The Only Ones - Even Serpents Shine (1979)

Overheerlijke plaat van dit redelijk onbekende bandje. De meeste mensen kennen wel 'Another Girl, Another Planet' van het debuutalbum, maar dan houdt het ook wel op. Deze plaat staat echter vol met dergelijke pareltjes. Het klinkt allemaal zeer poppy, terwijl je het punkgeluid er ook duidelijk in hoort. Zeer zeker een aanrader dus!

Ik twijfel een beetje tussen 4* en 4,5*. Voorlopig houd ik het op 4*, met een optie naar boven.

Duistere plaat,die je overheerlijk kunt noemen, smaken verschillen nietwaar, maar wat een afschuwelijk lelijke hoes, daarover kunnen we eenstemmig zijn,toch?
Ik heb ze wel eens zien optreden, toen bleek ook wat een fantastiese gitarist die John Perry was/is, iets wat je op deze lp het mooist kunt horen.

Slechts twee berichten bij deze topplaat met inderdaad weergaloos gitaarspel van John Perry (ex Spooky Tooth).

Hier moet toch een vierde berichtje bij: Mike Kellie, de man met de oudste kop die vaak droevig oogt, maakte de gewaagde carièrremove van het bluesrock georiënteerde Spooky Tooth naar de springerige punk/new wave van The O.O. Ze schijnen weer bij elkaar te zijn, maar een paaar jaar terug stond Peter Perrett nog geheel alleen op de podia, onder de naam, je raadt het al, The Only One.

Willemmusic corrigeert mij (op een vriendelijke manier): John Perry heeft nooit in Spooky Tooth gespeeld, maar wel drummer Mike Kellie (van 1967 tot 1974 en bij (kortstondige) herenigingen in 1998 en 2004). Waarvan akte.

Met name de zang doet me sterk denken aan Lou Reed, muziek ook wel soms.

De Gum reviewt: deel 7

Van The Only Ones had ik nog nooit gehoord. Zelfs de naam zei mij niets. Door de hoes verwachtte ik metal te horen, maar de groep maakt eigenlijk redelijk toegankelijke en catchy popmuziek met een donker punky randje. De nonchalante zang doet mij, zoals ook al gezegd op de albumpagina, denken aan een iets scheller klinkende Lou Reed, maar instrumentaal heeft het meer gelijkenissen met de postpunkband Television. Al zijn The Only Ones puntiger en schrijven ze meer catchy refreintjes. Een pluim ook aan de gitarist die alle songs fantastisch inkleurt met zijn instrument. Ik vind solo's vaak overbodig maar in 'In Betweens' zit er zo veel gevoel in zijn spel, dat het echt voor een meerwaarde zorgt. Het gitaarwerk van 'Curtains For You' doet dan weer aan het betere gitaarwerk denken van op Pink Floyds 'Animals'.

Even Serpents Shine is een kort album (35min) dat heel gemakkelijk wegluistert, maar toch voldoende scherpe randjes bevat om te blijven boeien. Het haalt het niveau van bovengenoemde inspiratiebronnen net niet, maar toch is dit een sterk album dat in geen enkele platenkast zou misstaan. Even Serpents Shine lijkt mij echt een allemansvriendje.

Deze bevalt me iets beter dan het debuut. Van het nasale stemgeluid moet je natuurlijk houden, maar muzikaal is dit erg aantrekkkelijk.

Ten opzichte van hun debuut maken ze hier een grote stap vooruit. Er zit een idee achter het album en alle nummers zijn nagenoeg even sterk. Ook na al die jaren is het een fijn album om te horen, ook al is de toon wat aan de donkere kant.

De tweede van The Only Ones, na een prima debuut. De stem van Peter Perrett zeurt aangenaam in de lagere regionen en als hij hoger zingt, wordt het melancholisch. Je moet er dus wél wat mee hebben. Héb ik!
Hij schreef alle nummers, hartstikke handig want de muziek past logischerwijs bij de wijze van zingen. Dankzij het melodieuze gitaarspel van Perrett met John Perry liggen vergelijkingen met Television voor de hand: vriendelijke gitaarliedjes met soms (luister maar eens naar Programme) een verrassend én fraai solootje, alsof we naar classic rock luisteren.

Andere favorietjes: Flaming Torch met een subtiel orgeltje, No Solution met daarin de constatering "Love is just destruction under another name" én een fraaie bijrol voor de sax; mijn grootste favo is het vrolijk (?) stampende Miles from Nowhere. Bovendien een oorkonde voor Instrumental, dat op heerlijk ironische wijze verzuimt te doen wat de titel belooft.
Van mij een 7,5 als schoolcijfer met een bijsluiter: ik heb een voorkeur voor uptempo muziek, die me hier nét te weinig klinkt. Wie langzamere muziekjes als Curtains for You met zijn eigenwijze riff meer apprecieert dan ik, kan dat cijfer zomaar met een punt of meer ophogen.

De reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam vanaf het debuut van Stiff Little Fingers en vervolgt bij de derde van Eddie & The Hot Rods.