The Only Ones - The Only Ones (1978)

Erg onderschatte band. Velen zullen deze band alleen kennen door de geweldige single "Another Girl, Another Planet". maar dit is echt een prachtig album, met lekkere psychedelische Punk-Rock.
De zanger heeft wel wat van Lou Reed, en ik vind het in sommige nummers zoals It's The Truth soms een beetje neigen naar Syd Barett-Pink Floyd.

Geniale band rond zanger Peter Perrett en gitarist John Perry. Aanstekelijke, melodieuze gitaarpop met mooie "donkere" teksten. Zelf vergelijk ik ze wel met die andere bijzondere groep uit Engeland: The Smiths. Jammer dat ze, vooral door de drugsproblemen van Perrett, nooit echt zijn doorgebroken. In 1981 was het na drie platen alweer voorbij.
Hoogtepunt van de CD is voor mij " The Beast", één van de meest treffende songs over het gebruik van drugs ooit.
"City of Fun" dateert al uit 1971 van Perrett's eerste band: "England's Glory".

Kijk dat is nou het leuke van MuMe dat je zo af en toe is van die alweer bijna vergeten juweeltjes tegenkomt. En dat er dan ook anderen zijn die dit prachtige muziek vinden.
Mijn favorieten zijn Breaking Down en No Peace for the Wicked, zoals de titels al suggereren is dit net zo'n feestmuziek als The Cure destijds

Fans van Placebo moeten dit plaatje ook maar eens luisteren. De eerste keer dat ik Placebo hoorde moest ik meteen aan deze band denken.

"Another Girl, Another Planet" wordt op dit moment in Engeland (o.a. op MTV2) gebruikt bij de nieuwste commercial van "Vodafone". Wie weet worden ze herontdekt. Dat zou prachtig zijn! Na al die jaren alsnog de welverdiende erkenning.

Stemmen allemaal, Peter Perret's ultieme popsong staat op dit album, alleen daarom al 5*

Yes!!! "The Only Ones" komen weer bij elkaar in de originele bezetting!!! Voorlopig éénmalig op het "All Tomorrows Parties"- festival eind april in Minehead. Maar je weet het nooit. Wellicht een toernée, en dan naar Nederland natuurlijk! Dit is echt geweldig nieuws!

Goed album, maar de opvolger is net een tikkie beter. Dat album heeft dan weer niet 'Another Girl, Another Planet'. Wat een perfect popliedje is dat toch zeg.

4*

Dinsdag 1 april te zien bij "Jools" op BBC2 om 23.00 uur.
Ze spelen dan "Another Girl Another Planet".

En ze komen naar Nederland! Op 19 april in de Kade te Zaandam.

amai, zal zeker kijken naar jools, wist in geen 100 jaar dat die kerels nog bestonden, wat hebben ze de afgelopen 20 jaar uitgespookt, enfin dit debuut was fantastisch vroeger

Gisteren album gekocht en krijg hem maar niet uit mijn cd-speler, echt goed! Natuurlijk Another Girl, Another Planet maar Breaking Down,. Whole of The Law en No Peace For The Wicked vind ik ook prima nummers.

Dit klinkt nauwelijks verouiderd, goede productie!

Ah tof, dat maakt me helemaal enthousiast. Ik kwam bij deze band terecht doodat Johnny Marr eens zei dat hij hier graag naar luisterde.

Er is ook een filmpje dat Perret in de studio samenspeelt met The Libertines, erg tof.

Van de drie reguliere albums die deze band gemaakt hebben en die ik vanmorgen nog eens beluisterd heb vind ik dit debuut toch verreweg het beste. Dit album bevat mooie songs zoals 'Another Girl Another Planet, Breaking Down en The Beast. De opvolger "Even Serpents Shine" is eigenlijk meer van hetzelfde maar heeft geen enkele uitschieter en dat kan ook van het nog mindere derde album gezegd worden.

4,0*

smaken verschillen wibro. Heb een sterke voorkeur voor 'Even serpents shine'.

Waarschijnlijk is vandaag de tweede keer dat ik naar deze plaat luister. Wat klinkt het lekker. Gevolg van de nieuwe Peter Perrett, 'Humanworld'. Als ik dit eerder heb geluisterd, was het in een duistere platenzaak in Breda en vond er niets aan. 'Dire Straits' was ongeveer net uit. Daar zal het aan gelegen hebben. Tja, Dire Straits.

Opvallend, in 'The Beast' zit de riff van 'Trouble Every Day' van Zappa.

Nee, dit vind ik niet echt fijne muziek. De zangstem is dermate slecht dat zelfs de katten hier van slag raken. Een marteling voor het gehoor. Jammer want verder zijn de composities best OK. 58 in de oor jaarlijst 1978.

Ik heb ook een haat liefde relatie met The Only Ones, m.n. door de stem Peter Perrett. Another Girl Another Planet blijft natuurlijk wel een aanstekelijke klassieker..

Er staat hier best een aantal topnummers op: The Whole of the Law , Another Girl, Another Planet, The Immortal Story en No Peace for the Wicked. Die laatste is overigens voor mij hun beste nummer.

Toch geef ik dit album maar drie en een halve ster, omdat het me teveel als los zand aan elkaar hangt. Er zit geen lijn in het album, geen idee erachter of zo. Op hun volgende is dat juist weer de kracht van het album.

Enkele jaren geleden maakte ik een reeks afspeellijsten met mijn favoriete new wave per jaar. Daarbij ook randgevallen zoals pubrock en mijn vorige station The Motors is zelfs daarvoor te mainstream. Maar in mei 1978 verscheen ook pure new wave, zoals het debuut van Londenaren The Only Ones.
Nou ja, pure wave? In het eerste bericht op MuMe (2005) wordt dit "psychedelische Punk-Rock" genoemd. Van zowel psychedelisch als punk herken ik hier weinig, al is het soms stevig en klinkt in de solo van Breaking Down een echo van The Doors. Maar dit is geen one-two-three-four-raggen-op-je-gitaar-muziek en evenmin zweverig-jammende zweefkezerij.

Wat klinkt is melodieuze muziek met de "zeurstem" van Peter Perrett als verbindende factor. De plaat begint langzaam met The Whole of the Law waarin een tenorsax klinkt én de invloed van Lou Reed. Soms is het heel energiek zoals in het bekende Another Girl, Another Planet en het knallende City of Fun. In The Beast en No Peace for the Wicked is daar de sfeer van onderkoelde New Yorkse wave.
Pas op kant 2 hoor je in It's the Truth dat Perretts stem ook een laag bereik had, waarna hij hoog en energiek vervolgt met Language Problem. Daarin speelt hij met John Perry leuke dialogen op gitaar. De plaat sluit af met een gitarenclimax in The Immortal Story, inclusief huilende tremolo. Dit waren geen groentjes op hun instrumenten...

Bekende namen achter de knoppen: Ed Hollis (tevens broer van Mark van Talk Talk) en Steve Lillywhite, opgenomen voor majorlabel CBS. In 2009 verschenen op cd met drie bonussen. Die voegen niet altijd wat toe, maar hier wel dankzij een single uit 1977: op de A-kant het schone Lovers of Today met op de B-kant Peter and the Pets, plus de B-kant van single Another Girl, Another Planet, het uptempo My Wife Says.

Soms onderkoeld, dan weer stevig. Een heel gevarieerd debuut met op cd drie fijne desserts. De titelloze elpee haalde in het Verenigd Koninkrijk in juni 1978 #56, in februari 1992 (!) haalde Another Girl, Another Planet in het Verenigd Koninkrijk #57. Dat laatste doordat het via verzamelaar The Sound of the Suburbs (1991) alsnog opviel. En wie rondkoekelt, ontdekt dat vele muzikanten The Only Ones als inspiratiebron noemen.

Mijn reis door new wave zou eigenlijk opnieuw bij Plastic Letters van Blondie moeten verdergaan. Omdat ik die al behandelde, ga ik naar juni 1978: Easter van de Patti Smith Group.