Accept - Eat the Heat (1989)

Op het achtste studio-album van Accept is dit radiovriendelijker geluid niet echt een verrassing te noemen. Na Restless and Wild wordt het geluid alsmaar beter maar daarmee verdwijnen ook de scherpe randjes. Verandering van zanger is een risico, gegarandeerd zul je oude fans verliezen spijts de bedoeling om nieuwe fans bij te winnen. Qua stemgeluid is er toch geen hemelsbreed verschil tussen deze David Reece en Udo Dirkschneider.

Lichtpuntjes bevinden zich voor mij halverwege het album met Turn the Wheel, Hellhammer en Prisoner. Break the Ice en D-Train kunnen er ook nog mee door. De eerste vier nummers gaan zo aan mij voorbij en zijn saai. Accept is nooit een wervelende groep geweest maar hier vervallen ze in wat wij zo gemeenzaam standaard songs en standaard muziek noemen. Netjes binnen de lijntjes kleuren en niet van het pad afwijken. David Reece is als zanger technisch iets beter dan Udo Dirkschneider, maar minder karakteristiek dan hem, dat mis ik hier een beetje.

Na dit album heb ik er de brui aan gegeven, Accept verdwijnt lange tijd uit mijn gezichtsveld: “nog een goede groep die eraan is”. De volgende albums ken ik niet, dus dat wordt inhalen.

Zoals veel vaker kan ik me goed vinden in de beoordelingen van vielip en Sir Spamalot.
Met de technisch betere zanger David Reece onderscheidde Accept zich niet meer van de concurrentie. Waar Aardschok/Metal Hammer enkele jaren eerder regelmatig in het voorwoord klaagde dat die kleine kale van Accept weer op de voorkant moest van de Duitse redactie, verlangden we (?) plots terug naar het speenvarken.

Gitarist Wolf Hoffmann mocht verantwoordelijk zijn voor alle muziek, met Reece werd Accept op Eat the Heat een groep die klonk als vele, vele anderen.
Op 2/3 van tweede nummer Generation Clash, dat met z'n dikke 6 minuten op mijn gaapspieren werkt, heb ik al het gevoel op het einde van kant 1 te zitten. Zo lang duurt het. Nee, zelfs Hoffmann slaagde erin het typische Acceptgevoel te verliezen ten faveure van MTV-metaal, waarbij toetsen als in Prisoner het verergeren. Op zich geen verkeerd nummer, maar er was al zoveel op dit gebied. Op de tweede plaatkant gebeurt hetzelfde in ballade Mistreated.

Een overdosis melodie op Eat the Heat : bij Accept werkte het niet, ondanks slotlied D-Train dat eindelijk eens knált.
De cd-versie telde twee nummers meer dan vinyl, je vindt die ook op streaming. In dit geval verergeren die de zaak...