PiL - Album (1986)

Mooiste voorkant ooit waarschijnlijk

Maar staan wel pareltjes op, zoals Rise en Home.

... en een stoet beroemdheden die je niet een twee drie bij PIL verwacht.

speelt Steve Vai daar geen gitaar op Ease ?

Sterker nog: Vai speelt gitaar op het hele album....eeeh compact disc.
Bijgestaan door Ryuichi Sakamoto, Ginger Baker en Bill Laswell(!!!!)
Ook geen kleintjes.....

sakamoto wist ik niet

rare combi

het wachten is nu op een duet tussen johnny rotten en david sylvian

Werd destijds omschreven als beste hardrock plaat ooit....van een niet hardrock band dan wel.

nah ... daar voel ik wel wat bij
maar je moet wel het laatste nummer halen om daarin mee te gaan.

Waarom heet deze eigenlijk 'Compact Disc'... ? Volgens mij kan ie beter 'Album' heten.

ABBA en Art Garfunkel hadden al een album met die titel uitgebracht.
Ik heb nooit geweten dat Ginger Baker (Cream) hierop meedoet.

Heb mijn stem met 2,5* verhoogd.
Toen de plaat uitkwam vond ik het een verschrikking, maar bij nadere beluistering (na 20 jaar) is ie best goed.

http://img7.imageshack.us/img7/3778/albumt.jpg

Album was een anti-titel.

Op vinyl heette de plaat gewoon 'Album', op CD dus 'Compact Disc' en op cassette was ie ook leverbaar ... je raadt het al onder de naam 'Cassette' . Maar hij was toch vooral bekend als 'Album' , CDs waren niet zó wijdverspreid in 1986. Het was nog erger : het nummer 'Rise' is uitgebracht als single, maar niet onder die naam. Je mag raden ....

@dix:

Hij heet 'Album' nu. Alternatieve titels zijn zoals je al opmerkte 'Compact Disc' en 'Cassette'.

Ik ben eigenlijk niet zo punk dus The Sex Pistols en solowerk stond nooit op een verlanglijstje. Tot dat ik Rise een paar keer voorbij hoorde komen op VH1. Dat vind ik zo'n goed nummer dat ik toch graag op cd wilde hebben. Bij de Media Markt lag dit album voor maar liefst 3,99 in de schappen dus de keuze was niet heel moeilijk. Behoudens de "hit" had ik dus erg lage verwachtingen betreffende deze plaat. Nu blijkt het ineens een zeer aardig album te zijn!

Eigenlijk alle liedjes spreken mij wel aan. Natuurlijk is dit ook geen pure punk maar dat wist ik van te voren niet. De gele sterren zijn voor Rise (uiteraard) en album afsluiter Ease.

Het beste dat Johnny Rotten cs op deplaat hebben gezet, maar met zo'n topbezetting.....
Pakte mij al direct toen dit album numer voor nummer werd besproken op de radio.

Heb deze nu een maand in bezit op elpee,dus Album. Heb tot nu toe kant 1 al zeker 20 keer gedraaid.Geweldig. Nu kant 2 nog.

Steve Vai is top op dit album. Alles valt hierop z'n plaats

Iedere keer als ik Rise hoor krijg ik kippevel. Het mooiste nummer dat Johnny Rotten ooit heeft gezongen.

Hier lijkt de punk wonderlijk te versmelten met technische sterke muziek. Rise is geweldig. Home en Round hebben net zo'n drive.

@pmac zal ook wel de beztting van de band te maken hebben gehad? Steve Vai en Ginger Baker zijn niet de eerste de besten

Een album ingespeeld door een onwaarschijnlijk (sterren) ensemble. Hierdoor ontstaat een allergaartje zonder een eigen gezicht al lijkt dat getuige de albumhoes en titel juist de bedoeling.
De echte issue hier is of het lyrische fushion achtige gitaarspel van Steve Vai een meerwaarde is of het geheel onnodig obscuur maakt. Ik opteer voor het eerste. Al met al is het -geholpen door de vette productie- toch wel een geslaagde plaat.
Ik kan m probleemloos helemaal uitzitten, 32 jaar na dato

De drummer van de letterlijk vetste PIL is niet meer

Dit is een geweldig album. Rise is het hoogtepunt.

Juweeltje in een top(!) samnstelling

Beste PiL-plaat sinds Flowers of Romance (of misschien wel Second Album). Na het uit elkaar vallen van de Wobble/Levene-lineup leek Lydon de draad kwijt; op This Is What You Want ontstonden af en toe wel wat interessante toevalstreffers, maar ook een hoop richtingloos groovetracks met Lydons a-ritmische en melodieloze gekweel eroverheen.

Dit is andere koek, het roer gaat hier om. Een gefocuste Lydon omringt zich hier met een rits professionele muzikanten uit uiteenlopende hoeken van het rockspectrum (zie hierboven) en (in mijn ogen) superproducer Bill Laswell. Hoewel het idee om deze formatie als PiL te laten touren niet is doorgegaan, is dit wel het startschot geweest van de rest van de PiL-geschiedenis, ook op muzikaal niveau. Album is niet meer punk maar rock: pompeus en woedend, met donderende drums en epische gitaarsolo's, met eventuele invloeden uit volksmuziek van verschillende wereldstreken.

Dit klinkt als een rampenrecept, maar het zorgt voor onverwachts geslaagde resultaten. F.F.F. is een opener die staat als een huis, waarbij Lydon met een slecht humeur de deur in trapt. Hoe kan het dat rocksingle Home zo raar in elkaar zit, maar toch zo'n impact heeft? Fishing gaat via een Japans deuntje aan de haal het I Wanna Be Your Dog-ritme. Rise is een meditatieve mid-tempo popballad waar Lydons Ierse roots doorsijpelen, en op Ease en Round worden deze Ierse tonen gecombineerd met epische en slepende rockmuziek. Alleen Bags vind ik een misser, daar vervalt Lydon toch weer in irritant gekweel.

Al met al een ijzersterke plaat, die het einde onderstreept van de originele PiL-bezetting en PiL als carrièreband introduceert.

wat een vet album. draai de elpee niet zo vaak als ‘second edition’, maar jeetje wat een juweel van een plaat! ik houd zelf heel erg van bill laswell; net als jah wobble haalt hij zo’n fijn vet geluid uit z’n basgitaar! samen met steve vai, ryuichi sakamoto, en ginger baker op de drumkit. majestueus en heerlijk rockend!

Inderdaad een prachtig album, met die pakkende stem van Lydon. Klasse!

Ik las ooit in een interview dat Steve Vai "even wat op zijn gitaar wreef" bij de opnames van dit eh, Album. Hij beschouwde het destijds als het beste wat hij ooit op gitaar heeft gedaan. Het zal wel, maar lastig aan te nemen al je zijn "impossible guitar parts" bij Frank Zappa hoorde. Niettemin een bijzonder sterk album van een voormalige Sex Pistol met allerlei muzikale zwaargewichten waaronder "beware of" Mr. Baker.

"Anger is an energy" blijft nog dagenlang in je hoofd hangen...