenensteden zoals Londen, Berlijn, New York of Parijs. School doet er alles aan (in België) toch om elk kind hun 'innerlijke alto' af te pakken, of het kind te behoeden zich uiterlijk een aparte stijl te ontwikkelen. Mijn ouders luisteren zelf Bauhaus, Iggy Pop, Joy Division (de groepen die in de 70's/80's rebelse jongeren op gang trokken) en hebben allebei een brave job.

Gaat bij mij weer niet lukken, dit gaat mijn moeder wel goed vinden.

Silence Yourself heb ik nu twee keer gehoord en het is een erg sterk album. De baslijnen vallen gelijk op en leggen een geweldige fundering neer voor de rest. Het album wisselt mooi af tussen het snelle en het slepende werk.

Toen ik ´Husbands´ precies een jaar geleden voor het eerst hoorde dacht ik dat het een comeback single was van Siouxsie & The Banshees. Nu is het album uit en dat doet ook sterk denken aan de beginjaren van Gothic, dat wil zeggen de tijd dat Gothic meer dan een fashion statement was. Het is eigenlijk niet zo vreemd at deze stroming weer opkomt nu Europa weer massaal in crisis is en het blijkt maar weer dat crisistijden mooie muziek kan opleveren.

In de baslijnen hoor je duidelijk de invloeden van Joy Division en niet te vergeten Gang of Four, en de manier van zingen lijkt als twee druppels water op Siouxsie, maar toch weet Savages er een eigen draai aan te geven. Opvallend is dat juist een redelijk ingetogen nummer als 'Marshal Dear' het meest overtuigd. 'Husbands' staat op de CD in een andere versie dan de single en ik moet zeggen dat het nummer er nog spannender door geworden is; de singleversie begint meet een lange Fade in en nu knalt de baslijn er gelijk in. Al met al wel een erg sterk debuut!

In mijn voorbereiding op Best Kept Secret stuitte ik op deze plaat. Ik heb nu zeker een band erbij op mijn "must see" lijstje. Geweldig album zeg! Lekker vuig en soms venijnig door de zang. Met name de bas valt in positieve zin op. Dit album staat bijna op repeat bij mij.

Geweldig album, iets extra's gegeven voor de energie en furie.