Judas Priest - Jugulator (1997)

Je kunt het gemis van Rob Halford door het album heen voelen, en hoewel Tim Owens zijn best doet om de magische stem van Halford te vervangen wil het niet lukken, het algemene plaatje klopt zo langzamerhand niet meer en er hangt geen Priest sfeer meer want met Halford was de eenheid natuurlijk ontzettend goed gevormd.

Owens doet echt wel zijn best, en dat is door de nummers héén wel te horen en zo vond ik 'Cathedral Spires' verre weg van slecht, echter neigt de band steeds meer naar sounds van 'Iced Earth' te kruipen nu Owens inbreng een rol speelt en dat vond ik toch vaak wel irritant, de feeling en sounds van Priest is er nu totaal af, er is geen pit meer en ik vond alles zwakker overkomen. Ik kan er persoonlijk ook niet aan wennen, en ook ik mis Halfords stem ontzettend, de cover ziet er niet uit en hoewel het nummer wat ik net noemde toch wel gaaf klonk was het allemaal maar slapjes, en kon je er maar weinig raad mee.

Ook zorgt de wat slechtere productie ook niet ervoor dat het album wat omhoog gekrikt word en dan is 'Jugulator' toch maar weer een slechte plaat die Priest uitbrengt in hun catalogus. En hoewel de solo's en riffs vaak nog wel klinken kwam het nergens goed over en bleven de meeste nummers toch wat onafgewerkt achter.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Ram It Down
13. Jugulator

Ik denk niet dat owen daar een grote invloed op heeft gehad. Alle teksten zijn geschreven door Glen Tipton, en alle muziek door Tipton en Downing. Daarnaast zou Owens pas in 2003 (volgens mij) naar Iced earth gaan.
De gelijkenissen met Iced Earth hoor ik eigenlijk ook niet. Luister maar eens naar Jugulator en Something Wicked This Way Comes of The Dark Saga (Iced earth uit dezelfde tijd) dan hoor je echt twee compleet verschillende bands.

Toch vreemd. Ik was namelijk in de veronderstelling dat ik dit album wel goed vond. Jaren niet meer gehoord natuurlijk en nu ik het weer hoor, valt het toch behoorlijk tegen. Eerlijk gezegd mis ik Halford niet. Ik vind hem een geweldige zanger, maar datzelfde kan ik zeggen van Tim Owens. Owens doet het uitstekend, maar het probleem zit 'm in de saaie songs, slechte teksten en dat lelijke geluid. Ik vind groove metal van de jaren negentig erg lelijk. Nee, Tipton en Downing moeten zich hier echt voor schamen. Ik luister nog liever naar de popmetal van Point Of Entry. Ik had echt niet verwacht dat dit zo'n saaie en lelijke plaat is. Cathedral Spire redt de plaat van een zwaardere onvoldoende.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Killing Machine
12. Point Of Entry
13. Jugulator

Grappig dat ik dit toch een stuk steviger vind klinken dan Painkiller. Waarom dat album vooral oppervlakkig heavy was is daar te lezen, maar de groovy thrashsound die de band zich hier heeft aangemeten is naar mijn oren toch beduidend harder. Het is echter niet beter.

Grappig, want ik vind Tim Owens als zanger doorgaans echt beter dan Rob Halford. Hij mag dan wel een 'kloon' zijn, maar de live opnames met Owens heb ik altijd ijzersterk gevonden en zijn werk bij Iced Earth heeft mijn hart ook gestolen. Nee, het zit hem hier echt vooral in de oersaaie riffs en het complete gebrek aan melodie. Mensen die de inbreng van Owens de schuld geven van deze sound, kunnen sowieso nog even goed kijken: de beste man heeft helemaal niets geschreven op dit album, de schuld ligt compleet bij Downing en Tipton in dit geval.

Het is niet allemaal kommer en kwel. De opener is best tof. Death Row gaat ook nog wel. De King Diamond-vibe op Abductors bevalt me best. Bullet Train en Cathedral Spires zijn de beste nummers, waarbij ik de laatste ook echt wel 'goed' zou willen noemen. Als geheel valt het me echter toch behoorlijk meer tegen dan ik had verwacht. Misschien omdat ik Judas Priest nu toch beter ben gaan doorgronden dan voorheen het geval was, maar ik had van tevoren in ieder geval echt een hogere score verwacht.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Painkiller
9. British Steel
10. Rocka Rolla
11. Jugulator
12. Killing Machine
13. Point Of Entry

Was best wel nieuwsgierig naar deze plaat toen ik las wie de zanger zou worden. Ik had ooit na een recensie in de voorloper meen ik van de Watt (was dat niet Meltdown of... !?) de cd aangeschaft van Winter's Bane... en wat was ik onder de indruk van de zanger. Mix tussen Halford en Dickinson.
Maar wat was ik teleurgesteld toen ik het resultaat van deze cd hoorde, waarbij de band overdreven heavy probeerde te klinken, semi-Pantera stijl, pogend om met de nieuwe Metal bands mee te komen. Had ik het idee. De zang was niet zoals ik van de beste man gewend was, het hoge felle scherpe van Halford was duidelijk aanwezig en daarmee gloreert hij in de kraker "Abductors", nog het meest neigende ook naar een plaat als Painkiller, maar waar was het mooie laag en vibrato waarmee hij me meer dan eens aan Bruce deed denken!? Het was niet aanwezig. Vanwege de switch in Metalstijl moest ook hij zich aanpassen en gemaakt heavy klinken. Doodzonde. Heb ook het idee dat hij totaal niet heeft kunnen meewerken aan de nummers en dat voornamelijk Tipton en Downing de macht grepen als componisten en stijl bepalers, zonder kritiek.
Er valt voor mij weinig te genieten, de opener is nog lekker, "Burn In Hell" is vet smerig en te gek. Maar verder, ik kom er ook niet doorheen. Een dieptepunt is voor mij het wangedrocht "Cathedral Spires", waarmee de band de Euro Power Metal kant opging. Een voorbode ook waarmee het latere Iced Earth werk onder te lijden had: meezing refreintjes met een aansteker in de lucht worden belangrijker dan ooit. Rillingen, maar niet van de juiste soort...

Tim Owens laat vocaal prima dingen horen. Muzikaal is het allemaal wel wat minder. Je mist toch de catchy nummers zoals Judas Priest die elke plaat wel heeft gehad. Nu is Deathrow naar mijn idee wel leuk. Daarnaast is het ergens wel te begrijpen dat de band wat meer met de tijd mee wil gaan en alles wat zwaarder wil laten klinken. Het werkt alleen niet allemaal even goed.

Ik had ooit blijkbaar vier sterren over voor dit album. Nu ik het album na vele jaren weer eens opleg ben ik toch wat minder positief. Opener Jugulator is een goede openingstrack, Dead Meat is bevalt me ook wel dankzij het lekkere refrein en Death Row kan me ook nog wel bekoren. Daarna komt er toch behoorlijk zand in de motor. De meeste navolgende nummers zijn saaie midtempo van-dik-hout-zaagt-men-planken-nummers die bijzonder ongeïnspireerd klinken, met Abductor als dieptepunt. Bullet Train en Cathedral Spires trekken het niveau van het album op de valreep gelukkig weer omhoog. Maar ik kan me voorstellen dat deze nummers bij veel luisteraars geen kans krijgen, omdat ze inmiddels iets anders opgezet hebben.

Uit nieuwsgierigheid ben ik even gaan luisteren naar dit vergeten (en door de band uitgewist) hoofdstuk uit de Priest-discografie. Het is duidelijk dat de band hier de lijn van Painkiller nog een stuk verder heeft doorgetrokken en zich tegelijkertijd flink heeft laten inspireren door wat er in het landschap van grunge en metal plaatsvond in de jaren '90. Het resultaat is een album dat een uur lang vooral inzet op dissonante melodieën en rammende riffs, waar de initiële impact van de loodzware sound al na een nummer of 2 is weggeëbd en het vervolgens vooral een vermoeiende zit wordt.

Tim Owens' vocale stijl is een mix van Layne Staley (Alice in Chains), Nick Holmes (Paradise Lost) en Matt Barlow (Iced Earth). Hij kwijt zich prima van zijn taak, alleen is het songmateriaal niet memorabel genoeg om zijn talenten tot hun recht te doen komen. Mensen die houden van heavy, heavier, heaviest zullen hier wel aan hun trekken komen. Mij laat het vooral koud en ik zie mezelf er niet naar terugkeren in de toekomst.

Dus het mayonaise metal album Turbo vind je beter dan Jugulator en Demolition ??? zo zie je maar weer hoe enorm de smaken kunnen verschillen!!!!!

Turbo is een goed album, maar ik ben niet zo'n fan van de piccalilly metal van Jugulator en Demolition.

Ik vind dat hierop interessantere dingen te horen zijn dan op het nieuwe album.

Betwijfel of dit album bij mij zal groeien. Het lijkt me voorlopig het dieptepunt van de band.
Is er een reden waarom dit niet te vinden is op iTunes en Spotify?

Alle albums met Tim Owens staan er niet op. Ome Rob heeft lange tenen...

Volgens mij bevatten iTunes en Spotify identiek hetzelfde aanbod.

Ja, dat heeft met Halford te maken. Na het opdoeken van Steamhammer vielen de rechten terug naar de band. Ze zitten erop zonder belemmeringen om het uit te geven dus.

Halford gaf in zijn biografie aan moeite te hebben met die periode omdat hij naar eigen zeggen door een misverstand buiten de band kwam te staan. Tegelijkertijd zegt hij prima met Tim Owens overweg te kunnen. Owens zelf laat steeds vaker en steeds luider weten dat zijn periode met de band onterecht onderbelicht wordt.

En zo erg is Jugulator dan ook niet. Het is een uitstekend modern metalalbum. Niet heel typisch Priest, maar toch met de nodige toffe hooks. Demolition vind ik zelf wat minder. Maar ook daar staat een paar toffe songs op.

Wat Edwynn zegt. De 2 albums met Ripper zijn redelijk, zeker als je het in het tijdsgewricht bekijkt (klassieke metal zat in het verdomhoekje).
De 2 live-platen met Owens zijn beide wel erg sterk. Waarbij Live in London mijn voorkeur heeft.

Ik heb beide albums maar een klik heb ik er niet mee. Koerswijzigingen horen bij de band maar ook nog het ontbreken van hun kenmerkende zanger en bijkomend wellicht dat ik de band op het moment van verschijnen niet meer volgde, maken dat ik ze niet echt als Priest albums ervaar. Hetzelfde heb ik met Blaze Bayley en Iron Maiden, maar die vind ik los daarvan ook nog ondermaats.

Zo stom om beide albums te negeren door Halford alsof ze nooit gemaakt werden.

Als dat inderdaad het punt is, dan is dat "stom" en onterecht. Ze zijn nou eenmaal uitgebracht als Priest, respecteer ze dan ook als zijnde dat.
Respect bijvoorbeeld voor Bruce dat hij soms nummers van Blaze zingt, Gillan heeft dat bijvoorbeeld nooit gedaan. Maar die bands brengen die elpees nog steeds wel gewoon uit als zijn Purple en Maiden. het hoort nou eenmaal bij de historie van de band.

Wie zijn wij om daarover te oordelen? Waarom zou Halford albums waar hij verder niks mee te maken heeft moeten respecteren alleen maar omdat de naam Judas Priest er opstaat? Laat staan dat hij er nummers van zou moeten zingen.

Welke nummers zijn de singles van dit album? En van Demolition?

Ik schrijf niet dat hij ze zou moeten zingen, ik respecteer andere zangers als ze dat wel doen in hun tijd.
"Wie zijn wij om daarover te oordelen"... nou, de consument en fans. Ik vind de platen met Ripper ondermaats (niets ten nadele van hem als zanger) een onderdeel van Priest en zijn onder die naam uitgebracht, dus ze zouden - naar mijn bescheiden mening - dan ook als zodanig te koop moeten zijn.
Vraag anders maar eens aan Tony Martin hoe het voelt als dat niet gebeurt.

Had bij Black Sabbath te maken met het label I.R.S. Records. The Eternal Idol is bijvoorbeeld wel altijd verkrijgbaar geweest.

Dat ligt wat complexer en dat is niet mijn punt.

Dat ligt helemaal niet complexer dan dat. En als het je punt niet is, waarom dan het 'ask Tony'- statement?

Ik denk dat het verhaal Halford juist complexer is. Lees Confess maar. Verder is geen enkele artiest of rechthebbende verplicht om ook maar iets uit te brengen. Helaas

Bullet Train en Burn In Hell waren de singles van Jugulator
Voor Demolition was het Machine Men.

Toen dit album uit kwam heb ik het gelijk gekocht. Weet nog dat ik erg moest wennen maar dat het toch ook wel intrigeerde op de één of andere manier. Dus best veel geluisterd destijds en ook de optredens bezocht die ze met Ripper in ons landje hebben gedaan. De live albums met hem zijn ook echt wel gaaf vind ik. De oude Priest nummers brengt hij geweldig. Maar echt een klik met beide studioalbums heb ik nooit gekregen. Met name omdat ik het te vermoeiend vond. De koerswijziging bevalt me maar matig. Ik snap ze wel want andere tijden enzo...maar toch komen me de meeste nummers te gekunsteld dan wel krampachtig over. De manier van zingen is ook best intensief en trek ik een heel album slecht. Zeker als het dan ook nog een uur duurt. Zo af en toe een los nummer werkt beter voor mij. Heb ik bijvoorbeeld ook met het Iced Earth album dat hij heeft ingezongen. Trek ik ook echt niet in één ruk. Terwijl de man toch écht wel een goeie zanger is. Ligt dus gewoon aan mij. Kunt niet alles hebben.

Van "Machine Man" kan ik op internet een CD single vinden met daarom de videoclip van "Burn In Hell".
Van de 2 nummers van "Jugulator" kan ik echter alleen promo singles vinden.

Geen idee of het ook echte singles waren. Ik kan me wel herinneren Burn In Hell op MTV gezien te hebben.

Op de een of andere manier heeft dit album wel iets, maar tegelijkertijd laat het ook een slecht gevoel bij me na. De muziek lijkt me te passen bij monsterfilms als Godzilla, waar monsters elkaar te lijf gaan. Ook daar kan ik een ambetant gevoel aan overhouden.

1,5 sterren