Thunder - Back Street Symphony (1990)

Alle albums hetzelfde? Dacht het niet! Giving the game away, Behind closed doors en The thrill of it all vind ik toch wel anders dan bijv. de eerste 2. Zo sterk als die eerste 2 hebben ze nooit meer een album gemaakt. The magnificent zeven, Shooting at the sun en Robert Johnson's tombstone komen wel enigszins in de buurt maar missen toch iets vind ik. Wel gaaf dat ze op Bospop komen trouwens! Daar hebben ze toch een soort van speciale band mee. Een aantal gedenkwaardige optredens gedaan daar. Ik hoop alleen één ding; dat ze die mega oninteressant lang uitgesponnen versie van Dirty love afgeschaft hebben!

Thunder is in eerste instantie een Hardrockband en neigen op sommige platen wat meer naar pop, dan weer wat meer naar blues.
Overall hebben ze toch we dezelfde sound. Want je herkent het uit duizenden.

Robert Johnson's Tombstone is hun meest bluesy plaat en Thrill of It All en Giving the Game Away hun meest poppy.

Thunder Seven is een soort comeback plaat en klinkt het hardst naar mijn idee.

Overigens vind ik dat je best mag spreken over hun eerste 3 ipv eerste 2 platen, want Behind Closed Doors vind ik toch wel de kroon op hun oeuvre.

Had zo ongeveer ook die gedachte toen ik gisteren dit album - hun debuut - luisterde. Ik ben eigenlijk alleen bekend met 'Laughing on Judgement Day' vanwege een toevalstreffer. Ik las bij dat album dat 'Back Street Symphony' harder zou zijn. Dat idee heb ik niet. Zangstem van 'Danny Bowes' is erg karakteristiek en vind ik erg prettig in het gehoor liggen.

Echt? Die mening deel ik totaal niet eigenlijk. Waarom weet ik eerlijk gezegd niet eens. Soort van gevoel zeg maar. Die eerste twee albums....BAM!! Daarna toch een tandje minder vind ik. Nog altijd zeer goed te pruimen maar het raakt me nét dat beetje minder.

De gitaar is vetter, de teksten doen me wat en op die plaat staan mijn klassiekers: Preachin' from the Chair, It Happened in this Town, River Runs Dry en I'll Be Waiting.

Ja je hebt ook best een punt eigenlijk. Alleen voel ik dat niet zo om de één of andere reden...

Spijts de tamelijk lange speelduur van een klein uurtje is dit een plaat die geen seconde verveelt en dat is een prestatie want een uur is vaak te veel van het goede voor mij. Er wordt bijzonder bevlogen gespeeld met een verscheidenheid aan trage en rappe nummers, aan harde en zachte nummers, aan ernstige en humoristische nummers.

Zelfs de ballads waar ik ook al zo vaak over struikel, dragen mijn goedkeuring weg. Waarom? Omwille van de grote troef van deze groep: Danny Bowes, een ouderwetse Britse gentleman zanger met flair, présence en die warme stem van hem. Fantastisch album met onvergetelijke nummers, ik pik er drie uit met Until My Dying Day, Back Street Symphony en Distant Thunder.

Ik geef nog even mee dat zanger Danny Bowes, gitarist Luke Morley en drummer Gary James vóór Thunder hebben samengespeeld in de groep Terraplane met twee albums op hun conto Black and White en Moving Target. Vliegen ook op mijn te-beluisteren-lijst.

Zoals je zo vaak ziet, is dit debuutalbum hun beste album, al zouden er nog diverse sterke albums volgen bij deze geweldige Britse hardrockband. Ze zijn echter nooit echt doorgebroken, volgens mij omdat ze midden in het Grungetijdperk zaten? Dit is wel heel erg onterecht, want het was/is een fantastische band met geweldig catchy muziek, gespeeld door een fantastische band, met een van de beste rockzangers die er is!

Ze zaten net voor het grunge tijdperk maar net niet ver genoeg om compleet door te breken. Toch waren ze een gevestigde naam t/m zo'n beetje halverwege jaren 90. Vooral in de UK konden ze op veel erkenning rekenen (ik meen zelfs behoorlijk wat top 40 hits!). Maar omdat ze juist bekend werden in het 'hair tijdperk' werden ze als 'not done' bestempeld toen grunge de kop opstak.

Oke, had al zo'n donkerbruin vermoeden. En ja, in de UK was het doorbreken niet zo'n probleem, maar daarbuiten is het nooit echt goedgekomen. Wel heel Jammer en zeer onterecht in mijn ogen. Zo zie je maar dat kwaliteit lang niet altijd iets zegt, maar dat "the right time" vaak veel bepalender is.

Uitstekend debuutalbum van deze Britse Rockers.

Gouden strot die Bowes!

Klopt, Thunder is vooral in thuisland Engeland razend populair geweest, inclusief de nodige hits. In de rest van de wereld wat minder, al werden ook hier in Nederland hun concerten goed bezocht, weet ik uit ervaring. De groep sprak met zijn jaren zeventig-hardrock in de stijl van bijv. Bad Company een groot publiek aan van vooral 'oudere jongeren'.
Je moet heel wat in huis hebben om die stijl goed en tot in lengten van jaren uit te voeren. Maar Thunder had het allemaal: sterke songs, gedreven uitvoering, een fantastische zanger en wervelende liveshows, die ook nog eens doorspekt waren met de nodige (Engelse) humor.

Ik had zelf het idee dat ze niet zo'n last hadden van de opkomende grunge-stroming, die vooral veel Amerikaanse bands die in hetzelfde straatje opereerden juist wel de das omdeed. Zou dat iets te maken hebben met het gevoel dat Britse bands vaak net wat authentieker klinken?

Ik heb een heel rijtje CD's van de band in de kast staan, maar dit vind ik nog steeds hun beste, al wordt-ie op de hielen gezeten door de opvolger Laughing on judgment day.

Bijzonder sterk debuutalbum van Thunder, dat mij destijds (zo’n 20 jaar geleden) deed besluiten om me verder te verdiepen in hun oeuvre. De sound van de bond rondom zanger Danny Bowes grijpt duidelijk terug naar invloeden van Britse rockbands uit de jaren 60 en 70 als Free en Bad Company, maar desondanks heeft Thunder er een geheel eigen draai aan weten te geven.

De heldere gitaararrangementen van leadgitarist Luke Morley zijn voor mij, samen met de karakteristieke zang van Bowes, de reden dat ik Thunder ben blijven volgen door de jaren heen. Dit album bevat in de vorm van Dirty Love en She’s So Fine enkele ijzersterke rocksongs, naast sfeervolle ballads als Love Walked In en Don’t Wait For Me. In tegenstelling tot veel andere hardrockbands uit die tijd, klinken de ballads van Thunder absoluut niet zoetsappig of slijmerig.

Het constant hoge niveau van het songmateriaal resulteert erin dat ik niet anders kan dan een goede beoordeling kan toekennen aan Backstreet Symphony: 4*.

Het fraaie (maar ook weer niet hemelbestormende) debuut waar de sympathieke Engelsen energieke hardrock ten gehore brengen. Hier en daar een vleugje funk en de fantastische soulvolle strot van Danny Bowes en je hebt het recept van Thunder tot de dag van vandaag. Weergaloze toppers heeft de band nooit echt afgeleverd, daar zijn de songs in mijn ogen vaak net even te conventioneel voor en daarnaast kleuren de heren vaak tussen de lijntjes. Hoewel een paar albums wat 'soberder' van aard zijn en wat minder gericht zijn op traditionele hardrock. Daar is trouwens niks mis mee want ik vermaak mij met elke uitgave van Thunder in voldoende mate. Voor wat meer variatie raad ik trouwens de twee platen aan die Bowes en Morley als duo hebben gemaakt, Jazz, Soul, Funk en Rock en Blues, de 2 mannen beheersen het allebei.
Dan Back Street Symphony, het is degelijkheid troef hoewel ik wel buiten Love Walked In echte toppers mis, op opvolger Laughing On Judgement Day zou dat al beter geregeld zijn. Daarnaast duurt het schijfje in mijn beleving wat te lang, veel songs worden in mijn ogen te lang uitgerekt terwijl daar geen noodzaak voor is. Kortom, een redelijk debuut maar geen topper in mijn ogen.

Een mooie debuutplaat van de heren, zeker niet inventief of vernieuwend maar wel degelijk tot en met. Thunder vormt min of meer de opvolger van Terraplane, Bowes en Morley brachten met dit collectief enkele pop/rock platen uit in de jaren 80. Het songmateriaal op Back Street Symphony is wat meer geworteld in de stevige Rhythm & blues traditie, hoewel de link naar het muzikale verleden van Terraplane nooit ver weg is.
De degelijke hardrock op deze eersteling bevat hier en daar wat lichte funkinvloeden, een vleugje blues en als vanzelfsprekend de soulvolle doch krachtige vocalen van Bowes.
Het is een fijn debuut en met Love Walked In herbergt de schijf een powerballad in optima forma. Er is weinig aan te merken op deze plaat hoewel het mij zeker niet de hele lengte kan boeien. Doordat de band veelal binnen de lijntjes kleurt en een aantal songs te lang worden uitgesmeerd houdt het niet mijn aandacht volledig vast.

Tussenstand:

1. Back Street Symphony

Wereldplaat, met als absolute hoogtepunt voor mij het geweldige en machtige "Don't Wait for Me". Met name de A kant überhaupt was klassiekerwaardig...
Zo'n beetje de ultieme live band ook, heb ze diverse keren mogen aanschouwen in hun begintijd, altijd een genot. En het gemak waar Bowes zijn stem gebruikt is jaloersmakend voor welke zanger dan ook, Rock of niet.
Haakte zelf af toen ik "River Of Pain" hoorde, die richting beviel me totaal niet. Zit nu net een stukje van hun laatste plaat te horen, weer totaal een Bad Company feel die ik krijg. Doet me goed. Ga ze maar weer eens verder beluisteren.

Schijnt op het moment niet al te best te gaan met Bowes. Zag laatst althans een filmpje waarin de overige bandleden een update gaven omtrent zijn situatie. Hopelijk komt het allemaal goed.

Ik las het net, dank voor de info, gaat de goede kant op gelukkig.

Inmiddels heeft de crowdfunding actie behoorlijk succes! https://www.justgiving.com/crowdfunding/dannybowes
gelukkig maar

Ik had deze vroeger op plaat, maar ben de band uit het oog verloren en zelfs eigenlijk beetje vergeten. Tot van de week vielip me wees op deze band en de herinneringen me weer naar boven kwamen. Die plaat ben ik ondertussen kwijt haha dus ben hem is op gaan zoeken op de digitale platenboer spotify. Maar wat een lekkere plaat is dit, afijn ik heb hem gelijk op cd besteld Dit album hoort gewoon in mijn collectie. Bedankt vielip voor het herinneren

Ik zou ook echt latere platen van ze eens gaan checken. Daar zitten echt prima werkjes tussen vind ik. Albums als Shooting at the sun, Wonder days, The magnificent seventh en All the right noises schieten me zo te binnen. Buiten de eerste twee, nou vooruit drie albums zijn dat platen die zeker het proberen waard zijn.

Dat gaan we zeker doen

Super debuut! Geen enkele misser op dit geweldige rock album!

Ook deze (weer) aangeschaft op gekleurd vinyl met als bonustracks:
Distant thunder, She's so fine (live), Until my dying day (live) en Gimme some lovin' (live)