Accept - Eat the Heat (1989)

Niet echt een complete ramp maar ook geen echte Accept plaat. Dit laat overduidelijk zien wat er gebeurt als je het karakteristieke geluid van Udo eruit haald en dan ook nog eens probeert in de spelen op de Amerikaanse markt met wat lichter materiaal. (alleen al de foto op de hoes zegt in dit geval al genoeg).

Toch staan ook hier weer een aantal redelijke nummers op in de vorm van Turn The Wheel en Hellhammer. Deze kunnen echter in de verste verte niet tippen aan vorige cd's.

Ik vind dit album juist mooier in tegen stelling met de andere albums

Mooi album, gewoon geen typisch accept album zoals we gewoon zijn

De naam Accept wegdenken en gewoon genieten van een meer dan aardig hardrock album. Deze zanger is natuurlijk veel beter in z'n vak dan UDO ooit zal worden. Hij heeft alleen 1 probleem; hij heeft niet gezorgd voor de klassieke Accept albums en heeft dus nooit uit de schaduw van UDO kunnen treden. Mij maakt het niks uit in ieder geval. Ondanks dat ik Accept met UDO prefereer kan ik dit album onmogelijk als 'slecht' bestempelen. Daarvoor heeft het gebodene simpelweg teveel kwaliteit.

Op het achtste studio-album van Accept is dit radiovriendelijker geluid niet echt een verrassing te noemen. Na Restless and Wild wordt het geluid alsmaar beter maar daarmee verdwijnen ook de scherpe randjes. Verandering van zanger is een risico, gegarandeerd zul je oude fans verliezen spijts de bedoeling om nieuwe fans bij te winnen. Qua stemgeluid is er toch geen hemelsbreed verschil tussen deze David Reece en Udo Dirkschneider.

Lichtpuntjes bevinden zich voor mij halverwege het album met Turn the Wheel, Hellhammer en Prisoner. Break the Ice en D-Train kunnen er ook nog mee door. De eerste vier nummers gaan zo aan mij voorbij en zijn saai. Accept is nooit een wervelende groep geweest maar hier vervallen ze in wat wij zo gemeenzaam standaard songs en standaard muziek noemen. Netjes binnen de lijntjes kleuren en niet van het pad afwijken. David Reece is als zanger technisch iets beter dan Udo Dirkschneider, maar minder karakteristiek dan hem, dat mis ik hier een beetje.

Na dit album heb ik er de brui aan gegeven, Accept verdwijnt lange tijd uit mijn gezichtsveld: “nog een goede groep die eraan is”. De volgende albums ken ik niet, dus dat wordt inhalen.

Vooral de laatste twee albums kan ik je dik aanraden, Sir. Beide pareltjes hoor!

Nou nou, pareltjes is wat overdreven vind ik persoonlijk. Ik vind ze goed maar niet meer dan dat. Ze halen het in ieder geval niet bij de klassiekers uit begin jaren 80 wat mij betreft.

Ik vind het beide 5* albums. Tuurlijk halen ze het niet helemaal bij de klassiekers, maar welke band weet dat wel voor elkaar te krijgen. Voor mij komen ze in ieder geval wel heel dicht in de buurt en horen voor mij zeker bij de beste metalalbums van de laatste jaren.

Oké smaken verschillen dus dat kan. Ik vind ze zoals ik al aangaf wel goed maar niet meer dan dat. En dat ze tot de betere metalalbums van de laatste jaren behoren is mijns inziens niet zo moeilijk. Echt opzienbarende metalalbums zijn er recent niet echt uitgekomen geloof ik. Maar dat doe ik even uit het hoofd dus misschien vergeet ik er een aantal

jawel hoor, die van Accept

Ja klopt, maar dat was ook niet zo moeilijk zei ik al

Eat the Heat heb ik altijd een wat ondergewaardeerd album gevonden dat nooit echt op waarde is geschat. Natuurlijk, het heeft niet de klasse van Restless and Wild of Balls to the Wall, maar desondanks zijn hier nog een aantal heel aardige tracks te vinden.

De band zal voor velen altijd geassocieerd worden met Udo op zang ik ook ik moest in eerste instantie wel een beetje wennen aan David Reece. Hij heeft een iets vriendelijkere stem dan Udo, die met zijn karakteristieke drilboorsound een belangrijke stempel op het geluid van Accept heeft gedrukt. Toch doet hij het zeker niet slecht.

Opener X-T-C vind ik nog altijd een prima nummer en hetzelfde geldt voor Hellhammer en Prisoner. De geweldige gitaarduels van het duo Hoffmann/Fischer mogen dan wel met het vertrek van laatstgenoemde een jaar eerder, hier niet meer te horen zijn: Jim Stacey is een waardig vervanger die zijn rol met verve uitvoert.

Helaas is ook wisselvalligheid troef, want na Prisoner zakt het album behoorlijk in. Afsluiter D-Train gaat nog wel, maar Stand 4 What U R en Mistreated zijn niet aan mij besteed. Dat zijn dan ook direct de enige minpunten op een verder goede plaat, die met name dankzij X-T-C en Prisoner toch nog wel een ruime voldoende krijgt: 3*.

Nog eentje in de rij van "albums die ik onterecht heb genegeerd bij uitkomen omdat de goegemeente toen negatief was hierover". Waar is UDO, dit is Accept niet meer, te commercieel...de kritiek kwam met bakken uit de lucht gevallen.
Wel, Wolf Hoffmans' smakelijke rifjes zijn OOK Accept en daar staan er hier genoeg van op (als ik het goed heb, heeft hij trouwens alle gitaarpartijen voor dit album ingespeeld en deed Jim Stacey enkel mee op de foto en de tour). X-T-C, chain reaction, prisoner, D-train zijn allemaal hoogtepunten van een prima album.
David Reece is als zanger voor dit materiaal absoluut een goede keuze geweest en dat het allemaal wat radiovriendelijker was, so what? U.D.O's faceless world van een jaar later was dat toch ook...
Kortom als ik eens in een Accept bui ben dan komt dit album steevast boven. 4 sterren voor een wat mij betreft indertijd ondergewaardeerd album.

Zoals veel vaker kan ik me goed vinden in de beoordelingen van vielip en Sir Spamalot.
Met de technisch betere zanger David Reece onderscheidde Accept zich niet meer van de concurrentie. Waar Aardschok/Metal Hammer enkele jaren eerder regelmatig in het voorwoord klaagde dat die kleine kale van Accept weer op de voorkant moest van de Duitse redactie, verlangden we (?) plots terug naar het speenvarken.

Gitarist Wolf Hoffmann mocht verantwoordelijk zijn voor alle muziek, met Reece werd Accept op Eat the Heat een groep die klonk als vele, vele anderen.
Op 2/3 van tweede nummer Generation Clash, dat met z'n dikke 6 minuten op mijn gaapspieren werkt, heb ik al het gevoel op het einde van kant 1 te zitten. Zo lang duurt het. Nee, zelfs Hoffmann slaagde erin het typische Acceptgevoel te verliezen ten faveure van MTV-metaal, waarbij toetsen als in Prisoner het verergeren. Op zich geen verkeerd nummer, maar er was al zoveel op dit gebied. Op de tweede plaatkant gebeurt hetzelfde in ballade Mistreated.

Een overdosis melodie op Eat the Heat : bij Accept werkte het niet, ondanks slotlied D-Train dat eindelijk eens knált.
De cd-versie telde twee nummers meer dan vinyl, je vindt die ook op streaming. In dit geval verergeren die de zaak...

Beste Wolfmother, je schreef bij Objection Overruled dat je dit Eat the Heat hebt overgeslagen vanwege de slechte cijfers. Ik gaf ook zo'n lage beoordeling, maar zoals vielip zojuist bij dat album schreef: "Ik zou zeggen; denk zelf!"

Oftewel, het is oprecht interessant om JOUW mening hier te lezen! Misschien zit je er anders in en wil je dat uitleggen? Of je bent het met de meesten eens en benoemt waar dat 'm in zit. Ik hoop dat je dit kleine advies opvolgt, maar anders: objection overruled