The Only Ones - Even Serpents Shine (1979)
mijn stem
60 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: CBS
-
From Here to Eternity (3:07)
-
Flaming Torch (2:21)
-
You've Got to Pay (2:49)
-
No Solution (2:27)
-
Inbetweens (3:57)
-
Out There in the Night (3:02)
-
Curtains for You (4:18)
-
Programme (2:12)
-
Someone Who Cares (3:12)
-
Miles from Nowhere (3:45)
-
Instrumental (4:03)
-
Special View *
-
Oh No *
-
This Ain't All (It's Made to Be) *
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
35:13
0
geplaatst: 8 januari 2007, 20:18 uur
Overheerlijke plaat van dit redelijk onbekende bandje. De meeste mensen kennen wel 'Another Girl, Another Planet' van het debuutalbum, maar dan houdt het ook wel op. Deze plaat staat echter vol met dergelijke pareltjes. Het klinkt allemaal zeer poppy, terwijl je het punkgeluid er ook duidelijk in hoort. Zeer zeker een aanrader dus!
Ik twijfel een beetje tussen 4* en 4,5*. Voorlopig houd ik het op 4*, met een optie naar boven.
Ik twijfel een beetje tussen 4* en 4,5*. Voorlopig houd ik het op 4*, met een optie naar boven.
0
geplaatst: 13 augustus 2014, 00:01 uur
De Gum reviewt: deel 7
Van The Only Ones had ik nog nooit gehoord. Zelfs de naam zei mij niets. Door de hoes verwachtte ik metal te horen, maar de groep maakt eigenlijk redelijk toegankelijke en catchy popmuziek met een donker punky randje. De nonchalante zang doet mij, zoals ook al gezegd op de albumpagina, denken aan een iets scheller klinkende Lou Reed, maar instrumentaal heeft het meer gelijkenissen met de postpunkband Television. Al zijn The Only Ones puntiger en schrijven ze meer catchy refreintjes. Een pluim ook aan de gitarist die alle songs fantastisch inkleurt met zijn instrument. Ik vind solo's vaak overbodig maar in 'In Betweens' zit er zo veel gevoel in zijn spel, dat het echt voor een meerwaarde zorgt. Het gitaarwerk van 'Curtains For You' doet dan weer aan het betere gitaarwerk denken van op Pink Floyds 'Animals'.
Even Serpents Shine is een kort album (35min) dat heel gemakkelijk wegluistert, maar toch voldoende scherpe randjes bevat om te blijven boeien. Het haalt het niveau van bovengenoemde inspiratiebronnen net niet, maar toch is dit een sterk album dat in geen enkele platenkast zou misstaan. Even Serpents Shine lijkt mij echt een allemansvriendje.
Van The Only Ones had ik nog nooit gehoord. Zelfs de naam zei mij niets. Door de hoes verwachtte ik metal te horen, maar de groep maakt eigenlijk redelijk toegankelijke en catchy popmuziek met een donker punky randje. De nonchalante zang doet mij, zoals ook al gezegd op de albumpagina, denken aan een iets scheller klinkende Lou Reed, maar instrumentaal heeft het meer gelijkenissen met de postpunkband Television. Al zijn The Only Ones puntiger en schrijven ze meer catchy refreintjes. Een pluim ook aan de gitarist die alle songs fantastisch inkleurt met zijn instrument. Ik vind solo's vaak overbodig maar in 'In Betweens' zit er zo veel gevoel in zijn spel, dat het echt voor een meerwaarde zorgt. Het gitaarwerk van 'Curtains For You' doet dan weer aan het betere gitaarwerk denken van op Pink Floyds 'Animals'.
Even Serpents Shine is een kort album (35min) dat heel gemakkelijk wegluistert, maar toch voldoende scherpe randjes bevat om te blijven boeien. Het haalt het niveau van bovengenoemde inspiratiebronnen net niet, maar toch is dit een sterk album dat in geen enkele platenkast zou misstaan. Even Serpents Shine lijkt mij echt een allemansvriendje.
2
geplaatst: 9 augustus 2024, 03:57 uur
De tweede van The Only Ones, na een prima debuut. De stem van Peter Perrett zeurt aangenaam in de lagere regionen en als hij hoger zingt, wordt het melancholisch. Je moet er dus wél wat mee hebben. Héb ik!
Hij schreef alle nummers, hartstikke handig want de muziek past logischerwijs bij de wijze van zingen. Dankzij het melodieuze gitaarspel van Perrett met John Perry liggen vergelijkingen met Television voor de hand: vriendelijke gitaarliedjes met soms (luister maar eens naar Programme) een verrassend én fraai solootje, alsof we naar classic rock luisteren.
Andere favorietjes: Flaming Torch met een subtiel orgeltje, No Solution met daarin de constatering "Love is just destruction under another name" én een fraaie bijrol voor de sax; mijn grootste favo is het vrolijk (?) stampende Miles from Nowhere. Bovendien een oorkonde voor Instrumental, dat op heerlijk ironische wijze verzuimt te doen wat de titel belooft.
Van mij een 7,5 als schoolcijfer met een bijsluiter: ik heb een voorkeur voor uptempo muziek, die me hier nét te weinig klinkt. Wie langzamere muziekjes als Curtains for You met zijn eigenwijze riff meer apprecieert dan ik, kan dat cijfer zomaar met een punt of meer ophogen.
De reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam vanaf het debuut van Stiff Little Fingers en vervolgt bij de derde van Eddie & The Hot Rods.
Hij schreef alle nummers, hartstikke handig want de muziek past logischerwijs bij de wijze van zingen. Dankzij het melodieuze gitaarspel van Perrett met John Perry liggen vergelijkingen met Television voor de hand: vriendelijke gitaarliedjes met soms (luister maar eens naar Programme) een verrassend én fraai solootje, alsof we naar classic rock luisteren.
Andere favorietjes: Flaming Torch met een subtiel orgeltje, No Solution met daarin de constatering "Love is just destruction under another name" én een fraaie bijrol voor de sax; mijn grootste favo is het vrolijk (?) stampende Miles from Nowhere. Bovendien een oorkonde voor Instrumental, dat op heerlijk ironische wijze verzuimt te doen wat de titel belooft.
Van mij een 7,5 als schoolcijfer met een bijsluiter: ik heb een voorkeur voor uptempo muziek, die me hier nét te weinig klinkt. Wie langzamere muziekjes als Curtains for You met zijn eigenwijze riff meer apprecieert dan ik, kan dat cijfer zomaar met een punt of meer ophogen.
De reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam vanaf het debuut van Stiff Little Fingers en vervolgt bij de derde van Eddie & The Hot Rods.
* denotes required fields.
* denotes required fields.