Rage Against the Machine - Evil Empire (1996)

jammerlijk vervolg op het debuut. Alleen Bulls on Parade zegt me nog iets, de rest herinner ik me niet eens meer.

People of de sun is ook erg aanstekelijk en ik geloof dat ze daar ook nog een clip van hadden. De overige nummers zijn nog steeds erg RATM en zeker niet slecht naar mijn mening. Het niveau van de debuutplaat wordt echter nergens gehaald idd. 4*

Zeer matig vervolg inderdaad. Deed mij destijds alle interesse in RATM verliezen. De rest van hun albums ken ik daardoor eigenlijk niet.

ik geef een 4.5, omdat ik het het minst goede album vind van RATM. Ik ben pas een paar maand fan. Maar oké, ben pas 13, bijna 14 deze maand.

Ratm is samen met The Chemical Brothers ALLES! Oké naast mijn leven dan.

Vandaag weer eens uit de oude doos gahaald, en ik moet zeggen dat ik het best lekker vond. Ik heb hem in de auto opgezet en dan zijn al die axplosies waar RATM om bekend staad wel lekker. Een groot fan zla ik nooit worden daarvoor irriteer ik me teveel aan de zanger.

RATM heeft in een jaar of 10 in feite 3 reguliere albums uitgebracht. Logisch dus dat daar geen slechte bij zit. Maar briljant zijn ze ook geen van alle, al komt het debuut dicht in de buurt. Ook hier staan weer een paar echte krakers op: Bulls on parade, Snakecharmer, Tire me, Down rodeo, Wind below. En weer is geen van de nummers van een hoog skip-gehalte. Dikke 3,5/5

Hier ga ik vannacht eens over nadenken

Ik geef toe, retorisch geen al te sterk punt, maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Uiteraard zou het goed mogelijk zijn dat het slechte albums zijn, maar als je zoveel tijd steekt in een nieuw album, ligt het toch een stuk meer voor de hand dat het goed is? Mijn ervaring is in ieder geval dat artiesten die minder strooien met albums vaak beter materiaal leveren.

Je kan ook redeneren dat artiesten die langer over een album doen gewoon geen inspiratie hebben. In de jaren '60 en '70 leverden artiesten soms wel 2 albums per jaar. Daar zaten ook hele goede tussen(en hele slechte natuurlijk).

Na het voor mij niet al te spetterende debuut heb ik alsnog besloten deze te luisteren. En ik denk dat ik nu maar ophoud met RATM. Deze plaat is helaas redelijk saai voor mij. Waar de nummers van het debuut mij in het begin nog een beetje konden bekoren, is dat hier zo goed als niet. Na 3-4 keer heb ik deze plaat misschien weinig gehoord, maar genoeg voor een (matige) score. 1.5*

hmmz, dit is het beste album samen met het debuut album. Goed dat ze (op tijd) gestopt zijn anders hadden ze waarschijnlijk alleen nog maar hetzelfde kunstje een aantal keren herhaald.

Het debuut vond ik helemaal geweldig, maar dit album valt mij tegen. De songs klinken op zich wel lekker, maar ze missen 'iets'. En daardoor krijgt dit album van mij 3 sterren. De enige tracks die er echt uitspringen zijn People Of The Sun en Bulls On Parade. De rest van de tracks zijn zeker niet slecht, maar maken geen grote indruk op mij.

Niet goed, maar allesbehalve een slechte plaat. Het had mij ook verbaasd als ze hun niveau van de debuutplaat hadden gehaald. Want wat een knaller was dat zeg.

Dit album heeft een paar aardige nummers, niet om van de daken te schreeuwen. Ik kan persoonlijk genieten van Bulls on Parade, Down Rodeo en Roll Right.

Natuurlijk kan deze niet hetzelfde als het debuut zijn en dat vind ik maar goed ook. Het heeft zo zijn eigen smoel en dat schijnen velen niet te accepteren. Een lekker droog geluid zorgt voor veel goed beukwerk. People Of The Sun, Bulls On Parade en Down Rodeo zijn m.i. hoogtepunten in hun oeuvre en met de rest is ook niets mis. Laat je vooroordelen varen en zet em gewoon lekker hard op!

Oké oké, dit kan hun eerste album niet evenaren maar ik vind toch dat iedereen een beetje te streng is als het over deze plaat gaat. Het is even ontnuchteren na het fantastische debuut maar uiteindelijk moet je gewoon toegeven dat dit een album is met veel krachtige rocksongs (die bovendien goed in elkaar zitten). Heerlijke beuk muziek dus, ideaal om de frustraties van je af te schudden.

Hun minste album, naar mijn mening. De nummers doen me niet echt weinig. Bulls On Parade en het 'interested in you'-stukje van Snake Charmer zijn wel aardig, de rest is ronduit teleurstellend.

People of the Sun vind ik anders ook zeer wreed.

Het zwakste album van RATM vind ik alleen bulls on parade, people of the sun en tire me vind ik goed de rest is maar matig ( wat raar is vooral na zo een fantastisch eerste album).

2

Helaas is dit zo één van die bands van wie ik enkel de naam ken en de hoezen herken, maar geen idee heb welk soort muziek er hier op staat.

Harde gitaarmuziek, met noise en distortion, I presume ?

Je kent geen enkel nummer van RATM!

Neen, echt waar, ik zou er geen enkel kunnen van opnoemen, heb dit op geen enkele radiozender ooit gehoord, vandaar.

Dan moet je zeker is bullet in the head of killing in the name of zoeken een van de beste liedjes ooit.

Killing in the Name kent hij wel hoor, dat kan gewoon niet anders, iemand met zoveel muziekkennis kan dit nummer gewoon niet ontlopen hebben.

ik schrok laatst toch wel een beetje toen ik dit album ergens voor 1 euro (!) in de budgetbak zag liggen tussen Marianne Weber en Lee Towers. Ik had gehoord dat dit album niet zo geweldig is, maar voor 1 euro laat je zoiets niet liggen. Ikke de handel gekocht en dit plaatje valt me heel erg mee. Nu ben ik geen RATM fan en al zeker niet van die de la Rocha, maar hun debuutalbum vond ik heel sterk en deze is best aardig, in elk geval meer waard dan 1 euro.

3.

Niet zo goed als hun vorige album, maar toch zeker de moeite de waard.
alleen het nummer People of the sun is wat mij betreft al 3* waard

Het heeft zelfs nog de Top 40 gehaald (Bulls On Parade ook trouwens en nog een paar). Toen was de hitparade nog enigszins 'cool'.

Ik vind dit album echt niet zoveel minder als het debuut, trouwens.
Ik vind het allemaal zelfs net zo lekker klinken, eerlijk gezegt.

Snakecharmer...een fantastisch nummer!

chille plaat^^ hij klinkt veel rauwer dan het debuut en dat mag ik wel. Het past ookwel bij ze en het klinkt ook echt alsof ze met z'n 4e in een kamerstaan.

Lastig plaatje...
Het duurde voor mij wat langer voordat ik deze net zo kon waarderen als de debuutplaat.
Maar toch zitten hier ook geweldige nummers tussen, je moet het alleen wat vaker luisteren.