Savages - Silence Yourself (2013)

En dan nu de aanvulling op mijn eerdere bericht. Intussen heb ik de andere nummers ook beluisterd. Het blijkt belangrijk dat je het album in zijn totaliteit hoort. Er zit een prachtige opbouw in.

Over de eerste nummers heb ik al veel gezegd. Nummer vier ('Strife') en vijf ('Waiting for a Sign') liggen in de lijn van de eerste nummers op het album. Zware drums, lange gitaarmelodieën, nadrukkelijke bass. De eerste nummers vind ik zo nu en dan theatraal (dat komt vooral door de zang van Beth, maar ook door de teksten), qua lengte vallen ze ook op (een stuk langer dan de latere nummers), de nummers kennen een echte opbouw.

Na het instrumentale 'Dead Nature' verandert de sfeer op het album. Dit nummer fungeert echt als een scheidslijn. Wat volgt zijn korte, puntige nummers die muzikaal sterk op elkaar lijken (sterke gitaarrifjes, stampende drums, veel herhaling in de tekst ('She Will / She Will / She Will' of 'You Have No Face / You Have No Face') - de nummers ademen één en al punk uit.

En dan dat slotnummer 'Marshal Dear'. God-nog-aan-toe. Wat mij betreft het hoogtepunt. Ineens slaat de sfeer weer op. Geen korte, puntige nummers, maar een traag nummer. Het fantastische pianospel in het intro (bijna filmisch), de trage drums. Je vraagt je af of dit nummer wel op deze plaat hoort.

Hoe kun je dit rijmen met de eerdere nummers, maar ik ga me over. Het nummer is fantastisch, vooral het moment waarop een klarinet invalt. Eerst denk je nog dat een gitaar aan het scheuren is, maar nee, het is het blaasinstrument. Je verwacht het niet. Dit nummer raakt me; het is een geweldig slot van een prachtig album. En ik hoop maar één ding: hopelijk gaat het tweede album van Savages verder waar 'Marshal Dear' stopt.

Ik zet in met 4,5*. Even kijken hoe de luisterbeurten zich de komende weken gaan ontwikkelen.

savage

De jaren '80 liggen al een tijdje achter ons, we herinner ons echter levendig de opkomst van de zogenaamde post-punk. De vroege Simple Minds, Bauhaus, The Birthday Party of Joy Division zijn maar een paar voorbeelden van bands die toen de plak zwaaiden. Vaak met een grimmige ondertoon grepen ze de luisteraar bij de keel, ze lieten het midden tussen punk van eind jaren '70 en de opkomende new wave. In de toekomst hebben vele bands die opleving van het genre willen evenaren, weinige slagen daar echter in. Het was dan ook met een zekere sceptische gehoor dat we deze Silence Yourself van Savages onder de loep namen.

De vier dames kregen alvast heel goede recensies over hun optreden in Botanique dat op zijn minst werd omschreven als een terugkeer naar de puurheid van post-punk maar zeker niet gedateerd klinkend. Integendeel. En dat is nu net het gevoel dat we krijgen bij het beluisteren van dit magistraal mooie album. Prompt keren we terug in de tijd, de zwarte kledij, wilde haren en bijhorende make-up mogen wederom boven gehaald worden.

lees meer

Savages - Silence Yourself - Snoozecontrol.be

Tomme, wat een mooi album!
Siouxsie meets the Slits en dan met daaruit de beste elementen. Wat een spanning (mede door het grommende basspel) en ook een briljante afsluiter met Marshal Dear.
Eén van de albums van het jaar tot nu toe

Wat een geweldig debuut van Savages. Niet lullen maar spelen, en dat kunnen ze. Er staan een aantal geweldige knallers op dit debuut. Nummers als She Will en Husbands maken gigantisch veel indruk. Qua opbouw en uitvoering overtuigen vooral Shut Up en het uitgesponnen Marshal Dear. De meer ingetogen nummers als Waiting for a Sign en Strife weten niet direct te overtuigen en zullen wellicht bij nog meer luisterbeurten kunnen groeien. Of dit een blijvertje gaat zijn weet ik nog niet, maar wat maakt het verder uit als je in ieder geval één van dit soort platen hebt kunnen maken.

Een album welke duidelijk in de lijn ligt van de eerste Siouxsie & the Banshees albums.
Totaal geen eigen geluid, maar wel lekker.