Gong - Expresso II (1978)

Nog geen bericht geplaatst bij deze machtige opvolger van Gazeuse! (Expresso). Ongelofelijk eigenlijk, want dit is een dijk van een fusion-plaat. De productie klinkt down-to-earth terwijl de muziek verre van dat is. Hoop xylofoon -en marimba-werk met heerlijke solo's van Holdsworth en Mick Taylor (ja, die!).

En nu maar hopen op respons, want dit album verdient zeker aandacht!

Ik weet nog niet wat ik nou precies aanmoet met deze CD.
Het klinkt allemaal wel oke, maar het is niet bijster interessant en heeft vrijwel niets meer te maken met de Gong van vier jaar eerder, al moet ik bekennen dat ik Expresso I nog niet heb beluisterd.
Dit is inderdaad meer fusion, jazzy rock. Het is niet slecht, maar het is bij deze wel een 13 in een dozijn bandje geworden en dat vind ik toch jammer omdat (vooral) de Radio Gnome platen geniaal zijn, erg freaky en daar is bij deze plaat al niets meer van over.
Shamal heb ik niet en heb ik ook niet beluisterd, dat zal dan wel niets zijn(krijgt hier in de reeks ook een lager cijfer).
Ik vind deze plaat juist wel aardig down to earth, als ik je mag tegenspreken. Eind jaren '70 was jazzfusion helemaal hot en veel rockbandjes deden dat(kijk bijvoorbeeld naar Blues for Allah van de Grateful Dead).
Inderdaad leuk dat Mick Taylor mee doet op het album(dat zegt toch wat over de status van Gong), al is dat enkel op 'Heavy Tune'.
De post Deavid Allen periode van Gong klinkt voor zo ver ik nu heb geluisterd niet erg interessant, dat is misschien het goede woord want het zit prima in elkaar.

Dat laat mij achter met een hele moeilijke keuze, of ik dit album 3 sterren waard vind of 3,5... Het cijfer dat Kaztor hier geeft trekt het gemiddelde aanzienlijk omhoog en geeft dus eigenlijk geen reëel beeld van deze plaat. Zonder zijn stem zou het gemiddelde van deze plaat op 3,43 terecht komen, want 8 stemmen is niet bijster veel (ik reken uiteraard met 7 stemmers). Dat gemiddelde representeerd deze plaat in mijn opinie beter.
Ik wil hiermee trouwens helemaal niet zeggen dat Kaztor geen 5 sterren zou moeten geven, als hij dit als favoriet heeft, dan is dat zijn goed recht.

3* van mij, met eventuele groeimogelijkheden tot 3,5

Ben ik toch niet met je eens. Ik vind het een behoorlijk sterke fusionplaat. Compositioneel had er meer ingezeten, maar wat een improvisaties zeg. Heerlijke moddervette baslijn in de opener, met Mick Taylor op leadgitaar! Vergis je niet in het muzikale niveau van dit album, deze gasten kunnen er wat van. Ik heb ook een zwak voor de vibrafoon en die is hier sterk vertegenwoordigd.

Om alle verwarring rond de gekke spacerock-Gong en de jazzrock-fusion Gong (van Pierre Moerlen) op te lossen, heb ik deze twee bands gesplitst (zoals dat op andere muzieksites ook is gedaan).

De Fusion-Gong start derhalve rond 1976 en de spacerock-gong eindigt daar en pikt de draad dan weer op in de jaren 90.

Over deze plaat: wat mij betreft een waanzinnige fusion-plaat met echt waarlijk prachtige momenten op de vibes en marimba etc.
Ook mooi gitaarspel.

De composities zijn ook erg sterk. Wat mij betreft de sterkste Gong-plaat en inderdaad onvergelijkbaar met de Spacerock-Gong. Maar daarom is het niet gelijk een slechte plaat. Sterker nog, het is één van de betere jazzrock-fusionplaten uit deze tijd.

Mede door de inbreng van één van mijn favoriete gitaristen, Alan Holdsworth (R.I.P.) vind ik dit een sterk album en neigt inderdaad naar fusion!

Het ís ook gewoon fusion.

Ken je trouwens Ian Carr - Belladonna?
Als Holdsworth je favoriete gitarist is, zou je die plaat zeker eens moeten opsnorren. Eén van de eerste platen waar Alan aan meewerkte.

Ga kijken....bedankt voor de tip!

Ik doe nu een poging maar ik geloof niet dat ik door mijn aversie tegen vibrafoon en marimba heen kom.