Rage Against the Machine - Evil Empire (1996)

Ja, na de heuse klap op de kaak, het schockmoment van het eerste album luister je eigenlijk naar dit album met huizenhoge verwachtigen. Het is zeker geen slecht album, maar toch een andere productie en het feit dat je eignlijk ook al gewend bent geraakt aan de directe sound van RATM maken het moeilijk om dit album eigenlijk naar waarde te schatten.

Ik ga er zeker nog enkele keren naar moeten luistern om een definitieve score toe te kennen.

Met uitzondering van "Bulls On Parade" wordt het niveau van het debuut van Rage Against the Machine nergens gehaald. Maar dat maakt "Evil Empire" zeker geen slechte plaat. Het debuut is memorabel. Niet alleen door de combinatie van rock en rap, maar ook door de maatschappelijke en politieke setting in de Verenigde Staten. Ten tijde van "Evil Empire" is de situatie veranderd, Rage Against the Machine bijt nog steeds politiek van zich af, maar het venijn is minder dan bij het debuut. Los daarvan is het gitaarspel van Tom Morello nog steeds om van te spullen en daarom alleen al is "Evil Empire" meer dan de moeite waard. Aangevuld met een stuwende en agressieve ritmesectie plus de vocalen van Zach de la Rocha en het typische Rage Against the Machine is weer compleet. Wellicht minder urgent, maar nog steeds heerlijk rauw en in your face.

Ze waren beter toen ze echt boos waren.

Hoewel ik op de eerste plaat vooral de minder harde nummers kon waarderen en de rest al snel zat werd, vind ik de harde nummers hier een stuk dynamischer in elkaar zitten. Zo vind ik Vietnow en Revolver best catchy, en het refrein van Snakecharmer slaat nergens op maar dat waardeer ik wel.

La Rocha klinkt voor mij minder als een dronken skate-tiener, en ik heb het idee dat de band een stuk beter heeft geleerd dat niet elk nummer hoeft te beuken als je toch steeds hetzelfde punt probeert te maken.

Op Down Rodeo klinkt de band in de eerste paar seconden als My Bloody Valentine, en op het andere moment rapt La Rocha over een moog-achtige G-funk beat. Without a Face klinkt als een rockband die een Cypress Hill-track covert, met een van de meest funky en psychedelische gitaarsolo's die door een rock/metal-band is opgenomen. Om over Morello's sounds op The Wind Below nog maar te zwijgen.

Stukken beter dan het debuut als je het mij vraagt, die vind ik een stuk gedateerder.