Judas Priest - Jugulator (1997)

Maar weer eens uit de kast getrokken, als opmaat voor het nieuwe album. Zanger Tim 'Ripper' Owens is niet slecht en hij doet zijn best, maar Rob Halford wordt node gemist. Daarnaast is het songmateriaal niet bepaald geweldig, om over de nietszeggende teksten nog maar te zwijgen. Feitelijk is alleen Bullet Train een echt vet nummer; voor de rest is het behelpen geblazen. De produktie is ook beneden peil. Tja, wat zorgt er dan toch voor dat het album boven het gemiddelde scoort? De band is op dreef en klinkt bevlogen en energiek, waardoor alles net overtuigend en spannend genoeg overkomt. Tevens is dit één van de stevigste albums binnen het oeuvre van Judas Priest, iets dat mij goed bevalt.

Je kunt het gemis van Rob Halford door het album heen voelen, en hoewel Tim Owens zijn best doet om de magische stem van Halford te vervangen wil het niet lukken, het algemene plaatje klopt zo langzamerhand niet meer en er hangt geen Priest sfeer meer want met Halford was de eenheid natuurlijk ontzettend goed gevormd.

Owens doet echt wel zijn best, en dat is door de nummers héén wel te horen en zo vond ik 'Cathedral Spires' verre weg van slecht, echter neigt de band steeds meer naar sounds van 'Iced Earth' te kruipen nu Owens inbreng een rol speelt en dat vond ik toch vaak wel irritant, de feeling en sounds van Priest is er nu totaal af, er is geen pit meer en ik vond alles zwakker overkomen. Ik kan er persoonlijk ook niet aan wennen, en ook ik mis Halfords stem ontzettend, de cover ziet er niet uit en hoewel het nummer wat ik net noemde toch wel gaaf klonk was het allemaal maar slapjes, en kon je er maar weinig raad mee.

Ook zorgt de wat slechtere productie ook niet ervoor dat het album wat omhoog gekrikt word en dan is 'Jugulator' toch maar weer een slechte plaat die Priest uitbrengt in hun catalogus. En hoewel de solo's en riffs vaak nog wel klinken kwam het nergens goed over en bleven de meeste nummers toch wat onafgewerkt achter.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Ram It Down
13. Jugulator

Toch vreemd. Ik was namelijk in de veronderstelling dat ik dit album wel goed vond. Jaren niet meer gehoord natuurlijk en nu ik het weer hoor, valt het toch behoorlijk tegen. Eerlijk gezegd mis ik Halford niet. Ik vind hem een geweldige zanger, maar datzelfde kan ik zeggen van Tim Owens. Owens doet het uitstekend, maar het probleem zit 'm in de saaie songs, slechte teksten en dat lelijke geluid. Ik vind groove metal van de jaren negentig erg lelijk. Nee, Tipton en Downing moeten zich hier echt voor schamen. Ik luister nog liever naar de popmetal van Point Of Entry. Ik had echt niet verwacht dat dit zo'n saaie en lelijke plaat is. Cathedral Spire redt de plaat van een zwaardere onvoldoende.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Killing Machine
12. Point Of Entry
13. Jugulator

Grappig dat ik dit toch een stuk steviger vind klinken dan Painkiller. Waarom dat album vooral oppervlakkig heavy was is daar te lezen, maar de groovy thrashsound die de band zich hier heeft aangemeten is naar mijn oren toch beduidend harder. Het is echter niet beter.

Grappig, want ik vind Tim Owens als zanger doorgaans echt beter dan Rob Halford. Hij mag dan wel een 'kloon' zijn, maar de live opnames met Owens heb ik altijd ijzersterk gevonden en zijn werk bij Iced Earth heeft mijn hart ook gestolen. Nee, het zit hem hier echt vooral in de oersaaie riffs en het complete gebrek aan melodie. Mensen die de inbreng van Owens de schuld geven van deze sound, kunnen sowieso nog even goed kijken: de beste man heeft helemaal niets geschreven op dit album, de schuld ligt compleet bij Downing en Tipton in dit geval.

Het is niet allemaal kommer en kwel. De opener is best tof. Death Row gaat ook nog wel. De King Diamond-vibe op Abductors bevalt me best. Bullet Train en Cathedral Spires zijn de beste nummers, waarbij ik de laatste ook echt wel 'goed' zou willen noemen. Als geheel valt het me echter toch behoorlijk meer tegen dan ik had verwacht. Misschien omdat ik Judas Priest nu toch beter ben gaan doorgronden dan voorheen het geval was, maar ik had van tevoren in ieder geval echt een hogere score verwacht.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Painkiller
9. British Steel
10. Rocka Rolla
11. Jugulator
12. Killing Machine
13. Point Of Entry

Ik had ooit blijkbaar vier sterren over voor dit album. Nu ik het album na vele jaren weer eens opleg ben ik toch wat minder positief. Opener Jugulator is een goede openingstrack, Dead Meat is bevalt me ook wel dankzij het lekkere refrein en Death Row kan me ook nog wel bekoren. Daarna komt er toch behoorlijk zand in de motor. De meeste navolgende nummers zijn saaie midtempo van-dik-hout-zaagt-men-planken-nummers die bijzonder ongeïnspireerd klinken, met Abductor als dieptepunt. Bullet Train en Cathedral Spires trekken het niveau van het album op de valreep gelukkig weer omhoog. Maar ik kan me voorstellen dat deze nummers bij veel luisteraars geen kans krijgen, omdat ze inmiddels iets anders opgezet hebben.

Uit nieuwsgierigheid ben ik even gaan luisteren naar dit vergeten (en door de band uitgewist) hoofdstuk uit de Priest-discografie. Het is duidelijk dat de band hier de lijn van Painkiller nog een stuk verder heeft doorgetrokken en zich tegelijkertijd flink heeft laten inspireren door wat er in het landschap van grunge en metal plaatsvond in de jaren '90. Het resultaat is een album dat een uur lang vooral inzet op dissonante melodieën en rammende riffs, waar de initiële impact van de loodzware sound al na een nummer of 2 is weggeëbd en het vervolgens vooral een vermoeiende zit wordt.

Tim Owens' vocale stijl is een mix van Layne Staley (Alice in Chains), Nick Holmes (Paradise Lost) en Matt Barlow (Iced Earth). Hij kwijt zich prima van zijn taak, alleen is het songmateriaal niet memorabel genoeg om zijn talenten tot hun recht te doen komen. Mensen die houden van heavy, heavier, heaviest zullen hier wel aan hun trekken komen. Mij laat het vooral koud en ik zie mezelf er niet naar terugkeren in de toekomst.