The Allman Brothers Band - Wipe the Windows, Check the Oil, Dollar Gas (1976)

Geen reacties hier? Hoe is dit album?

Kheb hem beluisterd en ik vind het een behoorlijke live plaat. Vind ABB zowieso een beter op de live albums, vooral het eerdere werk. Later gaat het wel gelijk op vind ik. (zo ongeveer met Warren Haynes) Weet nog niet of ik deze aanschaf, maar de potentie is er.

Zeer goed te pruimen. Vooral 'In memory of Elizabeth Reed'.

Vandaag op de CD beurs deze ook op CD aangeschaft en het valt me op hoe goed deze plaat is. Dit is de eerste live plaat zonder brother Duane en met alleen Dickey Betts op gitaar. I.p.v. een 2e gitarist zit hier huidige Stone Chuck Leavell achter de piano. Het CD geluid is zeer goed en de kwaliteit van de muziek dus ook uitstekend. Veel Brothers en Sisters nummers.

Dit is een heerlijk Livealbum. Genot om naar te luisteren.

Deze plaat wordt in sommige boekjes als niet al te goed neergezet. Het gaat de reviewers dan vooral om een gebrek aan energie en enthousiasme.

Ik hoor wel degelijk een energieke band, met ditmaal niet twee gitaristen maar twee toetsenisten.

Chuck Leavell is sinds Brothers and Sisters een vaste Brother en sinds het overlijden van Duane Allman is (nog) niet gezocht naar een vervanging.

Daardoor valt de plaat wat lichter uit dan bijv. The Fillmore Concerten. Maar deze versie van Allman Brothers met een wilde Chuck op piano, en een setlist waarbij meer wordt teruggegrepen op Brothers and Sisters en Eat a Peach (en een beetje Win, Lose or Draw) is een heerlijke dubbelaar geworden.

Vlak ook het goede, funky basspel van Lamar niet uit. Lamar, Chuck en Jaimoe konden het zo goed met elkaar vinden dat ze al gauw hun eigen bandje hadden (zie: Sea Level).

Hoedanook is deze plaat een mooie afsluiter van hoofdstuk 2 van The Allman Brothers. En kom op; 17 minuten Elizabeth Reed is toch heerlijk?

Kan je teveel live albums van de ABB hebben?

Ik denk het niet. Wie van dit genre houdt doet zichzelf echt een plezier met een stapel live albums van deze jongens
Live At The Filmore East is en blijft een referentie maar deze Wipe the Windows, Check the Oil, Dollar Gas en Live at Ludlow Garage: 1970 en An Evening with the Allman Brothers Band: 2nd Set (beter dan 1) kan je toch de hele dag op hebben staan?

Sinds ik de 2016 Mercury-remaster heb, is deze plaat nog meer gaan groeien.

Op de Brothers & Sisters Deluxe-versie staat een volledig Winterland '73 concert, welke (nog) geen weg heeft gevonden tot vinyl, maar een aantal songs op Wipe the Windows is wel van dat concert (kant A en B).

Deze plaat is een unicum in het oeuvre van de band, omdat het de enige officiele liveplaat is (naast deze: The Allman Brothers Band - Nassau Coliseum Uniondale, NY 5/1/73 (2005) ) die de line-up Allman/Betts/Leavell/Williams/Jaimoe/Trucks ten gehore brengt.

Ook interessant is dat Ain't Wasting Time No More (van Eat a Peach) een versie is uit 31 december 1972. Dat is dus nét na het overlijden van Berry Oakley, dus met een verse Lamar Williams in de band. Chuck Leavell zat sinds oktober 1972 bij de band. Van de line-up met Leavell en Oakley zijn (helaas) geen live-opnamen. Ten tijde van dit drama en de bezettingswijziging werd Brothers & Sisters opgenomen. Come & Go Blues dateert van 28 juli 1973 en is dus ook van een live-optreden van vóór het verschijnen van Brothers & Sisters, welke in augustus gereleased werd.

De rest van de songs (Can't Lose t/m Jessica) zijn van 1975 (Oakland Colliseum, 24 oktober) welke ook niet op een andere live-lp staan. Dit zijn dan ook de laatste opnamen van de band tot dusver (de band zal opbreken en pas rond 1979 weer bij elkaar komen).

Door Leavell en Williams heeft de band een nog jazzier approach, waar Jaimoe erg enthousias van werd. De versie van Elizabeth Reed die toch deze dubbelaar heeft weten te halen, is dan ook een erg bijzondere versie. Daarnaast is het duo Don't Want You No More/It's Not My Cross to Bear ook uniek hier.

Verder alleen maar songs van Brothers & Sisters en Win, Lose or Draw op deze plaat, en die mogen er zeker zijn. Ook zonder Les Dudek op gitaar, want die mocht alleen als gast meedoen op Brothers & Sisters.

Samengevat: liveopnamen van ná de dood van Duane Allman zijn schaars.Naast deze plaat kennen we dus:

- Macon City Auditorium: 2/11/72 (als kwintet met Berry, zonder Chuck)
- Nassau Coliseum, Uniondale, NY: 5/1/73 (als sextet, met Lamar en Chuck)
- Winterland, San Francisco, September 26, 1973 (als sextet, met Lamar en Chuck) (bonuscd bij Brothers and Sisters boxset)

- Wipe the Windows (1972-1975)

Geloof dat Gregg Allman hierop ook af en toe gitaar speelt. Heb je toch weer 2 gitaristen. Al is dat niet te vergelijken met de combo Duane/Dickey. Leuke live plaat verder. Dat zeker. 17 minuten In Memory of Elizabeth Reed met ook een geweldige elektrische pianosolo van Chuck Leavell is zeker niet te versmaden.

Gregg Allman was oorspronkelijk ook gitarist en in zijn solo-optredens doet hij ook veel op de akoestische gitaar (ook wel electrische gitaar), maar geen leads of solo's. Op Brothers and Sisters speelt Gregg trouwens ook ritmegitaar.

Mooi om solo-video's te zien op youtube waar hij bijvoorbeeld Melissa, Midnight Rider of Come and Go Blues zingt en zichzelf op gitaar begeleidt. Hij kan toch wel aardig tokkelen ook.

Maar inderdaad geen twinleads, die kwamen pas weer met het aantrekken van gitarist Dan Toler bij de tweede reunie.

Weer zo’n lange uitvoering van Elizabeth Reed Is dit de moeite waard Mssr Renard? Gezien je score een retorische vraag. Eens kijken of ik ‘m kan vinden.

Edit: staat op Tidal…maarre Elizabeth is niet beschikbaar. Nou ja zeg

Liz Reed mág alleen maar lange uitvoeringen hebben wat mij betreft. En het is nog geen Mountain Jam van 45 minuten, dus het valt wel mee toch?

Het is een meer prog/fusion nummer zo met Chuck Leavell op de electrische piano. Het is wat mij betreft weergaloos. Als je al de rest van de plaat niet kan boeien, dan moet je in elk geval minstens Liz Reed hebben beluisterd.

Ga ‘m zeker luisteren. Liz Reed vond ik in the ‘70’s al een fantastisch nummer en heb er fijne herinneringen aan. Ik was in die tijd de dj van mijn vriendengroep maar als ik dit nummer durfde op te zetten tijdens een feestje dan scheelde het weinig of ik werd met pek en veren afgevoerd. Zijn nog steeds m’n vrienden en ze begrijpen nog steeds niet waarom ik dat zo’n mooi nummer vind. Cultuurbarbaren zijn ‘t. U heeft smaak Mssr Renard

Dank, Broem. Wat weten sommige mensen nou van muziekbeleving. Sommoge songs hoor je niet, maar beleef je.

De instrumentals van the Allman Brothers (even Mountain Jam buiten beschouwing gelaten) zijn een klasse apart. Vaak een mix van blues, jazz en prog.

Ik raak wel door jullie weer in een ABB-bui. Dat is maar één letter verwijderd van.... Oppassen dus.

Ken het album niet, maar als de titel uit een van mijn favoriete Chuck Berry liedjes komt, dan ben ik zeer geïnteresseerd. Komt op de playlist.

Verwacht een mix van blues, rock, country en dat alles met een jazzy approach en dubbele drums.

Ptecies goed dus:).

Wat gaaf dat deze plaat ineens zoveel aandacht krijgt. Ik zet hem anders zo ook weer even op.

Ik heb op vinyl zeker 10 verschillende uitvoeringen van dit nummer en ze kunnen mij niet lang genoeg duren en ik kan ze ook nog gerust achter elkaar horen

Goede review van jou op Discogs bij de geremasterde 2LP uit 2016.
Die 40th anniversary edition klinkt inderdaad uitstekend! Ik heb 'm momenteel opstaan.

Alwaar ik beloof hem vaak te draaien. Nooit gerealiseerd dat dat een 40th anniversary edition was. Ik dacht dat deze bij de rest van de serie remasters hoorde.

Ja het kan natuurlijk ook toeval zijn, maar 1976 naar 2016 is 40 jaar later uitgegeven. Vandaar dat ik dat dacht.

Uitstekende verzameling van live-opnames die weliswaar een periode van bijna drie jaar bestrijken, maar die mij persoonlijk toch het gevoel geven bij één compleet concert aanwezig te zijn. Omdat het allemaal zo klinkt als een klok ben ik bijna geneigd te zeggen dat dit een soort Greatest hits live is, maar dat klopt natuurlijk niet omdat er behalve Elizabeth Reed geen dubbeltellingen met Fillmore East op staan; dat er desondanks geen zwakke broeders tussen het materiaal te vinden zijn geeft al aan dat hier uit een kwalitatief hoogwaardig oeuvre kon worden geput. De helft komt van Brothers and sisters, de keuze van de andere helft wordt keurig verdeeld over de overige studioplaten, en hoewel ze sommige van deze nummers tientallen of misschien zelfs wel honderden malen moeten hebben gespeeld hoor ik geen spoor van plichtmatigheid. Hoogstens klinkt Allmans zang op de eerste helft van Come and go blues wat vermoeid, maar dat zal eerder aan de mix liggen, want op het einde komt zijn stem weer wèl heel goed door.
        Gekocht op een CD met op de rug de logo’s van zowel Music On CD als Universal als Capricorn, copyright 2022, “Made in the Netherlands”, “mastered by Suha Gur” (wiens naam ik ook zie staan op de CD’s die ik van de eerdere ABB-platen heb, met uitzondering van Brothers and sisters), en met aangenaam (en ruisloos) maar niet uit de speakers knallend geluid. Dat laatste kan dan weer aanleiding geven tot de hier al genoemde misvatting dat deze plaat vuur en energie mist, terwijl er eerder sprake is van een andere groepsbezetting die meer richting een warm en jazzy bandgeluid gaat. Voor die explosiviteit hebben we dan de Fillmore-concerten, en Wipe the windows, check the oil, dollar gas is perfect voor wie moeite heeft met die extreem lange gitaarjams, zoals ik. Bijzonder hoge draaibaarheidsfactor ook, dus hier past maar één score.

Goed idee om deze een 5"-score toe te kennen.