Rage Against the Machine - Evil Empire (1996)

Lee Towers in een 1 euro bak?

Waar gaat het heen in deze wereld?

Ik denk dat de droge productie veel mensen tegenstaat, want andere redenen om deze niet goed te vinden zou ik niet zo kunnen verzinnen. Ik kan hem vanaf dag 1 zeer goed waarderen, in ieder geval. Vind het wel een vet potje rockmuziek, deze Empire.

5 is toch wat teveel eer aan deze band, dus ik maak er 4,5 van, is toch wat realistischer lijkt me.



Like it or not, de man was zeker verantwoordelijk voor een groot deel van de kracht van dit gezelschap. Audioslave met Chris Cornell draaide m.i. uit op een flauw 'alto-rock'-hapje. Die man vind ik gewoon meer op z'n plaats in Soundgarden of desnoods solo. Zack is in deze band gewoon echt op z'n plek en dat hoort ook zo.

Na een tijdje toch nog is naar geluisterd ( mede door dat ik onlangs naar het sportpaleis ben geweest ). En inderdaad zo slecht is deze plaat niet, er staan zeker nummers op die niet zouden mistaan op de hun debuut zoals people of the sun, vietnow en bulls on parade.
Ik denk dat ik verhoog naar 3,5

Ik had wel verwacht dat dit minder zou zijn als hun debuut,omdat ik vind dat dit niet een band is die veel verschillende albums/nummers kan maken die allemaal op zich staan en origineel zijn maar hier staan wel 2 (''klassiekers") op,genaamd:
Bulls on Parade ,(als je een nummer zoekt om energie van te krijgen) en Down Rodeo (Klinkt heerijk).
Geheel valt beetje tegen toch,wel een 3

Natuurlijk, het debuut is niet te evenaren, laat staan overtreffen. Toch is dit een prima opvolger. Ik kan wel wat met die droge, directe productie. En vanaf de opener gaat het adrenaline kraantje in je hoofd goed open. Pas bij 'Without a Face' betrap ik die heren op een klein missertje/niemandalletje. Toch sluit deze tweede plaat weer ijzersterk af met 'Year of tha Boomerang'.

Ja, na de heuse klap op de kaak, het schockmoment van het eerste album luister je eigenlijk naar dit album met huizenhoge verwachtigen. Het is zeker geen slecht album, maar toch een andere productie en het feit dat je eignlijk ook al gewend bent geraakt aan de directe sound van RATM maken het moeilijk om dit album eigenlijk naar waarde te schatten.

Ik ga er zeker nog enkele keren naar moeten luistern om een definitieve score toe te kennen.

Dit vind ik persoonlijk het minste RATM album.

People Of The Sun en Bulls On Parade zijn mijn favorieten van dit album.

Snakecharmer, Roll Right en Year Of Tha Boomerang zijn ook wel redelijk.

De bezwerende kracht van Down Rodeo en Wind Below vind ik zeer sterk. De manier waarop die 2 eindigen...

Wat te denken van Year of tha Boomerang? Die zanglijn 'now it's upon you'gaat door merg en been.

Te gek grauw album. Zolang je niet een tweede RATM (debuut) verwacht zit je snor.

Twee heel sterke openers. Daarna de klassieke pudding die in elkaar zakt...

Ja, deze is heel verschillend bij de vorige, veel rauwer er is een heel andere vervorming op de gitaren gebruikt.

Goed album, alleen zijn lang niet alle nummers zo boeiend als dat bij het debuutalbum wel zo was. Wel is het gitaarspel van Tom Morello natuurlijk weer te gek. Toch een leuk album, waar ik af en toe zo een paar nummer van opzet.

3,5*

Bij Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992):



Hmm, ik vind Evil Empire toch wel anders klinken. Veel droger opgenomen en ook de dynamiek is iets verlegd. Ik denk dat je het juiste 'gevoel' bij deze muziek niet te pakken krijgt om het te kunnen waarderen. Dit was waarschijnlijk van grote invloed op nu-metal, maar dit sla ik toch veel hoger aan. Het idealisme van deze band spreekt me zeer aan. Politiek geëngageerde bands krijgen altijd m'n aandacht, niet in de laatste plaats omdat die 'attitude' ook in de muziek is terug te horen.

Evil empire is echt een stuk minder...dit is veel beter omdat het niet alleen politiek getint is maar het muzikale vlak er gewoon goed op aansluit. Evil Empire is politiek getint, maar muzikaal niet altijd even interessant.

Ik vind juist dat ze met EE een andere weg in zijn geslagen. Het klinkt allemaal rauwer, ongeproduceerder en harder.

Mijn favoriete RATM album! lekker rauw en dat spreekt me toch echt wel aan. weinig slechte nummers op dit album, heb dan ook moeite met echt mn 3favoriete nummers te selecteren. 4,0*

Ik vind dit een machtig album; het gebruik van Rap en Hardrock door hen is erg clever. Alle elf nummers zijn geweldig en - qua productie - fantastisch neergezet. Vooral hoe de drums klinkt; een beetje 'jazzy'. Daar zit een vette/stevige bass, een rockende/ spacende gitaar, en een rauwe/agressieve zang overheen. Allemaal zonder fratsen. Het politieke teksten-gedeelte krijg ik het noch warm, noch koud van, alhoewel ik sommige teksten interessant vind om te horen. De hele sfeer die bij dit album zit doet me denken aan een rokerige, oude, vercrackte ruimte, wat ik erg fijn vind. De toppers van het album zijn voor mij "Down Rodeo", "Wind Below" en opener "People Of The Sun".

Als je het mij vraagt is dit album tien keer beter dan het debuut. Beter? Althans, fijner om naar te luisteren. Begrijp me niet verkeerd; het debuut zet ik ook graag op. Ik zal met mijn vijf sterren vast wel voor gek verklaard worden, maar ja, meningen verschillen.
Ik doe er zelfs nog een schepje bovenop: voor mij het beste hardrock-album ooit!

Het minste album van Rage. Toch staan er met People of the Sun, Revolver, en Vietnaw nog genoeg lekkere tracks op.

Mee eens.

Bij het debuut klinkt het alsof je bij een bokswedstrijd tussen de ring beland bent, maar bij deze is het zonder de bokshandschoenen....
Door de spartaanse productie klinkt het allemaal een stuk kwader.

JUST A QUIET, PEACEFUL DANCE, YYYEEEEAAAAAAHHHHHH!!!

Ben deze mannen na het debuutalbum uit het oog verloren. Dan ga je toch met bepaalde verwachtingen luisteren. En verdomd... het is gewoon een erg lekker album. De 4 openingsnummers en Down Rodeo zijn de favorieten hier. Misschien eens een verzamel cdtje branden voor in de auto.

Vind dit ook hun miste album. People of the Sun en Bulls on Parade zijn wel RATM-klassiekers.

Zack's rol in R.A.T.M. was overduidelijk bijzonder groot. Dit natuurlijk alleen al vanwege zijn lyrics die in het geval van deze band wel een heel belangerijk onderdeel zijn van het totaal pakket. Maar persoonlijk zo ik het wat de kracht van deze band betreft toch anders omschrijven.

R.A.T.M. draaide in mijn ogen volledig om 2 personen. Zack de la Rocha en Tom Morello. En vooral de manier waarop deze 2 elkaar aan vullen. Zack de la Rocha zocht voor zijn lyrics muzikanten die in staat waren hem op zodanige manier te begeleiden dat de muziek overeenkwam met de agressie die hij in z'n lyrics legt. Met Tom Morello vond hij daar de perfecte persoon voor.

Ik kan geen enkele gitarist bedenken die Zack op een vergelijkbare wijze had kunnen aanvullen zoals Tom Morello dat lukte. Voor Morello geld weer dat vooral op het gebied van zijn zo kenmerkende effecten er niemand beter bij hem paste dan Zack de la Rocha. Morello heeft later met Serj Tankian nog een artiest gevonden die (bijna) perfect op zijn style aansluit. Maar het is in mijn ogen overduidelijk waarom deze 2 heren met elkaar hun grooste succes gedeeldt hebben.

Bijde mannen hadden op hun eigen manier zo'n grote invloed op de band, dat R.A.T.M zonder 1 van deze 2 nooit de band had kunnen worden die het uiteindelijk werd. Voor deze betreffende style van muziek hadden ze elkaar simpel weg keihard nodig.

Met uitzondering van "Bulls On Parade" wordt het niveau van het debuut van Rage Against the Machine nergens gehaald. Maar dat maakt "Evil Empire" zeker geen slechte plaat. Het debuut is memorabel. Niet alleen door de combinatie van rock en rap, maar ook door de maatschappelijke en politieke setting in de Verenigde Staten. Ten tijde van "Evil Empire" is de situatie veranderd, Rage Against the Machine bijt nog steeds politiek van zich af, maar het venijn is minder dan bij het debuut. Los daarvan is het gitaarspel van Tom Morello nog steeds om van te spullen en daarom alleen al is "Evil Empire" meer dan de moeite waard. Aangevuld met een stuwende en agressieve ritmesectie plus de vocalen van Zach de la Rocha en het typische Rage Against the Machine is weer compleet. Wellicht minder urgent, maar nog steeds heerlijk rauw en in your face.

met Rage Against the Machine - The Battle of Los Angeles (1999) kwamen ze toch wel weer erg dicht in de buurt m.i. prefereer die plaat ook boven deze Evil Empire... ofschoon dit ook bepaald geen vervelende plaat is....

Ze waren beter toen ze echt boos waren.

Ik weet het niet zeker deric, maar ik geloof dat ze nog steeds oprecht echt boos zijn, wat dat betreft wil ik ze ook altijd net dat beetje extra credit geven....

Het debuut bevat zoveel boosheid, ik ken alleen Herny Rollins die het zo op die manier kan verwoorden.
Hier heb ik dat gevoel minder.

Rage Against The Machine - Electric Factory Philadelphia, Pa 8-13-96 (Complete Show)

Youtube

Tom Morello need we say more..... wat een lekker basje heeft die man toch.
Gewoon strak plaatje